posterbui

Vooruit! Ik moet hem hier ook even met jullie delen, het fijne stukje vakmanschap van mijn Wolfman-collega David Crane. Ook omdat jullie nog een bericht te goed hadden en... omdat dit nummer 975 is. Het komt nu wel heel erg dichtbij! Ik had eerst bedacht om nog een 'feestweek' te doen, maar toen wist ik het nog niet van Wolfman en dit, tezamen met de Blauwe Bak Top 100, gaat ervoor zorgen dat ik mijn lol wel op kan in december. De feestweek blijft dus maar weer even liggen tot het driejarig jubileum...

uit de jeukdoos: Sister Sledge

Toen ik bijna een jaar geleden de 'Northern Soul Jukebox'-dvd in handen hield, duizelde het al iets voor mijn ogen. De dvd was geadverteerd als '1500+', bij nadere inspectie in maart bleek het maar liefst 1980 tracks te bevatten. Natuurlijk kende ik er een aantal van, maar dat percentage was erg klein! Nu, bijna een jaar later, ontdek ik nog dagelijks nieuwe nummers die ik tot voordien nog niet had gehoord of die me niet waren opgevallen. Erg veel slechte vinyl-rips, waarvan de oorspronkelijke platen nóg lastiger zijn te vinden. Little Jewell staat zo al een tijdje hoog op mijn verlanglijstje, maar nog niet eentje op mijn spoor gekomen. En wat te denken van 'Come Go With Me' van The Para-Monts? Er bestaat, naar verluid, een doowop-groep uit de late jaren vijftig met die naam, maar de Amerikaanse Ebay weigert zoekopdrachten met Paramonts en vertaalt het meteen naar Paramount (wat dus alle platen op het ABC-Paramount label oplevert). Er staan ook diverse groeibriljantjes tussen. Aan een 'Spring Song' van The Accents of 'I Don't Want To Talk About It' van Nancy Ames hoefde ik niet lang te wennen, maar 'Getting Mighty Crowded' van Betty Everett kostte toch wel een paar keer. Ik weet nog goed waar ik was toen ik 'verliefd' werd op dat nummer: Onderweg naar Nijeveen, vlak voor het kruispunt van Bovenboer. Ik zou die middag gordijnen gaan uitzoeken.

Veel van de platen op 'Northern Soul Jukebox' stammen uit de late jaren zestig, maar er staat ook nog wel wat 'Modern Soul' tussen en een paar verdwaalde eenlingen (The Maisonettes en Angie Stone zijn de uitschieters). Toch heeft Bernie, eigenaar van de harde schijf en verkoper van de dvd-kopie, ook een zwak voor protodisco. Onder die categorie mogen we ook de plaat rekenen die vandaag in de schijnwerpers staat. Als we het over een groeibriljant hebben... Ik had hem al een paar keer gehoord toen Wolfman-collega Lee Madge hem draaide in zijn Northern Soul-show 'From The Catacombs'. En nog steeds viel het kwartje niet, hoewel ik hem 'wel leuk' vond. Er staat me iets van bij dat de plaat rond dezelfde tijd, in augustus, ook op Marktplaats werd aangeboden. Helaas is die nu al weg. Want, het is zo recent als maandagavond. Zondagmiddag, voor de fietstocht, heb ik nog een rits nieuwe nummers op de mp3-stick gezet en maandagavond heb ik wel zin aan een wandelingetje. Speler in de binnenzak en de grote 'oorwarmers' op en zo Nijeveense Bovenboer om lopen. Dat is ongeveer een uurtje flink doorstappen. Ik word onderweg verrast op vele 'oude bekenden': 'Packin' Up' van Damon Fox, 'Shy Guy' van The Uptights en 'Keep A Hold On Me' van Diane Lewis. Ik kom net weer Nijeveen binnen als een bijzonder modern geluid mijn oorschelpen binnen dringen. Ik denk allereerst aan een lelijke heropname, maar nee, het geheel ademt een zekere klasse uit. Dan valt de zang in en kan ik beginnen met gissen. Ik ken het immers wel... Dan breekt dat goddelijke refrein aan en dan weet ik het! 'Love Don't Go Through No Changes With Me' van Sister Sledge. Een nostalgische brok protodisco. Ik word spontaan smoorverliefd op het nummer!

Debbie (1954), Joni (1955), Kim (1957) en Kathy (1959) zijn, hoe kan het ook anders, zussen en zijn de kleindochters van de populaire operazangeres Viola Williams. Ze treden aanvankelijk op als 'Mrs. Williams' Grandchildren', maar besluiten dan toch de naam van hun vader te gebruiken en zo wordt het Sister Sledge. De groep komt in 1971 onder contract bij Atlantic. Ze zijn op dat moment (volgens Wikipedia, zelf twijfel ik aan die info) de enige meidengroep op het label en dus werkt Atlantic zich een beetje in het zweet voor de dames. Het eerste stukje erkenning komt in 1973 als 'Mama Never Told Me' onderaan in de Britse singlelijsten komt. Dan volgt in 1974 'Love Don't Go Through No Changes With Me', dat op de Billboard een kleine indruk maakt, maar in de 'dance-chart' een vette top tien-hit oplevert. Een single met een dubbele a-kant 'Protect Our Love/ Pain Reliever' is in 1975 een tweede top tien-hit in dezelfde lijst. Hoewel de optredens van Sister Sledge veelbesproken zijn, laat de erkenning lang op zich wachten. Dan verschijnt in 1979 het album 'We Are Family', geschreven en geproduceerd door de jongens van Chic en is het hek van de dam. Het titelnummer, alsmede 'Lost In Music', worden grote hits. De samenwerking met Chic wordt ook voortgezet op het volgende album, 'Love Somebody Today', maar dan kiest de groep voor Narada Michael Walden. Met name de titeltrack van 'All American Girls' is een grote hit in Europa, maar in Amerika is men het disco-geweld een beetje beu en zakt de interesse weer in.

Toch kan de disco-liefhebber niet om genoemde tracks heeb. Ze worden ook nog een aantal malen geremixed, wat tot nieuwe hits leidt. In de jaren negentig raken de zussen elkaar kwijt en worden bij optredens veelal gebruik gemaakt van gastzangeressen. Het is niemand minder dan Oprah Winfrey die in 2011 alle Sledge-zussen weer op een podium weet te krijgen. Ze doen dan nog eenmaal 'We Are Family', dat in Amerika één van de meest aangevraagde nummers aller tijden is. Eigenlijk is deze info ook van weinig belang voor deze aflevering van 'de jeukdoos'.

'Love Don't You Go Through No Changes With Me' zit ernstig op de wip. Is het nu protodisco of pure disco? Ik kies dan toch voor het begrip protodisco. De term 'disco' is pas in 1975 gemeengoed geworden en is sinds de inmenging van Frank Farian en Giorgio Moroder een echte stijl geworden. In 1974 is het nog iets meer 'dansbare soul', hoewel het ritme wel erg neigt naar disco. Wat je het ook wilt noemen, ik ben momenteel tot over mijn oren verliefd op het nummer, moet het driemaal daags horen en hoop hem spoedig aan mijn verzameling te kunnen toevoegen!

Week Spot: Jackie Wilson

Na het enorme succes van gisteren, gaan we vandaag opnieuw de tijdmachine in en zetten koers naar 1992. Dezelfde tijd. Hoewel? Als ik mijn berekening van 20 Years Ago Today vandaag moet geloven, kocht ik de duizendste op 21 november. Dat kan volgens mij niet kloppen. Ook de Week Spot ontbreekt in dat overzicht, maar het is wel duidelijk eind 1992 geweest. Nog voor de stage in Lemmer. Op een vrije woensdagmiddag ga ik naar Sneek en koop een nieuwe winterjas. Ik kan het nog precies herinneren, want van dat jack heb ik heel veel plezier gehad! Het was van het merk Life Line, een lila-achtige gladde jas met een 'stonewashed' motief. Toen ongeveer even hip als de huisvuilzakken met geëlectrocuteerd nertsenbontje van tegenwoordig. Ik heb hem toen maar een paar maanden aan gehad totdat ik van mijn eerste zelf verdiende geld een zwart bomberjack heb gekocht. Pas in 1995 ben ik deze jas weer gaan dragen, hoewel die toen zwaar uit de mode was... Ik heb die middag ook nog een paar singles gekocht in het nog immer muf ruikende boekenwinkeltje van Cees Buster. Waaronder de Week Spot van deze week, die bijna twintig jaar onaangeroerd in mijn bakken vertoefde.

Jack Leroy Wilson wordt op 9 juli 1934 geboren in Detroit als enig kind. Door bezoekjes aan familie van zijn moeder's kant in Colombus, Mississippi, raakt de jonge Wilson onder de indruk van het kerkkoor in Billups Chapel. Terug in Detroit doet Wilson alles wat God verboden heeft en sluit zich aan bij een straatbende die zich The Shakers noemt. Het kan voor een deel aan zijn opvoeding worden verweten, want Jack Wilson sr. was stevig aan de fles en zat geregeld zonder werk. Op aandringen van zijn moeder begint de jonge Wilson met zingen en sluit zich niet veel later aan bij The Ever Ready Gospel Singers. Niet dat Jackie Wilson zó religieus is ingesteld... Hij vindt het fantastisch om te mogen zingen en de contanten die hij krijgt uit optredens zet hij om in goedkope wijn. Let wel: Jackie is dan nog maar negen jaar oud! Zijn ouders scheiden rond dezelfde tijd. Een imposante carriére op school heeft hij ook al niet, hij stapt op zijn vijftiende uit het onderwijs en heeft dan al tweemaal vastgezeten voor kleine misdaden. Op zijn zestiende is Jackie een aanstormend amateurbokser en trouwt op zijn zeventiende met Freda Hood en wordt hetzelfde jaar vader. Het gerucht gaat dat Wilson dan al voor tien kinderen heeft gezorgd, maar na zijn huwelijk hangt hij de bokshandschoenen aan de wilgen en gaat weer optreden als zanger.

Zijn eerste groep heet The Falcons, niet die van Wilson Pickett, maar die mét Levi Stubbs van The Four Tops. Wilson wordt ontdekt door de legendarische Johnny Otis en sluit zich aan bij The Thrillers die later The Royals gaan heten. Een grote mond werkt toch nog in zijn voordeel en zo komt hij op de plek van Clyde McPhatter terecht in Billy Ward & The Dominoes. McPhatter bemoeit zich echter nog wel met zijn opvolger en Jackie zal later opbiechten dat hij veel van zijn stijl aan hem heeft te danken. In 1957 is Wilson klaar om solistisch op pad te gaan en wordt daarbij in het zadel geholpen door Al Green. 'Reet Petite' komt bij een andere ex-bokser uit de pen, namelijk die van Berry Gordy. Gordy zal nog een reeks hits voor Wilson schrijven, totdat hij de moed heeft verzameld om zijn eigen platenmaatschappij te beginnen. Dat is in 1959 Tamla en de rest is geschiedenis. Voor Jackie gaan de hits drupsgewijs door, 'Mr. Excitement' wordt over het algemeen bekeken als de sleutelfiguur die rhytm & blues tot 'soul' liet verworden. Als de soul helemaal nieuw en hip is, scoort Wilson een grote hit met 'I Get The Sweetest Feeling'. Het is dan 1967. Twee jaar later doet hij het succes nog lichtelijk over met 'Higher And Higher'.

Dan breken de jaren zeventig aan en verschijnt 'Let This Be A Letter' als eerste single van dat nieuwe decennium. Als we die plaat omdraaien, krijgen we de Week Spot: 'Didn't I'. Jackie's platen bereiken dan niet meer de poplijsten, maar blijven wel populair in de rhythm & blues-lijsten. Rond 1972 zijn Jackie en The Chi-Lites nog de enige consistente hitmakers voor het Brunswick-label. Zijn laatste hit, 'You Got Me Walkin', stamt uit datzelfde jaar. Op 29 september 1975 doet Wilson een benefietoptreden en zakt halverwege zijn hit 'Lonely Teardrops' in elkaar. Hij raakt kort daarop in een comateuze toestand, hoewel hij in 1976 nog een paar onzekere stapjes buiten zijn bed zet. Dan zakt hij terug en verblijft daar tot 21 januari 1984. Wilson overlijdt op 49-jarige leeftijd. Hoegenaamd is er geen geld voor een grafsteen en wordt Wilson ergens 'anoniem' begraven, totdat een fondsenwerver in 1987 genoeg geld heeft verzameld voor een steen. Als Jackie zijn steen krijgt, staat hij ongeveer gelijktijdig op nummer 1 in Nederland met zijn allereerste hit.

Natuurlijk is Jackie Wilson een legende. Je kan zijn hele repertoire ondersteboven houden, maar er zit geen slecht nummer tussen. Zijn invloed mag blijken uit de vele zangers die hem als voornaamste inspiratiebron aanwijzen. Tot welke grote dingen Wilson in staat is, wordt duidelijk als je 'Didn't I' zijn rondjes laat draven. Okay, het lijkt in de verte op 'Higher And Higher', maar dan nog verder geperfectioneerd.

20 Years Ago Today: 1000

Voor degene die Soul-xotica nog maar pas hebben ontdekt: Tot afgelopen mei was '20 Years Ago Today' een vaste rubriek op mijn blog. Gestart in december 2010 was het vooral georganiseerd om mijn singles-aankopen van 1991 in beeld te brengen, het laatste jaar dat ik met zes gulden zakgeld in de week me moest zien te redden. Met ingang van 1992 kwam daar de recensentenvergoeding van het Sneeker Nieuwsblad bij en toen ging het hek echt van de dam. Toch is het ongeveer 20 jaar geleden dat ik mijn duizendste plaat kocht en dat vind ik de moeite waard voor weer een berichtje. Ook omdat het einde van 1992 veel veranderingen in hield en ik graag even mag terugkijken naar dat toch best wel naïeve knaapje met zijn afgedraaide platen. We gaan dus een diepe duik in het verleden nemen en verplaatsen ons naar oktober en november 1992. Een jongeman met 'poddehierren' en puisten die zonet zijn duizendste single heeft gekocht. Of toch niet?

Die laatste twee zinnen verdienen opheldering. 'Poddehierren' is Fries voor baardhaartjes die nog niet een volwassen baard kunnen opleveren. En dus moet daar de Philishave overheen. De laatste zin, dat vraagteken. Tja, ik geloofde toen dat het echt mijn duizendste single was, maar achteraf gezien kan ik wel begrijpen waarom het niets werd in een administratieve richting. Na nummertje 900 is mijn kaartenbak bij vlagen een zootje. Dubbele nummers, maar ook nummers die ik heb overgeslagen. Héél strikt bekeken heb ik er nog geen duizend, maar dat ontdek ik pas in januari, als ik de 'planning' van 20 Years Ago Today van dit jaar maak. Hoe dan ook: Het is een memorabele plaat, te meer omdat ik de nacht ervoor over deze plaat heb gedroomd en dus mag deze de nummer duizend heten. Einde discussie!

Hoewel in Jutrijp iedereen nog denkt dat het 'best goed' gaat op school, weet ik wel beter. Het zelfstandige werken van het KMBO is nu niet bepaald het meest geschikt voor de zeventienjarige Louwsma. Met bepaalde vakken en modules raak ik steeds meer achterop, maar doe er ook niks aan om het in te halen. Ik blijf steeds vaker weg van school, soms fiets ik op grauwe mistige maandagochtenden kilometers door de regio, alleen maar om niet op school te zijn. Valt het moeder nu echt niet op dat mijn gymkleren na drie weken nog helemaal schoon ruiken? Misschien dat dat niet zo opvalt, maar dat ze wel eens wat anders aan mij ruiken. Onze-zoete-lieve-Gerritje paft namelijk al een half jaar Marlboro's.

Binnen de twee jaar van het KMBO vallen vier stages. Ik heb mijn derde in het vooruitzicht, dat gaat IJsselmeerbeton in Lemmer worden. Ik krijg nog een onpasselijk gevoel als ik eraan terug denk. Zo koud als het beton was, was ook de stemming op kantoor. Dat is een koude douche na het warme bad bij het waterschap en de knusse administratie van onze school. Volgende maand meer over IJsselmeerbeton en de gevolgen ervan. Is er nog een positieve noot over deze tijd? Jawel, mijn zus bevalt van een kerngezonde zoon, de tweede 'oomzegger' (ik heb nog maar een paar jaar geleden geleerd dat dit een Friecisme is...).

Op vrijdagavond heb ik met mijn kameraden opgetreden op de playbackshow als Morbid Angel, in feite het debuut van het latere Horrible Dying. Ik heb een 'keyboard' gemaakt van piepschuim, dat ik na het intro aan vlokken mep. Het dorp wordt even flink wakker geschud, maar we leggen het af tegenover Vader Abraham & De Smurfen. De volgende middag ga ik naar een rommelmarkt in een kerk in Sneek. Ik koop daar twee singles. 'Hey Mrs. Jones' van The Ramsey Lewis Trio kwam onlangs nog ter sprake op de Facebook-groep, de nummer duizend is 'Blue Moon' van The Marcels (1961).

Ik heb wel vaker gezegd dat ik geen enkel probleem heb met ouder worden. Eigenlijk kijk ik best met een bepaalde genegenheid terug naar die periode en lach me soms het apenzuur om de kleine leedjes uit die tijd. Zou ik op mijn 57e net zoveel plezier hebben om die gast met zijn weblog en zijn Engelse radioprogramma? Vast...

Schijf van Peter: parlando's deel 2

Omdat ik gistermiddag heb genoten van een fietstocht door het prachtige herfstlandschap van Drenthe en vervolgens een café-bezoekje heb afgelegd in Steenwijk (en dat is dan weer Overijssel...), heb ik gisteren niet gepubliceerd. Maar wie zoet is? Inderdaad! Die krijgt op maandag zomaar twee berichten! Allereerst de tweede Schijf van Peter, ofwel het vervolg van de parlando's. Zoals jullie aan de illustratie kunnen zien, gaat het nu écht los! We komen nu uit bij de meest tenenkrommende passages uit de Nederlandse amusementsmuziek. Met onverwacht een 'kippevel-moment' op nummer 1, maar daar hebben we onlangs het fotohoesje nog van te gast gehad. De nietsvermoedende passant zou zo kunnen denken dat ze op een Cowboy Gerard-fanpagina zijn aanbeland, dus vandaar deze twee pretletters. Moet ik nog eens de woorden van Peter herhalen? Natúúrlijk zijn het niet zijn favoriete platen, maar ze zijn zo ontzettend fout en banaal, dat ze spontaan weer leuk worden...

En zo vinden we op vijf de plaat waarmee het allemaal zo'n beetje is begonnen. Peter maakte enkele weken geleden op Facebook melding van zijn meest recente vangst. Met een Youtube-clipje erbij. Dat nummer maakte heel wat los in zijn vriendenkring. Even later, toen Peter langs kwam in Nijeveen kwam het lied opnieuw ter sprake en ook toen kwam het voorstel om eens een Schijf met 5 parlando's te doen. Ik heb hem zojuist nog eens afgespeeld, even om het geheugen op te frissen en opnieuw ben ik ontstemd door de reactie van die hork van een Johnny! Die arme Linda zo de penarie in helpen en dan doodleuk zeggen: ,,Je wist dat ik een avonturier was". Als ik zou horen dat die avonturier van een Johnny vandaag in een bergbeklimmersavontuur te pletter is geslagen, hang ik de vlag uit! Linda is er niet mee geholpen. Ze is niet verder dan vijf gekomen in deze Schijf met haar 'Johnny' (1976).

Volgens mij had ik al eens dat oude mopje verteld? Inmiddels heb ik hem aangepast aan Jan Smit, maar oorspronkelijk is het André Hazes die bij de dokter komt met een kikker op zijn kop. Vraagt de dokter: ,,Wat scheelt eraan?". Antwoordt de kikker: ,,Ik heb een zweer aan mijn kont". U raadt het al: André Hazes staat op vier in deze Schijf, natúúrlijk met 'De Vlieger'. Volgens Peter springt de zinsnede 'Dat zij hem ontvangt, zij, zij die ik mis' er uit. Dat is inderdaad een zin waarbij je de snik kan ruiken. Tjonge, die André Hazes, staat zomaar in een Schijf van 5? Twee jaar geleden bij 'Kleur bekennen', feitelijk de voorloper van de Schijf, kwam hij ook al eens voorbij. Natuurlijk op de dag dat we de kleur oranje behandelden. Over twee jaar maar weer?

Op drie de meest recente uit deze Schijf van 10. Een Schijf waarin het Johnny's regent. Na dat zak hooi van Linda wordt Johnny ditmaal zelf belazerd door een dame. Hij windt er geen doekjes omheen en de plaat is een fijne scheldkanonnade op muziek. Schoonmoeders heb je ook niet voor het uitkiezen, Johnny gebruikt klare taal: 'Je gaat naar je moeders, trouwens dat vind ook maar een loeder'. Tsja, met Sinterklaas in aantocht en de daarbij horende rijmelarij, kunnen we Johnny deze passage eenvoudig vergeven, want zoveel woorden zijn er niet die op moeder rijmen. Johnny staat ermee op drie met 'Jij Hebt Me Belazerd' (1991).

Eind jaren vijftig waren de 'death discs' even erg populair in Amerika, tieners die (op de plaat) zichzelf het hiernamaals in smeten omdat het uit was geraakt. Vaak werden deze platen voorzien van onheilspellende muziek en arrangementen. Welnu, bij Anja & Johnny is het een ouderwetse tango geworden met accordeon en een Philicorda. We horen Anja alleen in de refreintjes, de coupletten worden half-gezongen en half-gesproken door Johnny. Dat is dan weer Johnny Blenco en dus niet de Johnny van nummer 3 of de Johnny van Linda. Hoewel? Nee, het is wel duidelijk, dat als Johnny zijn leven wil beëindigen vanwege een stukgelopen affaire dat het niet de avonturier van Linda is. 'Als jij morgen hoort, dat ik mezelf heb vermoord, weet dan dat dit mijn laatste wanhopig bewijs was van mijn liefde voor jou'. Euh... heer Blenco, dat noemen wij chantage, maar we zijn ook de minste niet. Hier is je stuk touw en je mag met Anja op 2!

Bovenaan staat ook al zo'n beroemde zanger! 'Nagenoeg alles van Cowboy Gerard is gesprken', aldus Peter. Daar is geen woord Frans bij! Ik zweer zelf al jaren bij 'De Geschiedenis Herhaalt Zichzelf' en daarmee heeft Gerard reeds in april 2010 mee in de schijnwerpers gestaan, afgelopen zomer zat 'Giddy Up Go' nog in het Raddraaien. Peter reageerde toen al met de opmerking dat er twee verschillende tekstvarianten zijn. Dat wist ik niet... Het is evenwel het moment waarop de Cowboy het stof van zijn wagen veegt en zijn opgegroeide zoon de tekst 'Giddy Up Go' toont, dat bij Peter telkens weer een brok in de keel brengt. Daarom verdient Cowboy Gerard met 'Giddy Up Go' de eerste plaats in de Schijf van 10 parlando's. En dank ik Peter andermaal voor de schitterende inbreng, ik heb erg genoten van dit onderdeel!

Volgende week gaan we met mijn broer Jelte 'snacken als een gek'. De week erna ga IK toch een Schijf organiseren die JULLIE mogen invullen. Omdat het de laatste van 2012 is, wil ik jullie vragen om de mooiste finale's/outro's die jullie kunnen bedenken... ofwel de spannendste laatste tien seconden van een plaat. Maakt nu uit wat voor stijl of uit welk jaar, de vijf mooiste finale's ooit gemaakt. Vervolgens wil ik op 5 januari 2013 van jullie de vijf mooiste intro's hebben (ook max. 10 seconden). Verras me maar!

Do The 45- 10/11/12

Sommige momenten zijn zo surreëel, maar tegelijk zo aangenaam, dat je dit het liefst in een flesje zou stoppen. Hee, Jim Croce inspireert! Dat gevoel had ik vanmiddag tijdens en na de uitzending van 'Do The 45'. Natuurlijk hoef ik geen slapeloze nachten te hebben voor zoiets, de Soul-x-rated heeft me al lang geleerd dat het wordt gewaardeerd. Ook al vind ik mezelf geen geweldige presentator, de Engelsen en, erg belangrijk, de vakbroeders zijn er erg content mee. Ik heb gisteravond tijdens een wandeling geluisterd naar de volledige podcast en kon aan het eind niet anders dan tevreden zijn. Het 'het moet zo maar' van mij krijg ik toch niet beter en als iedereen hiermee tevreden is, waarom zou ik dan nog langer 'prutsen' om het beter te krijgen? Nog vóór de uitzending begint, val ik in de chatroom een discussie binnen tussen Wolfman en een chatter. Wolfman heeft het over 'showreels', maar die hebben ze van mij evenmin gehad. Waarschijnlijk hebben ze gewoon naar de Soul-x-rated geluisterd. 'Showreel' is een demo-tape voor aankomende radiomakers waaruit beoordeeld moet worden dat je capabel bent om een show te doen en niet een ordinaire jukebox zonder persoonlijkheid bent. ,,Dus als ik een mixer en een microfoon koop, kan ik volgende week beginnen?", aldus de chatter. ,,Nee, je hebt vooral nog ervaring nodig", blaf ik tussendoor. Ik krijg een knipoog van Wolfman. We hebben weer punten verdiend!

Dan begint de show en de chatroom begint vol te raken met vrienden. Als ik de eerste presentatie heb gedaan, word ik apart geroepen door Wolfman. ,,Heb je je microfoon aangesloten op een mixer?", is zijn vraag. Ik bevestig het. ,,Haal de treble naar beneden en de bas iets omhoog". Ja, dat kan niet! Anderzijds kan ik me ook nog goed heugen hoe dat in het begin klonk. Nee, dan vind ik dit neutrale geluid met iets teveel treble helemaal goed. Geen bassende uitvallen meer en beter te verstaan... Ik denk dat ik dat wel ga redden met Wolfman! Terug de chatroom in, Ed is al binnen, Peter verschijnt even later en dan tot mijn grote verrassing broer Jelte. Later komt Marianne ook nog. Hoewel ik de rol van moderator heb gekregen, weet ik daar niets vanaf en dus vervullen Lee Madge en David Crane afwisselend die rol. Miami Mark stuurt knipoogjes en NorthernGirl uit Canada is weer om op te vreten! Ja, ik geloof dat ik het goed doe...

1. Baby Make Your Own Sweet Music-Jay & The Techniques
Nee, ik vond het iets te afgezaagd om met 'Do The 45' van The Sharpees te beginnen. Bovendien had Lee hem maandag al gedraaid bij de aankondiging van mijn show en zijn programma wordt herhaald op zaterdagmorgen. Als hij niet vergeet om hem in de dropbox van Wolfman te doen... En dus hoorde ik vanochtend tot mijn stomme verbazing de herhaling van een From The Catacombs uit augustus. Nee, het leek mij wel plechtig om met dit geweldige intro te beginnen.

2. Happiness Is A State Of Mind-Jackye Gerard
Oh, wat ben ik de afgelopen weken van dit nummer gaan houden. Hij zat in de Soul-x-rated toen ik hem pas had gekocht en het lijkt erop alsof dit de soundtrack van mijn herfst wordt. Het nummer vat immers ook zo mooi de blijdschap samen. Want, wie het nog niet mocht weten, ik zit momenteel héérlijk in mijn vel!

3. Nobody-The Jerms
Ai! Die was dus te bescheiden opgenomen en had veel meer op de voorgrond gemoeten. Ach, volgende keer beter. Eén van de twee plaatjes in deze 'Do The 45' van 'Action Speaks Louder Than Words'. Van die singles-box is deze van The Jerms wel een buitenbeentje. Echt soul is dit niet, het neigt meer naar brassrock.

4. We Got Togetherness-The Jewels
Opgedragen aan de mensen in de chatroom. Als deze uitzending 'live' was geweest, had ik een 'shout-out' kunnen doen. Dat is radio-jargon voor 'even iemand bij de naam noemen'.

5. Tainted Love-Gloria Jones
De prachtige cover van Gloria Jones van het origineel van Marilyn Manson... Of niemand luisterde naar de presentatie, of ze wisten toch wel dat ze me met een korrel zout moesten nemen, hoe dan ook: Geen reactie! Ja, wel reacties als 'tune' met heel veel u's en n's. Het is ook tevens één van de meest bekende Northern Soul-dingen in deze uitzending.

6. You're The Cause Of It-The Lovables
Aangekondigd als de 'tune of the week', want de Week Spot is alleen op papier leuk. Ik weet trouwens ook niet of ik iedere week de 'tune' ga draaien in 'Do The 45', zeker nu het erop lijkt alsof Jackye Gerard binnenkort nog Week Spot wordt. Ik geloof dat met name Lee deze van The Lovables al enorm kan waarderen!

7. A Little Bit Of Lovin'-Doris Duke
Ja, luisteraars van de Soul-x-rated hebben wel een kleine voorsprong bij 'Do The 45'. Ook alweer een potentiële Week Spot, hoewel het al 20 jaar geleden is dat ik hem heb gekocht. Ook al zo'n liedje waarvan ik ben gaan houden!

8. Something For Nothing-Carl Douglas & The Big Stampede
Het was dé 'practical joke' op Wolfman de afgelopen week: 'Any Platters lined up?". Hoewel er mensen op de chat verschijnen die alleen maar komen om te klieren, heb je ook twijfelgevallen. Neem nou 'The Lengend'. Duidelijk niet-Engels en constant vragend naar 'something by The Platters or The Drifters'. Toen opperde ik dat ik The Drifters ging draaien, maar mijn collega's wilden me geloof ik de nek wel omdraaien. Ik vind dat dan wel weer humor en zo was ik van plan om 'Under The Boardwalk' van The Drifters te draaien, maar... toen ik de definitieve playlist aan het verzamelen was, zette ik The Drifters terug en pakte de plaat ervoor. En dat is deze fraaie van Carl Douglas, zeven jaar voor 'Kung Fu Fighting', van heerlijk knetterend styreen!

9. Man Is Born-Jackie Ross
Een kippevelplaat! Ik maak er geen geheim van dat ik antimilitarist ben en dan is deze van Jackie Ross wel de ultieme soundtrack. Deze klinkt opeens ook veel meer 'high fidelity' na Carl Douglas & The Big Stampede...

10. Don't Go Home-The Shirelles
Zelfs met Jackie Day en Tyrone Davis achter de hand, is er nog volop keuze wat betreft de Week Spot. Alweer een plaat waarmee ik complimenten oogstte van Lee Madge. ,,Betekent dit dat ik drie keer meer mijn best moet doen met het samenstellen van mijn lijst voor The Catacombs?". ,,Ja", is het welluidende antwoord van zijn collega's. Lee kan wel tegen een stootje!

11. You're Gonna Miss A Good Thing Baby-John Bowie
Hoewel deze plaat in februari, toen ik hem net had gekocht, best even favoriet is geweest, heb ik hem gedurende de zomer zelden gedraaid. Het is pas sinds afgelopen week dat ik hem heb herontdekt. Wat een plaat! Volgens mij ook nog geen Week Spot geweest...

12. Look Around-Two Plus Two
,,Toe maar! Obscure soul nog wel...", zei mijn consulente afgelopen week nadat ze me een kort interview had afgenomen voor het komende personeelsblad. Het merendeel van de collega's is óf RadioNL of de extremere vormen van gitaar- of dansmuziek, maar soul? Op een vreemde manier verwacht ook niemand het bij mij, ik word erg vaak uitgescholden voor hardrocker. Volgens mij heeft ze geen idee wat obscure soul moet voorstellen, eigenlijk had ik haar toen deze van Two Plus Two moeten laten horen. Zwarte dansmuziek, maar geen gladde Stax-productie. Nee, er is weinig commercie te vinden in deze plaat. Je zou hem bijna kunnen omschrijven als 'heavy metal van de Detroit Soul'.

13. Learning How To Fly-The Exciters
Het is gek te bedenken, maar het is komende week een half jaar geleden dat ik met de podcasts begon. En wat was toen de 'tune of the week'? Juist, deze van The Exciters! Niet verkrijgbaar via Youtube, zoals vaker toen met 'tunes', dus was ik superblij met de Soul-x-rated zodat ik de 'tunes' kon laten horen. Ik heb laatst nog zo'n oude podcast terug beluisterd. Brrr... wat ben ik blij dat die eerste microfoon zo snel is gesneuveld!

14. Gonna Give Her All The Love I've Got-Jimmy Ruffin
Sinds The Shirelles klinkt mijn presentatie een stuk rustiger, hoewel in werkelijkheid de spanningen nog door mijn lijf gieren. Maar als dit nummer dan begint met dat hartverwarmende xylofoontje, dan weet ik ineens weer waar ik het voor doe! Het is een buitenissig soort van idealisme, een ware sm-sessie met als enig doel het naar het oppervlak brengen van zulke parels!

15. But It's Alright-J.J. Jackson
Ik kan me kapot ergeren aan presentatoren die foute jaren noemen bij de platen. En nu ben ik zelf zo'n eikel! Ik zeg tot tweemaal toe dat-ie uit 1967 komt. Fout! Hij komt uit 1966. Dat is maar een jaar... Neeeeen! Huiswerk doen!

16. Give Me Your Lovin'-John 'King Size' Russell
Ik trapte gisterochtend per ongeluk de stekker van de platenspeler uit een contactdoos. Juist degene waar deze op lag te draaien... Tot mijn grote tevredenheid is de 'las' niet waarneembaar. Hier begint trouwens ook een stukje improvisatie. Ik had, net als bij een Soul-x-rated, zeventien platen klaar gezocht, maar dat bleek té weinig. Volgende keer zoeken we er twintig uit. Deze en de volgende zijn echt heel 'last minute' toegevoegd en ter vervanging van Damon Fox. Die komt volgende week!

17. There's A Break In The Road-Betty Harris
Waarom funk aankondigen en er niets mee doen? En dus deze van Betty Harris er nog maar even tussen gestopt. En valt de afsluiter ook nog wel onder de funk te vatten. Verder is het vooral een soulvolle aflevering geweest, eentje die voor mij wel naar meer smaakt. Ach, ik heb platen genoeg!

18. Bongo Rock-The Incredible Bongo Band
De 'breakbeat'-klassieker en een zeer fijne afsluiter. Broer is de eerste die me bedankt en dan komt de rest op stoom. Een applaus van Wolfman en dan... David Crane... 'Goed gedaan, man!". Als ik dan vanavond de cv bekijk van Crane, dan krijg ik overal kippevel. Dat is niet zomaar eentje, daar hebben we het écht over een héle grote naam uit de Engelse webradio- en muziek-'scene'! En dan weet ik echt dat ik het goed heb gedaan!

de teloorgang van Andy Tielman

De druk is van de ketel! Ik ben vanmorgen vroeg opgestaan en meteen mijn mailbox gecontroleerd. Jawel, één bericht van Wolfman: ,,Ja, dat moest deze week dan maar, dan gaan we volgende week nog eens een oplossing zoeken voor de mediaplayer". En zo ging ik verheugd aan het opnemen. Halverwege een plaat schop ik per ongeluk tegen een stekkerdoos waardoor de stekker van één platenspeler eruit valt. Juist degene die aan het draaien is... En zo maar een tweede deel opgenomen en achteraf geplakt. Ik heb zojuist het hele programma nog eens beluisterd en dat 'plakmoment' is naadloos! Wel een aantal té zacht opgenomen en in het begin nog wat nerveus, maar na een half uur kom ik los! Morgenavond meer over 'Do The 45', dan ook met een volledige speellijst. En, niet vergeten, allemaal luisteren natuurlijk! Tussen twee en drie Nederlandse tijd op wolfmanradio.co.uk. Vanavond wil ik even stil staan bij een jaar geleden. Toen ging ik naar Zwolle om elpees te kopen (op 11 november) en hoorde ik even van tevoren dat Andy Tielman was overleden. Door de nieuwe aanwinsten heeft deze man nooit zijn bericht gekregen op Soul-xotica, dus dat zetten we een jaar later alsnog recht.

KNIL-militair Herman Tielman is de inspirator voor het ontstaan van Tielman Brothers, ook al heten die in het begin nog Timor Rhythm Brothers. De gebroeders gaan in 1946 aan de slag wanneer het gezin Tielman nog in Soerabaya woont. Reggy speelt banjo en gitaar, Andy gitaar, Ponthon contrabas en Loulou bespeelt de trommels. Met hun zusje Jane treedt de groep tot de onafhankelijkheid van Indonesië op voor de Nederlandse militairen die aldaar zijn gevestigd, maar vanaf 1949 'mogen' ze ook in Indonesische kringen. Ze spelen tot in het paleis van Soekarno. Behalve muziek bestaat hun act ook uit dans en inheemse rituelen. Er wordt ook gezongen, waarbij Nat 'King' Cole en Elvis Presley favoriet zijn. In 1957 verhuist het gezin naar Breda en treden de broers nog even op onder de oude naam, maar nemen dan die van The 4 Tielman Brothers aan. Omdat het aantal van secundair belang is, laten ze de '4' al snel vallen. De groep krijgt een bijzonder aanbod om in 1958 op de Expo van Brussel te spelen. In de 'Hawaiian Village' spelen zich taferelen af die tot dan toe ongezien zijn in de lage landen. Hun manager René 'Nappie' Vlasselaar verhuurt hen daarna voor optredens bij circussen en jaarmarkten. In 1960 mogen ze hun eerste Nederlandse plaat opnemen voor het Imperial-label, maar deze is veel te ruig voor de radio en de broers zoeken Duitsland op, waar hun muziek en act beter wordt gewaardeerd.

Dat de groep vaak met circussen optreedt, is op zichzelf niet zo verwonderlijk, want een Tielman Brothers-show bestaat eveneens uit acrobatiek. Tien jaar voordat Jimi Hendrix het op Woodstock demonstreert, spelen de Tielman Brothers al met de gitaar in de nek, smijten ze de lucht in en gooien ze naar elkaar toe. Loulou staat achter zijn drumstel en loopt er al spelend omheen. De a-kant van hun eerste Nederlandse single heet '18th Century Rock' en is gebaseerd op een sonate van Mozart. De kranten staan vol met verontwaardigde kritieken. In 1962 tekent de groep bij Ariola en maakt in die periode slechts twee singles, die erg populair zijn in Duitsland. In 1963 krijgt de groep een ongeluk waarbij Andy en Reggy Tielman ernstig gewond raken. De revalidatie van Andy duurt lang en de groep treedt op met een vervanger. Hoewel groepen als The Crazy Rockers en Johnny & His Cellar Rockers (met Jan Akkerman) dan succes oogsten met het Tielman-geluid van vijf jaar eerder, raakt de groep zelf uit de belangstelling. Het noodlot slaat toe als Ponthon in 1964 er de brui aan geeft. Het verbreekt de magie tussen de broers. Er vinden personeelswisselingen plaats en de groep zakt soms af naar een bedenkelijk niveau. Wat te denken van ons fotomodel? Hun allergrootste hit hebben ze in 1967 met het ronduit belachelijke 'Little Bird'.

Andy is zich ook solistisch gaan profileren in 1966 en richt na 1969 geregeld een formatie van Tielman Brothers op. Na 'Poor People' (met zus Jane) is het echter niet meer interessant voor de hitparade. Andy probeert het solo voor diverse platenmaatschappijen, maar zijn lot is al bepaald. Met de opkomst van de Pasar Malam-braderieën heeft Tielman nog een soort van broodwinning. Hij speelt ook menigmaal in Steenwijk, maar meer dan een handjevol mensen komt er niet op af. Best wel vreemd, want de gebroeders Van Halen noemen hem toch wel als inspiratiebron. Het zet je aan het denken. Zou het er anders uitgezien hebben als Andy in 1971 was overleden? Of zou Hendrix anno 2012 ook op 'revival'-feesten andermaal 'Hey Joe' hebben gespeeld. Hendrix is heilig voor menigeen, maar er mag gezegd worden dat Tielman Brothers eind jaren vijftig al heel veel gimmicks hebben uitgevonden. Ze waren hun tijd ver vooruit, het moest nog tien jaar duren voordat het 'kon' in Nederland.

En zo eindigt het verhaal van Andy Tielman toch wel een beetje triest. Van het paleis van Soekarno tot de met de, als wierook, walmende geur van Indonesische maaltijden vervulde provinciale dorpspleinen. Zijn laatste cd verschijnt in 2008, ruim zestig jaar na zijn eerste schreden in de muziek. Op 10 november 2011 bezwijkt hij aan de gevolgen van kanker.