De Eindstreep: maart 2010

Een papiertje op het prikbord: 'Noordwestgroep heeft een jaarcontract gesloten met Buma-Stemra over de radio's op de afdelingen. NWG heeft gekozen voor het zenderpakket Classic XL. Vanaf vrijdag zal er dus alleen jazz, blues, gospel en klassiek uit de radio's komen. Het is dus niet mogelijk om op andere stations af te stemmen'. Het personeel, voor negentig procent RadioNL-fans, stond zich vanmiddag te verdringen om een protest te ondertekenen. Niemand die blijkbaar realiseerde welke datum we morgen zijn...

Op deze laatste maart de wedergeboorte van de Eindstreep. Nu is een top 3 samenstellen een tijdrovende klus en kan die binnen een paar uur er heel anders uitzien, de gedachte dat een plaat binnen een paar weken helemaal uit de gratie kon vallen, was lichtelijk naïef. Toen in oktober leek alsof Soul-xotica nog een leven voor zich had, besloot ik per vandaag een top tien samen te stellen uit de platen die ik een jaar ervoor heb behandeld.

Alle begin is moeilijk. Soul-xotica moest een spiegel zijn van mijn dj-activiteiten. Hoe komt een mens bij Clover Leaf of Oscar Benton & Monica? Ik had Nieuwjaarsdag in Het Pandje gedraaid en verhuisde die singles bak voor bak via platenspeler van hal naar slaapkamer. Maar verder moest het toch heel erg northern soul, mod en freakbeat zijn. Ik raak echter snel verveeld van één stijl en april is een stuk gevarieerder.

Half maart zat ik toch wel even met de handen in het haar. Bruikbare jpg's van fotohoesjes blijken dungezaaid op Google. Op een donderdagavond had ik me suf gezocht naar 'Medicated Goo' van Traffic. Óf te klein óf een buitenlandse hoes. Ik was bijna tevreden met een exotische hoes, toen ik de middag erop besloot te Googlen met 'singles' en 'hoesjes'. En zo vond ik Singlehoesjes.nl. En ja! Traffic stond er ook gewoon. Wat me bovenal beviel: De hoesjes zijn lekker doorleefd en, mag ook wel eens worden gezegd, de scans zijn helemaal kleurecht!

Peter werd kort daarop mijn eerste volger. Na nog een paar weken te hebben aangemodderd, kreeg ik op 12 april tenslotte de inspiratie om dagelijks te schrijven.

Maar eerst mijn top tien van achttien platen die ik vorig jaar heb behandeld.

1. Nothing But A Heartache-The Flirtations (hulde aan de hoesjesman!, 26-3-10)
2. Belladonna Moonshine-The Audience (hooggeëerd publiek, 9-3-10)
3. I Feel Love Comin' On-Felice Taylor (toen Barry nog een groentje was, 24-3-10)
4. The Shotgun And The Duck-Jackie Lee (dat is me er eendje!, 5-3-10)
5. Medicated Goo-Traffic (tijd voor een verwenmoment, 26-3-10)
6. I Started A Joke-The Bee Gees (kikker in je bil!, 31-3-10)
7. Dialogue-Canyon ('mod'erne zuurkool uit Wolvega, 20-3-10)
8. What Kind Of Man-Clover Leaf (geestverruimende vis noch vlees, 10-3-10)
9. Seven Horses In The Sky-The Pebbles (de ultieme sixties-collage, 16-3-10)
10. Who Do You Love-Juicy Lucy (sappig Loesje, 2-3-10)
* Afvallige van de maand: Everybody's Telling Me-Monica & Oscar Benton (koningspaar met flutnummer, 9-3-10)

20 Years Ago Today: 300-302

Een mooie dag om uit fietsen te gaan! Dat had ik 's ochtends al besloten bij de poldermolen in Vegelinsoord, waar ik werd opgeleid tot vrijwillig molenaar. Dus pomp de banden maar op, want twintig jaar na dato gaan we dezelfde fietstocht doen, maar nu virtueel. Wisten we in 1991 al wat dat betekende?

Startpunt is als vanouds de hoekwoning op de Wite Jofferswei in Jutrijp. Het ouderlijke huis. Via de Louwei en de Iewei gaan we naar Osingahuizen, De Draei op en via het centrum van Heeg richting Gaastmeer, vermaard om zijn busstation! Lijn 46...

We fietsen door het centrum, het steile houten bruggetje over en dan een betonpaadje de landerijen in. Bij een boerderij bellen we aan en even later worden we met een roeiboot overgezet. Ooit in de hel geweest? Ik wel! We komen in een gebied dat It Heidenskip heet. In het Nederlands is dat Het Heidenschap. Anno 1991 heeft het een dorpswinkel in een scherpe bocht, die De Hel wordt genoemd.

Vijf kilometer naar Gaastmeer, zeven naar zowel Workum als Koudum. Qua omtrek is It Heidenskip even groot als Leeuwarden met alle industrieterreinen. De kleine dorpskern heeft een bloeiende touwtrekvereniging, die internationaal hoog staat aangeschreven! We gaan door naar Koudum. Als we dat dorp verlaten, blikken we even naar links. De Molenbuurt. Het huis waar vader is geboren. In 1991 woont zijn (in 2002 overleden) broer daar nog. Zijn naam? Gerrit Louwsma...

Het station heet dan Koudum-Molkwerum, maar is net als Zeist-Driebergen, je wilt het niet lopen! Achter Molkwerum, bekend om zijn koek, zit De Marpleats. Een antiekboerderij met een specialisme in jukeboxen. De singles zijn niet veel soeps. Een andere verzamelaar worstelt zich door de bergen 'kuntrie'. Hij heeft twee singles apart gelegd. Ik reken ze snel af! Wat zal de arme man gevloekt hebben...

Nummer 300 is 'Fly Like An Eagle' van Steve Miller, 301 is 'Ramblin' Man' van The Allman Brothers Band. Amerikaanse persingen, dus neutrale hoezen, maar wél absoluut nieuw en samen drie gulden.

Terug naar Koudum en nu via Kolderwolde en Elahuizen naar Ypecolsga en Woudsend. Als plaatsnamen bij Scrabble mochten? Koufurderrige is het laatste gehucht voor Hommerts en Jutrijp. Toch wel een zeventig kilometer in totaal?

Wat voor zinnigs is er te zeggen over 'Allegheny Moon' van Patti Page? Juist, er zit een theremin in, maar dan houdt het wel op. Bij deze 302, zijn we weer een week van deze rubriek verlost?

geen fratsen, dat scheelt!

Wegens overweldigend succes van vorige week, dook ik zaterdagnacht na enen in de cd-boekjes. Vorige week mocht ik beleven hoe 'Pieces Of A Dream' van Anastacia klonk wanneer je niet op een fietszadel minstens honderd kilometer van huis zit. Leuk! Vooral door de flarden van drie fietsvakanties die bepaalde nummers oproepen. Afgelopen zaterdag stond ik oog in oog met 'The Bends' van Radiohead. Hoe lang had ik die niet gehoord?

'The Bends' staat enigzins synoniem aan mijn tijd in de communes. Ik kocht de cd in maart 1999 terwijl ik in Mossley zat. De nummers herinneren me ook aan de mindere tijd in De Bilt. Toen in september 2000 'Kid A' uitkwam, verdween 'The Bends' na honderden draaibeurten van het toneel. Maar in het kader van de nostalgie mag die voorlopig weer even blijven.

In verhouding tot Britpop-collega's uit die tijd, maakte Radiohead een aardige progressie door. Gesteund door de platenmaatschappij gebeurde dat met veel tamtam. Zo was 'Creep' in Engeland nog niet op single uitgebracht, terwijl die hoog in de Amerikaanse hitlijsten stond. Tussen 'Pablo Honey' en 'The Bends' in zat een EP, 'My Iron Lung', waarvan het titelnummer 'The Bends' zou halen.

Dertig jaar na 'Sergeant Pepper' was de hype compleet. De zomer van 1997 stond in het teken van drie Britpop-albums: 'Urban Hymns' van The Verve, 'Be Here Now' van Oasis en 'OK Computer'. Door de laatste maak ik definitief kennis met Radiohead, hoewel ik een jaar eerder 'Street Spirit' aan een bescheiden hitnotering had geholpen. 'OK Computer' is vooral een 'time piece' en niet tijdloos! Ik kan hem niet meer horen...

Als het cassettebandje hard achteruit gaat, koop ik 'The Bends'. Aanvankelijk een lichte teleurstelling, maar het is een grote stap terug in de evolutie. Het blijkt een groeiplaat, hoewel de liefde nimmer zó groot gaat worden als in 2011!

Vijftien jaar na dato is het een 'Very Best Of'. Het titelnummer, 'High And Dry' en 'My Iron Lung' zijn vleesgeworden klassiekers. Het vervreemdende 'Fake Plastic Trees' stond in 1998 zeer hoog in de Engelse top 100 aller tijden. 'Unfinished Sympathy' van Massive stond op 1... Dat opstandige gitaar-intro in 'Just', dat later door Muse werd gekopieerd. En dan tot slot 'Street Spirit'. Woorden schieten tekort.

Al met al is er prima te leven zonder de electronische fratsen van de latere albums!

20 Years Ago Today: 299

Wellicht ga ik binnenkort weer eens 'reetweten', om in communicatiejargon te blijven. In den beginne van SoulteXt schreef ik een 'in memoriam' over Rick Wright en met name onze wederzijdse fascinatie voor satijnen overhemden in zuurstok-kleuren. Gezien de (uit de) mode en lifestyle (destructief) de pijlers zijn waarop Soul-xotica lijkt gebouwd? Maar... op veler verzoek eerst maar weer eens muziek. Waar kennen we dit hoesje van? Hij stond hier in mei én oktober ook al...

Als ik in oktober al 20 Years Ago Today had bedacht, had ik hem bij De Opruiming overgeslagen. Maar het was donderdag precies twintig jaar geleden dat ik deze mysterieuze vondst deed. Vijf gulden voor een single van een onbekende groep. Buiten de titels en bandnaam ontberen de labels songschrijf- en produktie-credits. Wel is de tekst van de A-kant afgedrukt op de achterkant van het hoesje. Ik vermoed aanvankelijk een connectie met Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich...

Pas in 1997 neem ik kennis van de waarde van de plaat en de toedracht daarvan. Eentje van hen zou zich later bij The Jackson Heights voegen, maar de exorbitante vraagprijs komt voornamelijk op het conto van de drummer.

Die jongeman bovenin is niemand minder dan Phil Collins. Hij zou in 1971 gaan drummen bij Genesis. Iets zegt me dat hij het ver gaat schoppen. Ook geen onverdienstelijk acteur! Collins speelde een rolletje in 'A Hard Day's Night'.

Vernon Joynson's onvolprezen bijbel over de Britse progressieve muziek, 'Tapestry Of Delight' geeft slechts summiere informatie over de band. Flaming Youth maakte één elpee in 1969, 'Ark II', een concept in een science fiction-landschap. De planeten en sterren worden aanbeden op een godsdienstige wijze. De poëzie van 'Guide Me Orion' klinkt eerst als een mediterende monnik totdat Phil Collins met de boemketels een gospel-achtig refrein in zet. 'Immortal Invisible' is meer van dat gemurmel.

De aanwezigheid van Collins maakt de single tot een aardige 'novelty'. Te bedenken dat ik nog eens spijt had van de vijf guldens, de Nederlandse persing in fotohoes brengt met gemak 250 euro op!

Schijf van 5: Marianne

Toen ik in augustus 2008 SoulteXt begon, attendeerde ik daar Marianne op. ,,Ik zie er helemaal niets in", was haar letterlijke reactie. En ja, ze weet wel van het bestaan van Soul-xotica af, maar dat is niets voor haar. Een weblog waar je niks kan halen, waar je alleen mag genieten van schrijfstijl en muzikale info kan absorberen, het is aan Marianne niet besteed. Anders is dat met de Schijf van 5. Marianne maakt al jaren muziekkwissen, ze denkt ook geregeld mee. Zoals vandaag! We zijn het eens geworden over de nummer één...

Ik had even gedacht haar op de redactie uit te nodigen, ik had al touw klaarliggen. Touw? Bij de geplande nummer 5 zou ze me kunnen wurgen en ja... ik moet natuurlijk de voortgang van Soul-xotica waarborgen? Ach, tijd voor een compromis, The Cats kunnen altijd nog. Ik geloof dat ze 'Marianne' van Stephen Stills uit 1971 wél kan waarderen.

Over de voorloper van The Jam (?), The Marmalade, ga ik me binnenkort nog eens buigen. 'Lovin' Things' was in 1968 een grote Engelse hit geweest en de Schotse groep verbleef voor nog een single in de teenybopper-sound van Love Affair. 'Wait For Me Mary-Anne' (1968) is zo'n gezellig niemendal.

,,Ja natuurlijk, die ook". Marianne en ik hebben een zwak voor Leonard Cohen. Zoals Hans Dorrestijn van manische depressie een kunstvorm creëerde, datzelfde deed Cohen met cynisme. Het lijkt alsof hij per album een concessie deed door één vrolijk liedje op te nemen. Maar in zijn handen krijgt de kroegdeiner 'So Long Marianne' (1968) een macaber randje.

Ooit was The Four Seasons ook je reinste teenybopper, maar dankzij de twee Bobs Crewe en Gaudio was het ook een niet te evenaren groep. Waar in 1967 de populaire groepen met hun oude geluid verzopen of een nieuwe stijl moesten aanwenden, daar maakte The Four Seasons een extreme sprong richting conceptalbums. Het krachtige 'C'Mon Marianne' is daar een voorbode van.

,,Oh, maar dan moet Alice Cooper op 1". Ik moet toegeven dat ik 'Mary-Ann' niet kende, maar nadat Marianne hem voor me had gedraaid, waren we het eens. Het slotnummer van het hitalbum 'Billion Dollar Babies' uit 1973 is een aangenaam rustpunt na het geweld van de plaat. Eentje om niet te vergeten en dus de ultieme Marianne.

Zoals nu lijkt, wordt het zondag 'Geen Bier, Maar Karnemelk', maar eigenlijk zou ik dankzij jullie nog één keer katsbezopen willen worden. Kom op met de suggesties met alcoholische dranken in de titels. De week erna hebben we weer een dooienronde, ditmaal met fatale ongelukken. Daarna tellen we weer af.

Over tellen gesproken... 2004 van gisteren is zeven jaar geleden... Niet elf...

vooruit met de klok!

Ieder jaar als ons vriendelijk doch dringend wordt verzocht de klok een uur vooruit te zetten, moet ik onherroepelijk denken aan de kortste nacht van 2004. Van 'the drinking years' (vrij naar Mike & The Mechanics) zijn de 365 dagen tussen 13 maart 2004 en 2005 schier legendarisch. Ik had in maart 2004 een flink bedrag geleend van de bank ten behoeve van een vakantie in Engeland. Toen dit er niet van kwam, ging het op aan fietsreparatie, een nieuwe portable minidisc en heel veel elpees. Het verhaal begint op donderdagavond 25 maart 2004.

Ik ga naar Zwolle voor MD-speler, elpees van The Boonaraaas, The YeahYeahYeah's en The Raveonettes en ook al de eerste drankjes. Terug in Steenwijk eet ik bij Caramba en lees dat The Riplets zaterdag in Emmeloord spelen. Sideburner spitst zijn oren. De fiets is weer klaar, dus waarom niet?

Dit weekend zal ik eveneens gevraagd worden om Buze-vrijwilliger te worden, maar bovenal wordt er buitensporig veel gezopen. De nacht van vrijdag op zaterdag wil ik maar geen slaap vatten. Als ik me niet in horizontale positie bevind, ben ik een minidisc met rock'n'roll aan het opnemen. Slapen is zo gezegd een drama, ik voel in de verte een griepje naderen en ben ernstig in twijfel. Drie uur 's middags ben ik moe. Ik kruip in bed. Vaarwel Emmeloord?

Een uur later ben ik wakker. Het gaat toch gebeuren! Even na zessen koers ik met de fiets richting Blokzijl en de polder met een koude tegenwind. Drie uren later ben ik op de plaats van bestemming, jongerencentrum De Klos. The Riplets zijn aan het soundchecken en ik laaf me aan het bier.

Voorprogramma Splendid 69 krijgt warme woorden toebedeeld van Sideburner. Op de bühne een levendig gezelschap met een wild springende bassist. Ik heb zelfs nog een t-shirt van ze gekocht! Ze blazen zelfs enigzins The Riplets weg, die uiterst gewoontjes een goede set weggeven. En uiteindelijk zijn we allemaal verliefd op frontvrouw Janneke...

Dan zijn mijn muntjes op. Ik haal een karrevracht en dan wordt de laatste ronde geroepen. Die muntjes moet ik nog 'ergens' hebben... En dan? Shoarma eten en dan fietsen. Op de minidisc een afwisselend programma. Het gebrek aan slaap en de overdaad aan bier breken op. Bij Marknesse neig ik al de struiken in te fietsen. Maar het wordt nog minder...

Vanaf Marknesse is het één lange streep het zuidoosten in, wind in de rug, om de 300 meter een boerderij en dertig kilometer lang. Ik sukkel steeds in slaap op het stuur en ontwaak ruw met mijn voorwiel boven een sloot. Nee, ik ga er niet in, maar dit is de eerste en de laatste keer dat ik op de fiets ga zuipen in de polder!

U zult begrijpen dat ik weinig van de zondag heb meegemaakt. 's Avonds ga ik voor 'hair of the dog' even naar Caramba. Ik kan het gevoel elf jaar later nog steeds oproepen. Ik adem de lucht van de lente in. Dit kon wel eens een memorabele zomer worden? Waarvan akte...

Sideburner's Blast From The Past: Holly Golightly

Sideburner? ,,Nee!". Och, hij zit weer in de ontkenningsfase. Je zuipt teveel! ,,Neuh...". Zie je wel! Maareh, mister rock and roll, u gaat vandaag de volgelingen trakteren op maar liefst twee albums. Op één been kun je immers niet staan? Hoewel jij met twee benen zelfs nog steunwieltjes nodig hebt. ,,Is één en een beetje ook genoeg?". Hij kijkt pijnlijk. Ik kan met hem meevoelen. De 17 euro voor 'Slowly But Surely' waren tien kostbare pijpjes Hertog Jan...

Het legendarische zondag-gevoel. Ik vier het vaak met Brenda Patterson, Jack White doet het blijkbaar met Holly Golightly. White was toen, in 2003, ontzettend hip als vijftig procent van The White Stripes en schreef een prachtige hoestekst voor 'Truly She Is None Other'. Iedere zin, ieder woord, ik kan het met hem eens zijn. Was het maar iedere dag zondag?

De laatste Blast ging over The Del-Monas, de toenmalige vriendinnen van Billy Childish en zijn bandcollega's. Toen ontstond Thee Headcoats. Als grapje voor in de pauze formeerden ze een damesgroepje, Thee Headcoatees. Van The Del-Monas bleef alleen Ludella Black. Belangrijkste Headcoatee bleek Holly Golightly, géén pseudoniem, die bovendien ook zelf nummers schreef.

Als Thee Headcoatees in 1998 de stekker eruit trekken, is Holly de enige die solistisch plaat na plaat weet te boeien. Ieder album toch qua stijl ietsje anders, maar naar Toe Rag-traditie klinkt het nergens nieuwer dan 1967. 'Truly She Is None Other' is als een Jackie De Shannon-plaat uit die tijd. 'Sophisticated beat'. Holly brengt een eerbetoon aan Ray Davies met twee obscure Kinks-covers, 'Time Will Tell' en 'Tell Me Now So I Know'. De plaat begint meteen al lekker met 'Walk A Mile', een midtempo beatnummer.

Moet je ze eens zien zitten, Sideburner en Soul-X. Ze zijn het niet vaak eens met elkaar, maar Holly lijkt het compromis. 'Truly...' is beduidend minder rauw dan menig Sideburner-favoriet en is-ie een tikkeltje te langzaam voor Soul-X. Maar hierover knikken ze instemmend en komen superlatieven te kort.
,,Dit smaakt naar meer", roept Soul-X uit. Sideburner trekt een zuur gezicht.
,,Nou, dan bof je, broer! Ik heb nog eentje van Holly...".

'Truly' was zó goed bevallen, dat ik een half jaar later wel dacht dat ik 'Slowly But Surely' wel blindelings kon kopen. Bah! Wat een tegenvaller! De titel zegt het al en ook de hoes laat geen twijfel over. 'Slowly...' is gevuld met langzame schuifeldansjes, niks geen rock and roll, gewoon trage meuk. Ik heb hem altijd als grote single beschouwd, want alleen 'The Luckiest Girl' is enigzins de moeite waard. Was het dan alleen maar kommer en kwel?

Welnee! Ik kocht die dag eveneens 'Ta Det Lugnt' van Dungen...