Week Spot: MT Jones

Voordat ik weer verder aan de slag ga met de 'Singles round-up' wil ik eerst de nieuwe Week Spot aan jullie voorstellen. Dat kan ik naar alle waarschijnlijkheid binnen één alinea houden. Er is namelijk niet veel informatie te vinden over deze nieuwe artiest buiten 'groots' nieuws dat wellicht de zaken verder in beweging kan zetten. MT Jones is een zanger en songschrijver uit Liverpool. Geïnspireerd door de grootheden uit de soul en jazz brengt hij zijn eigen ode aan de muziekstijlen met zijn eigen liedjes. Soms leent hij iets dat al bestaat en dat is het geval met 'I'd Be Lying'. Hierin gebruikt hij een sample van 'I Caught You In A Lie' van Robert Parker. Jones is vanaf eind 2022 actief op Bandcamp maar is volgens de hoestekst al sinds zijn achtste in de weer. In april 2023 komt 'I'd Be Lying' naar buiten en ruim een half jaar later verschijnt het dan als vinylsingle. Ik heb al eens gezegd dat ik verwacht dat MT Jones voor 2024 gaat worden wat Jalen Ngonda voor 2023 is geweest. En wat lees ik nu? MT Jones gaat in maart en april op Europese tournee als voorprogramma van Jalen Ngonda. Het gaat nu zeker helemaal goed komen. In ieder geval is 'I'd Be Lying' deze week de kersverse Week Spot. Straks verder met de singles van Mark.

Singles round-up: februari 2

De Week Spot heb ik afgelopen weekend al uitgezocht en is dus niet uit de partij van Mark. Zijn 'Five A Day'-pagina is 'duurder' geworden en dat heeft niets met inflatie te maken. Ik ben sinds eind 2015 een dagelijkse bezoeker en in de eerste paar jaren zijn de singles zes, acht of tien pond per stuk. Een recente heruitgave soms twaalf. Per dag heeft hij één uitschieter van hooguit vijftien of twintig pond. Tegenwoordig plaatst hij al méér platen van vijfentwintig of soms veertig pond. Omdat de lijst héél lang dreigt te worden, vraag ik hem voor deze bestelling om singles van zes of acht pond per stuk. Het resultaat is dat je nog genoeg lol kunt hebben voor een tientje of minder maar ook dat er geen héle zeldzame platen tussen zitten. Er zitten ook een paar 'dubbele' bij, maar dat zijn Engelse persingen van platen die ik al in de Amerikaanse uitdossing heb. In deze tweede aflevering komen we daarvan eentje tegen. Na een kleine onderbreking met een paar Youtube-video's ben ik klaar voor het tweede deel. De draaitafel kan weer aan en de koptelefoon wordt nu aangesloten.

* Executive Suite- You Believed In Me (US, Babylon, 1974)
Deze groep uit Philadelphia kan niets verkeerd doen bij mij. Het begint allemaal met 'Christine', tevens de enige opname met oorspronkelijk lid Daryl Hall. Naarmate de jaren zeventig vorderen, wordt Executive Suite steeds meer funky. Net zoals 'When The Lights Go Out' is het lastig voor te stellen dat dit plaatje uit 1974 is want het is proto-disco van de bovenste plank. Phillysoul, perfecte harmonieën en toch ook weer boterzacht, dit is de Philadelphia sound bij uitstek. Het styreen heeft betere tijden gekend, maar ach... voor deze prijs?

* Lily Fields- Love Has So Many Meanings (US, Sunburst, 1975)
In 1975 verdienen al enkele producenten dik geld aan de disco en her en der wordt getracht het succes te kopiëren. Ik weet niet hoeveel het heeft gescheeld voor Lily Fields, want dit is kwalitatief hoogstaand genoeg om het goed te doen op de hitparade. Het is erg catchy en hoewel Fields erg hoog gaat met haar stem blijft ze buiten de pijngrens. De keerzijde is instrumentaal voor als ik eens een karaoke wil doen. Die hoge noten ga ik sowieso niet halen.

* Fiesta- E.S.P. (US, Arista, 1978)
Een stereo- en mono-promo. 'E.S.P.' staat vandaag voor 'Extra Sense of Pleasing me'. Ach, vooruit dan! Het is funky disco maar weinig opvallend. Leuk voor erbij.

* Ray Godfrey- Candy Clown (UK, Mercury, 1973)
Oorspronkelijk een opname voor het Amerikaanse Spring-label. 'Candy Clown' klinkt als Northern Soul uit de jaren zestig en dan vooral een band uit Detroit dat probeert in de buurt te komen van Motown. Lieve help! Het nummer is pas net begonnen of het sterft alweer weg? Er staat geen tijd op het label maar ik denk dat het verhaal in twee minuten klaar is. De b-kant klinkt instrumentaal op een dameskoortje na. Ah, 'I Want To Be Your Only Love' is toegeschreven aan Ray Godfrey And The Rae Ford's. Dit is misschien heel stiekem wel de betere kant maar vooralsnog hou ik het op een 'double sider'.

* The Hearts- Don't Let Me Down (US, Zells, 1970)
Uit dezelfde stal als de Blauwe Bak-veteraan 'It Doesn't Matter' van Neice Dezel. Met het gesproken intro waarin de dames oproepen om de luidsprekers op standje dodelijk te zetten en deze plaat eens goed te laten absorberen. De dames realiseren zich dat erg als een traditioneel meidengroepje klinken en dus moet er véél gebeuren in de paar minuten. Dat maakt het tot een plaatje dat té 'gek' is voor de mainstream hitparade maar 54 jaar later is het alsnog genieten geblazen. 'Do You Remember' is de eigenlijke a-kant en dat klinkt gewoon als een meidengroep-plaatje uit 1964. 'Don't Let Me Down' is de winnaar voor mij. Een beetje vreemd maar wel lekker!

* Willie Hobbs- Don't Take It Away (US, Bandit, 1989)
Gaat 2024 het jaar worden van Willie Hobbs? Naar aanleiding van deze plaat heb ik een conversatie met Mark en hij laat me een plaatje uit 1974 horen van de beste man. Onvindbaar maar het heeft een release gehad in Zuid Afrika. Toch maar eens een gokje wagen bij ome Minstrel. 'Don't Take It Away' is overigens heerlijke Modern Southern Soul Ik heb al een andere single van Hobbs en heb een duurdere gereserveerd bij Mark. Plus het zoekplaatje uit 1974 kan me dit in 2024 wel eens bezig gaan houden! 'Don't Take It Away' kan in ieder geval niet stuk bij mij. Eerst denk ik nog dat het een foutje is met het label maar nee... op kant 2 staat precies dezelfde plaat en ook weer in stereo. Alleen is het vinyl aan die kant een stuk minder.

* Cheryl Hunter- Hooked On Your Lovin' (US, Chelar, 1987)
Tja, LAKIA-312 komt uit 1988 dus ik schat dat LAKIA-213 dan uit 1987 komt? Het zijn de enige twee bekende releases op het Chelar-label uit Alabama. De mannen blaffen 'Hooked' als 'Who Let The Dogs Out' en Cheryl lijkt vooral inspiratie te hebben opgedaan bij Whitney Houston. Gelukkig is ze een stuk soulvoller dan Houston maar qua productie zijn er verschillende ingrediënten die ik kan herleiden. Een lekker bakje Modern Boogie en daar is uiteraard niets mis mee. De b-kant is instrumentaal met de achtergrondzang volgens het label. Mooi, scheelt weer het opzetten van een plaat!

* The Independents- It's All Over (UK, Pye International, 1973)
De paralelle Blauwe Bak. Een van de komende laatste zaterdagen van de maand ga ik weer een show doen met uitsluitend Engelse persingen. The Independents heb ik begin 2020 gekocht op de Amerikaanse Wand. Dat styreen is bijna als glas en begint volgens mij al te sissen. De Engelse is qua geluid ook veel mooier gebalanceerd. Het is een wonderschone plaat. De b-kant heet 'Sara Lee' en ik betwijfel of dit ook de b-kant is op de Amerikaanse. Ja, dat is wel het geval. Misschien dat ik dan toch de promo heb? Het is een sfeervol nummer maar 'It's All Over' blijft gewoon één van de absolute hoogtepunten uit de Blauwe Bak. Goed om deze eens op de Engelse persing te hebben!

Singles round-up: februari 1

Het is niet vaak dat ik een foto maak van mijn maaltijd en deze deel op Facebook. Niet dat ik het uiteindelijke resultaat heb getoond maar ik moest wel even een foto plaatsen van het geplande toetje dat ik net achter de kiezen heb. Morgen is het Aswoensdag, vandaar dat in het zuiden carnaval wordt gevierd. In Engeland is het traditie om op de dag vóór Aswoensdag pannenkoeken te eten. Ik ga zelf niet lopen klungelen met beslag en het moeten op gooien van de pannenkoeken. Als je bedenkt hoeveel moeite het me kost om een bal te vangen, is dat een onderdeeltje motoriek dat ik niet ga uittesten. Het is eveneens pannenkoekendag voor mijn PostNL-collega want deze heeft een pakketje met groot uitgevallen poffertjes in mijn brievenbus gedaan. Zoals verwacht zijn het er 31 in totaal. Dertig en eentje 'gratis', hoewel ik uiteindelijk wel drie gratis heb gehad. Ik reken de drie meest dramatische singles als de extraatjes. Ik ga vanavond tweemaal acht aan jullie voorstellen. Morgen de Week Spot en nog eens acht en vervolgens donderdag de laatste zeven. 'Het zilveren goud' hou ik voor het weekend. De seventies overheersen in het pakket maar ook genoeg jaren tachtig en eentje uit 1997. Verder een handjevol uit de jaren zestig. Ik ga de apparatuur aan zetten en de eerste acht de eerste draaibeurt geven.

* Average White Band- Help Is On The Way (UK, RCA, 1980)
Ik noem wederom de singles bij de kanten waarvoor ik het heb gereserveerd. In geval van Average White Band is het dan de b-kant. Dat kan! Ik draai 'When Will You Be Mine' ook altijd om voor 'Ace Of Hearts'. Hoewel het vocaal niet helemaal tot dezelfde hoogte komt, kiest Average White Band andermaal voor het Earth Wind & Fire-geluid en dat wordt pas duidelijk als het refrein is aangebroken. Lekker kantje maar onderhand ook wel benieuwd naar de a-kant. 'For Love For Love' is een ballade en niet de meest bijzondere die ik heb gehoord. Nee, hier kom ik niet voor mijn stoel uit. Als extraatje komt deze Engelse persing met de fotohoes.

* The Band A.K.A.- Joy (UK, Epic, 1983)
Hoe de band anders bekend is, blijft een mysterie. Qua titel is het precies wat het zegt op het etiket. 'Joy' is een zeer plezierig disco-dingetje dat het zeer goed heeft gedaan in de Engelse discotheken van die tijd. Bovendien een positieve en optimistische boodschap en dat is ook wel prettig in 2024. Op de keerzijde staat de instrumentale versie en afgaand op de vocale versie zal dat niet veel zijn. Het swingt lekker maar muzikaal gebeurt er nu eenmaal weinig. Dan toch liever met de gezongen positieve vibe.

* Brook Benton- Taxi (UK, All Platinum, 1976)
Deze veteraan gaat een avondje op stap en legt dit vast op een single in 1976. Hij heeft goed geluisterd naar Sjakie Schram en 'Glaasje Op... Laat Je Rijden' want de keerzijde van 'Mr. Bartender' heet 'Taxi'. Het is overigens de kant waarvoor ik de plaat heb gereserveerd. Er zit iets op de plaat dat ik niet kan verwijderen. Het veroorzaakt een hanger in het intro, maar wellicht kan ik de plaat ook starten bij het gesproken stukje waar hij een taxi aanhoudt. Het wordt geen onstuimige taxirit en hij mag zijn volledige verhaal doen. De teller tikt inmiddels gewoon door maar Benton heeft genoeg platen verkocht om de rekening te betalen. In de All Platinum-traditie klinkt het als een Sylvia-nummer maar dan met de karakteristieke stem van Benton. 'Mr. Bartender' klinkt op zichzelf ook niet aardig, het is iets meer uptempo en Benton doet zijn best om erg zwoel te klinken. Ik hou het bij de taxi!

* Bull & The Matadors- I Can't Forget (US, Toddlin' Town, 1969)
'Drama deel 1'. Ofwel... Mark heeft al laten weten dat deze plaat niet helemaal fris meer is. 'Hence price', ofwel een vriendelijk prijskaartje. Omdat Mark geen rommel verkoopt, durf ik wel te gokken. Ach, wat kan ik zeggen? Bij het opzetten kun je wat lawaai horen maar als de plaat losbarst is het erg minimaal en op de achtergrond. Goddank zijn het kraakjes en geen 'distortion' want het is en blijft styreen. Een zeer prettig geluid voor wat betreft de muziek, upbeat soul met een hele enthousiaste xylofoon. Op de flip staat 'Move With The Groove' en dat is eveneens een feestje, ditmaal met een enthousiast cowbell-achtig instrument. Goed beschouwd is Brook Benton er minder aan toe dan dit schijfje.

* Janice Bullock- Do You Really Love Me (US, WRC, 1987)
Ik heb een duet met Janice Bullock in de koffers zitten maar met welke mannelijke veteraan? William Bell! In haar eentje klinkt het precies zoals iedere soul/disco-plaat uit 1987 maar dat maakt het niet onaardig. Het klinkt alsof het met een kleine remix zo uitgebracht had kunnen worden op een 'major' label. De keerzijde heet 'I'm Riding High On Love' en dat is eenzelfde laken een pak alleen ligt het tempo ditmaal hoger. De productie is een beetje aan de minimalistische kant. Ik vind deze kant eigenlijk beter hoewel het ietsje 'lo-fi' is.

* Richard Darbyshire- When Only Love Will Do (UK, Dome, 1994)
Qua sound is geen groter contrast denkbaar. Bam, ineens is het 1994 en inderdaad een 'major' label-productie. De soulvolle kant van de jaren negentig popmuziek. Richard komt precies dertig jaar geleden de Engelse top 75 binnen en is na twee weken alweer verdwenen. Een piekpositie van 54. 'When Only Love Will Do' is niet héél erg essentieel maar leuk voor in de nineties soul-collectie. Ik heb recent nog een andere héle grote jaren negentig-hit gereserveerd bij Mark. Op de keerzijde doet hij 'Living In A Box' met de leden van Living In A Box. Dat wordt uiteraard wel een heel elektronisch verhaal en dus slaan we die maar over.

* Ral Donner- Don't Let It Slip Away (UK, Inferno, 1972, re: 1979)
Northern Soul is een vergaarbak. Ral Donner is in 1972 al een 'oude rocker'' In 1972 maakt hij deze single voor Sunlight welke in 1978 wordt ontdekt in The Casino. Beide kanten zijn geheide dansvloerkrakers en dus brengt Inferno ons deze single in 1979. Op groen vinyl maar helaas niet met het fotohoesje. Ik neig meer naar 'Wait A Minute Now' maar beide hebben evenveel met soul van doen als Omtzigt met de PVV.

* The Esquires- You Say (US, Bunky, 1968)
Mark adverteert de single met de andere kant maar ik kies ter plekke voor de eigenlijke a-kant. 'You Say' is net zo maniakaal als de voorgangers 'Get On Up' en 'And Get Away'. Toch geef ik 'State Fair' op de flip nog wel een kans want bij de voorgenoemde twee ben ik uiteindelijk ook meer van de keerzijde gaan houden. Nee, vooralsnog gaat 'State Fair' het niet worden bij mij.

Van het concert des levens: 2017

Het weekend zit er weer op en ik lig weer twee berichten achter. Omdat ik afgelopen woensdag al 'Het zilveren geheugen' heb gedaan, ga ik vanavond eerst verder met 'Van het concert des levens'. Deze rubriek krijgt over een paar maanden een wekelijks terugkerend broertje erbij. Een plan dat ik vanmiddag heb opgevat en ik nog verder moet uitwerken maar daar heb ik nog ruim drie maanden de tijd voor. De vorige aflevering over 2016 is bijna een maand geleden en dat jaar is niet te overtreffen. Toch mag ik achteraf vaststellen dat 2017 een jaar is geweest met 'issues' maar dat het desondanks hele mooie kleine momenten heeft gehad. Ik besluit het oudejaarsdag 2017 met de aanhef 'ondeugend 2017'. Vandaag ga ik andermaal achterover leunen en fiets nog eenmaal door 2017. De plaat van Julia Michaels is niet echt een favoriet van mij maar 'Issues' omschrijft wel het jaar 2017 voor mij.

De zorgen liggen hem vooral op financieel vlak in 2017. De verhuispremie van 2016 is helemaal op gegaan en intussen krijg ik te maken met enkele instanties die geld van me willen zien. Ik weet het financieel echter altijd in eigen hand te houden en heb een routine ontwikkeld om instanties van mijn goede wil te overtuigen. Hoewel? Ik heb het de laatste tijd niet meer nodig maar in 2017 dien ik een aantal keren creatief te zijn. Gelukkig heb ik altijd nog de Pioneer. Deze staat inmiddels al bijna vijf jaar geparkeerd in de schuur maar in 2017 maak ik volop gebruik van het apparaat. Ik ga dan geregeld op zondag een flinke bocht om. De wereld wordt een stuk compacter dankzij de Pioneer. In de eerste twee weken van 2017 ben ik vrij van werk en wil op woensdagmiddag opeens naar Emmeloord. Dan blijkt er een stormachtige wind te zijn waardoor het meer weg heeft van windsurfen dan van fietsen. Het is een roerig begin van 2017 want een paar dagen later ligt er sneeuw. Op een zekere zaterdag ben ik nog flink onderuit gegaan en volgens mij heb ik deze val nog recent gememoreerd.

In 2016 en 2017 komt de focus meer te liggen op het post bezorgen waar ik eerder puur voor de sortering ben aangenomen. Ik vind het helemaal niet erg. De sortering wordt minder leuk. In het begin moet de post nog bijna per woonplaats uitgesorteerd worden. Anno 2024 zie ik mijn collega's alleen nog wegen en terug stoppen in de kratjes. Op de vrijdagen ben ik in ieder geval in Steenwijk en dat bevalt me erg goed. Ik ben hier ooit, in 2010, in de post begonnen en bovendien is de fietstocht van Uffelte naar Steenwijk véél mooier dan de tocht van Uffelte naar Meppel. Iets dat ik zeven jaar later nog altijd kan beamen. Ik heb vorige week met mijn chef in Meppel besloten dat ze me alleen nog zullen bellen als ze me in Meppel nodig zijn. Voor de rest ben ik 'fulltime' in Steenwijk. Ik ben in 2017 jarig op een vrijdag. Vanuit Steenwijk neem ik lekkere koekjes mee en geniet achter huis van koffie en een traktatie. Op Bevrijdingsdag ben ik zodoende ook in Steenwijk. Het zijn momenten waarop ik geen cent heb te makken maar desondanks erg lekker in mijn vel zit.

Dan komt de legendarische fietstocht op een zondag. Ik zal de datum even opzoeken. Dat is 18 juni 2017. Op 26 maart heb ik een rondje over Groningen gemaakt zie ik nu. Ik associeer het even met 2018. Op 18 juni fiets ik een stuk Saksenroute vanaf Assen tot en met Sleen. Het is hemels mooi weer en ik geniet met volle teugen. 2017 is ook het jaar van de mooie Hemelvaartsdag. Dat vier ik 'achterover' met de Beilerdingspelroute en koffie met appelgebak in Hooghalen. Om de ligfietsavonturen compleet te maken wil ik vooral zondag 17 oktober noemen. Een dag om te herinneren als de weerboeren weer over 'uitzonderlijk' beginnen te roepen als het een dag in september erg warm is. Op deze zeventiende oktober is het 's avonds om zes uur nog altijd zesentwintig graden!

Het is in 2016 fijn om met de ligfiets in Sleen te zijn, maar de dubbele reis er naartoe is niet echt een ideale start van de vakantie. Vandaar dat ik in 2017 heb besloten ter plekke een fiets te huren van de camping. Ik zal aanvankelijk donderdag vertrekken maar besluit op woensdag dat ik er wel klaar voor ben. Op donderdag is het weer even wennen aan de 'gewone fiets'. Op vrijdag ga ik opnieuw naar het Cuby-museum in Grolloo. Op zaterdag doe ik het rustig aan en op zondag doe ik de 'Op Fietse'-route. Op maandag is het té warm om te fietsen en dinsdag ga ik weer naar huis. In 2018 zal ik nog eenmaal met de Pioneer op vakantie gaan en in 2019 gebruik ik opnieuw de Puch van de camping. Het is geen zomer zoals de zomer van 2016 maar achteraf kijk ik toch wel met genegenheid terug op de vakantie. Het was duidelijk méér ontspannend dan het voorgaande jaar en dat ben ik in de zomer van 2017 wel nodig.

Eind 2017 is er opeens veel verwarring. Ik hoor iets over het voornemen van de sociale werkvoorziening om iedereen met een contract voor onbepaalde tijd in vaste dienst te nemen. Net nu ik in vaste dienst ben bij het postbedrijf zélf. Er is vooral veel onduidelijkheid onder welke gemeente ik val. Dan blijkt dat Meppel nooit mijn verhuizing heeft doorgegeven aan Westerveld. In Diever maak ik kennis met mijn nieuwe consulent welke me vertelt dat het een 'terugkeergarantie' is in mijn geval. Ook spoort ze me aan om alsnog een aanvullende uitkering aan te vragen (ik zit ongeveer honderd euro onder het sociale minmum) maar daarvoor moet ik me opeens gaan voor doen als 'werkzoekende'. Ik zeg het eerst toe maar zal uiteindelijk niet door zetten. Wél helpt de gemeente me met een paspoort want de oude is verlopen. Zo ga ik 2018 binnen en dat is, evenals 2016, een jaar met een legendarische status voor mij. Achteraf gezien is 2018 zelfs beter dan 2016!

Week Spot Kwartet: week 6

De slingers hoeven niet worden opgehangen. Ik heb het vanavond gevierd met een pakje koffiewafels bij de warme drank. Twaalf jaar is immers ook niet echt een jubileum. 12,5 jaar is dat wel alleen valt dat midden in de vakantie. Wellicht een idee om dit jaar iets met Week Spots te doen in plaats van 'The Vinyl Summer Spirit Of'? We zullen zien! Zoals ik dinsdag al heb geschreven, sta ik er bijna ieder jaar in week 6 wel even bij stil en probeer een 'klassieke' Week Spot uit te zoeken. Over 2021 en 2022 kan ik kort zijn: Dat zijn beide héle grote Northern Soul-klassiekers. De Week Spot van 2020 heb ik dan pas ontdekt dankzij Mark en ik blijk de plaat gewoon in de bakken te hebben. Iets met de hobby met de Engelse persingen. In 2023 kies ik voor een 'end-of-nighter'. Niet bepaald een zeer bekende 'hit' in de scene maar wel een ontzettend sfeervol plaatje dat ik bijzonder genoeg vindt om de Week Spot te zijn in week 6. Ik ga ze nog eenmaal voor jullie op een rijtje zetten.

2020: Was It Something I Said - Sylvester (1978)
De plaat wordt warm aanbevolen door Mark en omdat ik Sylvester eigenlijk alleen maar ken van 'in your face'-discokneiters beluister ik het nummer een stukje. Vervolgens ontdek ik dat dit de b-kant is van de Engelse persing van 'You Make Me Feel Mighty Real'. De Nederlandse uitgave heeft een instrumentale versie van de hit op de flip maar de Engelse heeft 'Was It Something I Said'. Ik vind het een hele opmerkelijke ontdekking en reserveer hem meteen voor week 6. Alleen....? Het enthousiasme jegens de plaat is inmiddels wel een beetje weg en dus staat het tegenwoordig stof te happen in de bak met de Engelse persingen.

2021: If I Could Only Be Sure - Nolan Porter (1972)
Ik krijg deze kant in 2013 als een bonus want ik heb het oorspronkelijk voor de andere kant van de heruitgave/bootleg gekocht. Dat is 'That's Not Love' van Holly St.James, typisch zo'n plaatje waar ik in 2013 helemaal warm voor loop. Het is omstreeks de dinsdag in week 6 in 2021 als het nieuws komt dat Nolan Porter is overleden en opeens lijkt het me een prima idee om 'If I Could Only Be Sure' tot Week Spot uit te roepen. Sindsdien staat de single ook omgekeerd in de bak want ik denk dat ik Holly in tien jaar niet heb gedraaid. Wat op zichzelf ook wel weer spijtig is want het is geen slecht nummer. Ik ga morgen wellicht weer een 'Week Spot Carousel' doen en dan zal ik het alleen bij Nolan houden. Misschien in de toekomst nog eens een show met heruitgaven.

2022: 7 Days Too Long - Chuck Wood (1967)
'De enige legitieme reden om Footsee in de bakken te hebben'. Dat wordt vaak gezegd bij '7 Days Too Long' van Chuck Wood. Ik koop mijn eerste exemplaar in 2011 in Hoogeveen maar kom tien jaar later de plaat mét fotohoes tegen in Meppel. Overigens ben ik eigenwijs genoeg om 'Footsee' ook wel curieus te vinden, maar de diehard-Northern Soul-fans walgen van de plaat. '7 Days Too Long' is echter een plaatje waar je je als rechtgeaarde Northern Soul-liefhebber niet tegen kunt keren. Het is obscuur en snel en het leent zich uitermate goed voor acrobatiek op de dansvloer. Ik kies '7 Days Too Long' ook nog eens vanwege de verwijzing naar de zeven dagen. In 2022 viert de Week Spot haar tiende verjaardag.

2023: Your Baby Doesn't Love You Anymore - Ruby & The Romantics (1965)
Het in gedeeltes inlossen en afwachten welke singles Mark in het doosje stopt, is onderdeel van de hobby geworden. Toch zijn er enkele platen waar ik iedere keer weer reikhalzend naar uit kijk en Ruby & The Romantics is daar eentje van geweest. Ik geloof dat er een dik jaar tussen heeft gezeten, het moment dat ik het heb gereserveerd op Mark's Facebook-pagina en het eventuele ontvangen van de plaat. Deze 'spanning' helpt mee om de plaat in week 6 uit te roepen tot Week Spot. Een groter contrast met de vroegste dagen van de Week Spot kan er niet zijn want 'Your Baby' is een zwaar georkestreerde ballade waar ik in de begintijd vooral ga voor de meer harde en snelle platen.

Honderd achteruit: Charlie

De singles van Mark zijn vorige week donderdag of vrijdag op de post gegaan en dus kunnen die elk moment arriveren. Tot die tijd ga ik vrolijk door met de 'Honderd achteruit'. Vandaag een naam die ik al jaren ken uit het 'Hitdossier' maar waarbij ik me geen voorstelling kan maken. Het zal wel ene of andere Italiaanse of Spaanse disco-artiest zijn zoals Carlos? Dan is het 2006 of rond die tijd. Ik ben weer eens bij Minstrel geweest voor elpees maar koop ook een paar oude exemplaren van Het Platenblad. Dat 'speelt na' dat het 1978 is en er mag terug worden gekeken op de favoriete albums van de lezers van 1977. Iemand noemt daarbij 'No Second Chance' van Charlie en aanvankelijk denk ik nog dat het om de single gaat. Ik weet sinds gisteren dat het eveneens een album is van de band. Vandaag dus de nummer 76 uit de Gele Bak Top 100 van 2022 en voor de variatie weer eens een zwaar onderbelichte band. Onderwerp van discussie is de single 'No Second Chance' van Charlie, alleen in Nederland uitgebracht op dit formaat.

Charlie Cuckoo. Dat moet de eigenlijke naam worden voor de band maar de leden kiezen al snel voor gewoon Charlie. Overigens is Charlie Cuckoo een racepaard. Charlie wordt opgericht in 1971 en is een kwartet. Terry Thomas is de leadgitarist en zanger, John Anderson de basgitarist, Martin Smith de gitarist en Steve Gadd de drummer. Anderson en Smith verzorgen tevens de achtergrondzang. Gadd heeft een drummende naamgenoot die bekend zal worden als sessiemuzikant, alleen komt deze Stephen Kendall Gadd uit Amerika en de Charlie-drummer uit Engeland. De band heeft binnen twee jaar een contract op zak bij Decca. In 1973 verschijnt 'I Need Your Love' maar wordt slechts mondjesmaat verkocht. Charlie neemt nog wel een tweede single op voor Decca maar deze blijft op de plank liggen.

In 1976 heeft Charlie een kersvers contract met Polydor en verschijnt de elpee 'Fantasy Girls'. Thomas is door de jaren heen het enige vaste lid van de band. Smith is de eerste die het schip verlaat en wordt vervangen door toetsenist Julian Colbeck. Charlie heeft in 1975 als voorprogramma gespeeld voor The Who tijdens de kerstshows van de band in de Hammersmith Odeon. In de lente van 1976 toert het met onze eigen Focus. Wellicht dat hierdoor de band meer succes heeft in ons land dan in Engeland. 'No Second Chance' verschijnt in 1977 en piekt in Amerika net buiten de album top 100. In Nederland wordt het titelnummer op single uitgebracht en staat het genoteerd in de Tipparade. Een jaar later wordt dit herhaald met het eveneens aantrekkelijke 'She Loves To Be In Love'. De laatste single verschijnt in Amerika pas in 1979 en zal daar een 54e plek aan doen in de Billboard Hot 100. Het is de meest succesvolle plaat uit de loopbaan van Charlie. De albums 'Lines' (1978) en 'Fight Dirty' (1979) breken zelfs door tot in de album top 100 in Amerika.

Charlie wordt een kwintet in 1979 maar in 1980 lijkt de groep even helemaal op zijn gat te liggen. De band heeft net het vijfde album klaar, 'Here Comes Trouble', als platenmaatschappij Arista het weigert uit te brengen. Arista in Amerika wil méér nummers horen, het management sluit de band af van de financiën, de productiemaatschappij in Engeland wil geen geld stoppen in opnames en Polydor in Engeland wil het album niet uitbrengen voordat het een Amerikaanse release heeft. Dat is de constructie waar Charlie in 1980 in zit en het leidt tot het vertrek van twee leden. RCA neemt tenslotte Charlie in de arm in 1981 en dan verschijnt het hagelnieuwe 'Good Morning America'. De opnames van het geplande vijfde album zijn nooit openbaar gemaakt. John Verity, de voormalige zanger van Argent, versterkt de band tijdens dit album maar vertrekt in 1982 alweer. In 1983 verschijnt de single 'It's Inevitable' welke het erg goed doet in Amerika dankzij een komische video op MTV.

In 1986 moet Charlie volgens het contract nog één album uitbrengen. Het oorspronkelijke Charlie ligt dan helemaal op zijn gat en Thomas neemt met studiomuzikanten het album op. In 2009 wil Thomas een solo-album uitbrengen met de titel 'Kitchens Of Distinctions'. Gedurende de sessies komen echter verschillende ex-leden van Charlie voorbij en op het laatst wordt besloten om het album uit te brengen als Charlie. Ex-drummer Gadd overlijdt in 2013 na een gevecht van twaalf maanden tegen kanker. Charlie maakt in 2015 nog één album als 'Elysium' en in de bezetting vinden we Thomas, Smith, Colbeck en drie nieuwe gezichten.

Charlie gaat dus de geschiedenis in als een band die, het zij bescheiden, vrij succesvol is geweest in Amerika terwijl het helemaal niets commercieel succesvols heeft gedaan in Engeland. 'No Second Chance' staat sinds 2008 op de Nokia N95 en is daarmee een 'Telefoontoppertje' hoewel die nooit in die hoedanigheid is genoemd.

Het zilveren geheugen: februari 1999 deel I

Nadat ik een uur lang de wekkerradio heb geïmplementeerd in mijn slaap word ik om half twaalf wakker. Een uurtje later dan gepland maar ik zit al vrij snel op de fiets naar Steenwijk. Veel post? Het valt op zichzelf nog wel mee. Ik ben wel een hele middag bezig geweest maar dat ervaar ik niet als een probleem. Het gebeurt niet vaak meer dat ik het licht moet aan hebben als ik naar huis fiets maar dit keer is het raak. Ik ben om zeven uur thuis nadat ik bij de Albert Heijn in Havelte ben geweest ter voorbereiding op het avondmaal. Eigenlijk is het best fijn om op donderdag vrij te zijn want de woensdagavond is al een beetje weekend voor mij. Er verschijnen die avond drie Youtube-shows die ik op de voet volg en vaak mag ik na afloop nog even lekker over het verleden schrijven op Soul-xotica. En dat is precies wat ik vanavond ga doen. Ik ben niet alleen Google op gegaan op zoek naar een foto van de dichtstbijzijnde radiomast voor Mossley maar ook even gezocht naar wanneer Nederland een storm heeft gehad in februari 1999. Daarmee ben ik nog iets aan de vroege kant want deze is in de nacht van 21 op 22 februari. Ik neem echter vandaag een voorschotje op dat toch wel een beetje een legendarisch weekend in Mossley. De mast die ik altijd als radiotoren heb uitgescholden in Mossley blijkt iets anders te zijn.

Herinneren we Phil nog? Misschien even het geheugen opfrissen. Ik ga in september 1998 met Phil en 'geezer' John naar Blackpool. Binnen een gemeenschap als de Emmaus kun je je geen 'vijanden' veroorloven. Phil en ik liggen elkaar niet helemaal maar het is het Emmaus-broederschap dat ons bindt. Phil leent me op een gegeven ogenblik zijn 'head set'. Nee, geen mobiele telefoon of koptelefoon met microfoon, maar zijn cassette-walkman met radio. Ik weet niet eens meer hoe Phil ons op een bepaald moment heeft verlaten maar wel dat hij zijn walkman heeft terug gehad. Dit apparaat speelt in dit weekend in 1999 een belangrijke rol. Ik denk dat dit ook het weekend is geweest dat ik 'The Bends' van Radiohead op cd heb gekocht. We huren dan wel eens een video en bij deze zaak zijn ze bezig om de cd's op te ruimen. Radiohead mag voor een erg fijn prijsje mee. Een week later zal ik ook 'This Is My Truth Tell Me Yours' van Manic Street Preachers aanschaffen. Ik twijfel té lang bij 'This Is Hardcore' van Pulp en dat album zal ik uiteindelijk in 2007-2008 leren waarderen. Cd's kan ik alleen beluisteren met mijn oude discman, de cd-speler bij de Marantz-set heeft kuren. Overigens denk ik dat de bewuste Marantz ook rond deze tijd is binnen gekomen in Mossley.

Het is zondagmiddag 21 februari 1999. Ik doen niet meer aan kerkbezoeken en na een lange nacht van schrijven en muziek luisteren, ontwaak ik pas na de middag. Ik weet niet waarom maar opeens heb ik zin om een wandeling te maken. Niet even een bochtje om met Sadie maar een stevige winterse wandeltocht. Ik besluit daarop om langs het Huddersfield Canal naar Uppermill te lopen. Ik weet niet waar en wanneer ik een jackpot heb getrokken, maar ik kan me aldaar ook veroorloven een paar pintjes te drinken in de pub. Ook al ligt dat in eerste instantie nog niet echt in de planning. Het zal vooral een wandeling worden door niet het meest vrolijke weer en met de koptelefoon op luisteren naar cassettes op de walkman. Als ik ter hoogte ben van Greenfield gaat de cassette 'jengelen' en vermindert in snelheid. Ah, de batterij is bijna leeg. Voor de grap zet ik de radio aan. Radio 1 (de popzender van de BBC) komt meteen helder door en hier hoor ik voor de eerste keer 'Baby One More Time' van Britney Spears. Het begint al iets te schemeren als ik aankom in Uppermill. Ik ben hier qua pubs niet bekend en zwalk maar een beetje rond. Dan valt mijn oog op 'The Cloggers Arms'. Ik stap naar binnen en neem een pint bitter.

Ik raak in gesprek met iemand aan de bar en al gauw hebben we het over muziek. The Moody Blues komt eerst ter sprake. En dan durf ik het niet te vragen... Ik heb een Engels muziekboek dat Barclay James Harvest vermeldt en zegt dat de band uit de omgeving van Oldham komt. 'Die jongens zijn van hier. Wil je er eentje ontmoeten?'. Ik volg de man naar een pub met een uiterst grimmige sfeer. Ik schud de hand met één van de leden, ik geloof dat het John 'Wooly' Woolstenholme is geweest. Hij zit toch niet echt te wachten op een langharige 'fan' uit Nederland en ook de rest van de pub inspireert me niet. Na een 'half pint' ga ik met de kerel terug naar 'The Cloggers Arms'. Daar blijft het nog heel lang onrustig en erg gezellig. Zelfs met mijn beperkte budget heb ik steeds wel een volle pint voor me staan. Het is uiteindelijk rond een uur of tien als ik me op maak voor de wandeling naar huis. Intussen is er een wonder gebeurd!

Ik heb in de voorgaande dagen niets hierover gehoord op het nieuws maar er is opeens een sneeuwbui voorbij gekomen. Omdat ik wel wat muzikaal amusement kan gebruiken, ga ik zoeken op de radiozenders. Dan hoor ik 'Slow Hand' van The Pointer Sisters. Als de plaat is afgelopen, moet ik een paar maal knipperen met mijn ogen. Ik hoor een Nederlandse presentator de platen aankondigen. Geen idee waar ik naar luister en dat wordt pas duidelijk als het nieuws voorbij komt. Radio 10 Gold dus! Op het nieuws wordt gesproken over de storm en de schade die het inmiddels heeft aangericht aan de Nederlandse kust. Niet voor te stellen langs het Huddersfield Canal want hier sneeuwt het!

De volgende dag wil ik het weer eens proberen maar dan blijkt het euvel. Radio 10 Gold (ik ben geen andere Nederlandse zenders tegengekomen in die tijd) is alleen op de zéér late avond en vroege ochtend uit de ether te plukken in Mossley. Waarschijnlijk is de frequentie gedurende de dag in gebruik door een lokaal station? Overigens had ik de link van Barclay James Harvest met Saddleworth kunnen weten. op 'Baby James Harvest' staat het prachtige 'Delph Town Morn' dat op dit moment weer door mijn speakers schalt. Delph heeft dan weer een Nederlandse connectie want het klinkt als 'Delf' zoals Delftenaren hun stad noemen. De Nederlanders zijn hier in de regio geweest om de Engelsen te adviseren bij het adviseren bij de bouw van watermolens voor de katoenindustrie. Friezland heb ik vast al eens eerder genoemd in dit kader? Daar komen we over een paar maanden nog eens terecht voor een ander legendarisch Mossley-moment.