Diagonaal zeven letters: Vrijdag 21 februari

Als ik net de fiets in de schuur heb geparkeerd bedenk ik me dat ik vanmorgen twee zaken ben vergeten in Uffelte. Ik zou immers nog vragen op het PostNL-punt naar het pakket van Mark? Vergeten. Ik zou ook bij de kringloopwinkel willen kijken naar een oud type toetsenbord omdat ik vermoed dat het wel eens met het totaal versleten hulpmiddel te maken kan hebben dat ik recent problemen heb met de XP. Voordat ik vanmiddag recreatief kan gaan fietsen, wil ik deze zaken hebben opgelost. Beide keren vang ik bot. Het pakket ligt niet in Havelte en de kringloop heeft tot mijn grote verrassing geen doos met oude toetsenborden liggen. Voor uitzonderlijke 'antieke' dingen kun je daar doorgaans terecht. Terwijl ik in Havelte ben, heb ik al kunnen vaststellen dat de wind vanmiddag mijn 'vijand' is. Het is zeker in de open velden aan de vrij stevige kant en als je al te enthousiast er tegen in wilt kruien, werk je jezelf in het zweet. Er wordt snel een campagne gemaakt. Ik heb in eerste instantie vooral zin om het Drents-Friese Wold op te zoeken maar dat is met een zuidelijke wind niet ideaal. Dan ga ik eerst een stuk opnieuw doen en daar schaam ik me niet voor op 21 februari 2025 op de dag dat de NOS de Elfstedentocht van 1985 opnieuw 'live' uitzendt. Om vervolgens een stuk te fietsen waar ik in jaren niet ben geweest, terwijl het niet meer dan vijftien kilometer vanaf mijn voordeur is.

Eerst de herhaling? Tja, ik fiets het stuk wel vaker en heb dinsdag op de heenreis ook een gedeelte gefietst. Hoewel ik me nu bedenk dat ik in het begin toch nog niet helemaal zeker ben over de richting want ik fiets terug naar de kerk van Havelte en ga daar rechtsaf. Ik pak zelfs nog even Meeuwenveen mee en steek bij de Rijksweg de Havelterbrug over en zet koers naar Oosteinde, een buurtschap van Ruinerwold. Daar de weg oversteken en over Weerwille naar Koekange. Tot zover de herhaling want dit heb ik dinsdag ook gedaan. Ik heb het fietspaadje bij de spoorlijn in gedachten. Ik heb koekjes in de tas zitten maar lust straks vast wel twee bekers ijskoffie en dus fiets ik door naar de buurtsuper van Koekange. Daarna terug naar de spoorlijn en het bewuste fietspad op. Hoe lang is dát geleden?

Ik weet van enkele zondagen dat ik in Steenwijk woon dat dit stukje een favoriet is. Ik denk dan met name aan 2007 of 2008. Het is de bedoeling om via Koekangerveld in de bossen van Ruinen uit te komen en dat wijst zichzelf, hoewel het me even tegenvalt hoe ver het evengoed naar het bos is. Ik bedenk nu dat ik op de terugweg van 'Hi ha Hoogeveen' ook langs dit pad ben gefietst en dat ik een versnapering heb gedaan in het café van Koekange. Het zal uiteindelijk de laatste tocht met de Tyros worden. Dat is zaterdag 28 mei 2011 geweest. Het zou me niets verbazen als ik hier na die tijd nooit meer ben geweest. Ik herinner me nog het veldje met de 'duinen' en de bankjes maar ik krijg teveel zin in de ijskoffie om deze af te wachten en zoek een plekje bij de eerste beschutte zitgelegenheid in het bos. Daar heb ik de foto genomen terwijl ik geniet van ijskoffie, koekjes en een sigaartje. Omdat ik de 'lentejas' aan heb mag er wederom niet worden gerookt tijdens het fietsen, hoewel ik het later nog wel een paar keer zal doen. Het veldje is een aardig eindje verderop. Er staat nog één bankje op het veld, degene aan het pad zijn opgeruimd. Jammer! Ik ben hier in 2006 of 2007 eens geweest op een zondagmiddag om in de zon om van de kater van de voorgaande stapavond af te komen. Ook in de periode dat ik tijdelijk even in Meppel verblijf voor een behandeling is dit bos een favoriete plek om rond te hangen. Ik fiets er heel vaak aan voorbij maar het is inderdaad bijna veertien jaar geleden dat ik er voor het laatst doorheen ben gegaan.

Je komt uit bij de weg tussen Ruinen en Echten. Daar heb ik de afgelopen maanden heel veel gefietst. Nu steek ik over en vervolg het fietspad en verder het bos in. Dit eindigt in Gijsselte, het buurtschap tussen Ruinen en Fluitenberg. Ik ga nu niet het bos in maar fiets de Defensieweg op. De weg oversteken naar Anholt en dan een klein stukje Commissaris Cramerpad. Dat leidt naar Eursinge. Dat is overigens een stuk dat ik vooral veel met de ligfiets heb gedaan. Hoe ambitieus ben ik? Ik kan het Commissaris Cramerpad gaan volgen naar Spier maar kan ook het Dwingelderveld oversteken naar de schotel. Ik doe het laatste want ik heb het eigenlijk wel een beetje gehad. Ik hik er tegenop om over Lhee te gaan en ga verder door het bos en fiets zo naar Dwingeloo. Ik heb eigenlijk geen boodschapjes maar wandel toch binnen bij de Albert Heijn. De maaltijdsalades zijn in de aanbieding en ach... ik kan wel wat groenten en vitamines gebruiken. Daarna fiets ik naar Wittelte, ga de brug en rijksweg over en fiets het welbekende laatste stuk vanaf Wittelte naar Uffelte. Qua kilometers is het 'zuinig aan' geweest voor mijn begrippen en ik ben al met al vier uren onderweg geweest. Het is vooral een ontspannen fietstocht. Ik hoef nergens naartoe, moet niet ergens voor een bepaalde tijd zijn en meer van dat ongerief. Het enige dat ik in de gaten wil houden is dat ik voor het donker thuis wil zijn en rekening moet houden dat de temperatuur later op de middag naar beneden gaat. Toch heb ik het geen moment koud gehad in mijn lentejas. Sterker nog...  Ik heb zelfs een beetje lopen zweten! Dat gebeurt niet ieder jaar op 21 februari.

Singles round-up: februari 5

Het is een dag die vraagt om verse herinneringen. Alvorens ik de fietskilometers ga toevoegen aan deze datum wil ik ook wel enkele deuntjes kunnen linken aan deze dag. Ik ben al even op en neer naar Havelte geweest met de 'lentejas' aan en dat is best te doen met een dik vest eronder. Terug naar afgelopen dinsdag. Ik heb de telefoon thuis gelaten en dus heb ik geen idee van tijd. Ik ben in Dedemsvaart al bij de eerste kringloop geweest als ik op een kerktoren zie dat het twaalf uur is. De volgende klok die ik zie is na Robin Hoed in het centrum van Dedemsvaart. Ik heb op dit moment trek in een kop koffie en wellicht een warm hapje. Helaas blijken de meeste cafetaria's dicht te zijn maar op het laatst ontdek ik er eentje. Een kop koffie en een patatje oorlog later ben ik klaar voor de terugweg. Dat gaat bij de kalkovens Dedemsvaart uit en rechtstreeks naar Linde en Zuidwolde. Ik zet voor het eerst de muziek aan. Het is sinds een paar weken dat ik er opeens klaar voor ben... Ik moet eens leren luisteren naar klassieke muziek. Vivaldi begeleidt me tot aan Zuidwolde. Dan zet ik het af want na drie kwartier wordt het wel heel eentonig. In Zuidwolde stop ik anders nog wel eens bij de winkel maar nee... vandaag sla ik even over. Ik ga jullie vandaag wederom trakteren op twintig singles. Wegens enorm succes van gisteren.

* Python Lee Jackson- In A Broken Dream (NL, GIP, 1968, re: 1979)
* The Shadows- Apache (UK, Columbia, 1960)
* Sir Douglas Quintet: What About Tomorrow (Duitsland, Mercury, 1970)
* Joe South- Games People Play (NL, Capitol, 1969)
Ik begin zoals gewoonlijk weer met de dubbele singles. Ik heb Python Lee Jackson in de 'Golden Oldies'-serie van Dureco, alleen staat die plots niet meer op zijn plek in de jaren zeventig-bak. Ik heb hem nodig als ik de 'Seventies Spirit' van januari 1972 wil doen. De opnames op de plaat zijn van 1968 maar na de doorbraak van Rod Stewart in 1971 krijgt dit vanaf 1972 maar liefst achttien heruitgaven. De mijne komt dus ook in de jaren zeventig te staan. The Shadows is in 1989 de nummer 60 in mijn collectie maar deze Engelse ziet er erg gezellig uit. Sir Douglas Quintet blijk ik op Amerikaans styreen te hebben en ook het Duitse vinyl is niet smetteloos. Joe South heb ik in de Engelse persing maar deze fotohoes is zó mooi dat ik hem niet kan laten liggen.

* Pearly Gates- Johnny And The Juke Box (UK, Polydor, 1974)
* Gene Pitney- Twenty Four Hours From Tulsa (UK, United Artists, 1963)
* Gene Pitney- Don't Mean To Be A Preacher (US, Musicor, 1967)
* Michel Polnareff- Lettre A France (NL, Atlantic, 1977)
Pearly Gates heet eigenlijk Viola Billups en is één van de drie dames van The Flirtations. Dat groepje werkt al vanaf het begin in Engeland met de heren Bickerton en Waddington. De laatste twee hebben in 1974 opeens veel succes met The Rubettes en dan moet ook de rest van de stal eraan geloven. Het klinkt als Phil Spector en The Rubettes. Viola moet de herinnering aan de meidengroepen hoog houden en doet dat erg goed. Het is voor de Gele Bak maar verder is het allerminst een teleurstelling. 'They Were Good Times' op de keerzijde is een fraaie ballade maar het blijft allemaal aan de poppy kant. Heb ik '24 Hours From Tulsa' niet op single? Ja en nee. Ik heb in oktober 2023 de latere Musicor-heruitgave gekocht maar reken 'Mecca' daar tot de a-kant. 'Don't Mean To Be A Preacher' klinkt een beetje Stax in de groove en de blazers, helaas is het styreen goed versleten. Michel Polnareff is voor geen gat te vangen. Een jaar eerder doet hij 'Lipstick' dat in de disco past, in 1977 verrast hij ons met deze rockballade. Of is het toch meer poppy? Het intro doet een beetje rock-achtig aan maar daarna had het ook van Barry Manilow kunnen zijn.

* Sandy Posey- What A Woman In Love Won't Do (US, MGM, 1967)
* Proudfoot- Delta Queen (NL, RCA Victor, 1972)
* Smokey Robinson & The Miracles- I'm The One You Need (NL, Tamla Motown, 1966, re: 1971)
* Tommy Roe- Pearl (US, ABC, 1970)
De opvolger van 'Born A Woman' en geheel in lijn van de jaren zestig met hetzelfde thema in de opvolger. Het is iets meer upbeat dan 'Born A Woman' en geeft dus prettige countrypop. Het is niet haar allerbeste materiaal. Proudfoot blijkt een band uit Zuid Afrika en Discogs geeft een paar leuke connecties. Zo wordt dit 'Delta Queen' in Italië uitgebracht als een promo met... 'In A Broken Dream' van Python Lee Jackson en verschijnt de single 'Giant' op het Jam-label. Enfin, 'Delta Queen' is erg gezellige seventies' pop en in lijn met de Europop uit die tijd. Smokey is oorspronkelijk nooit uitgebracht als single en dat gebeurt pas nadat 'Tears Of A Clown' een grote hit is geweest. Het is een fraaie Holland-Dozier-Holland-productie in dezelfde lijn als The Four Tops. De b-kant stamt uit 1969 maar 'Baby Baby Don't Cry' weigert heel veel indruk te maken op mij. Voor 'I'm The One You Need' mag die in de Blauwe Bak. De pijnstiller en de nacht slaap heeft hem goed gedaan want Tommy Roe voelt zich niet meer 'dizzy' of hangt muzikaal in dezelfde roes. 'Pearl' is een fijne popsong maar niet heel erg opvallend. Zeg maar een beetje dertien in een dozijn.

* Rubettes- Under One Roof (NL, State, 1976)
* Barry Ryan- My Mama (Duitsland, MGM, 1969)
* Santana- Everybody's Everything (NL, CBS, 1971)
* Seventh Wave- Only The Beginning (NL, Gull, 1976)
Nou, The Rubettes. Daar hebben we een plaatje dat ik al een tijdje zoek. Ik weet niet meer of het door 'Raddraaien' is gekomen of op een andere manier, maar het is een paar jaar geleden dat ik van alles leer over de tekst van dit liedje. Het gaat over een homoseksuele relatie waarvan de vader van de ene niet te spreken is. Er valt aan het einde van het nummer zelfs nog een dode te betreuren. Gaat Barry ons vertellen over zijn beroemde moeder? Of gaat hij zich flink lopen aanstellen? Dat laatste natuurlijk want daar is Barry een ster in. 'My Mama' is 'Eloise' plus 'Love Is Love' en dan nog eens extra over de top. Overigens heeft iemand op het hoesje prijzen lopen te berekenen in erg funky euro's. Barry Ryan zou bijvoorbeeld 28,20 moeten kosten volgens zijn berekening. Ik vind een euro meer dan genoeg. Dit is wellicht één van de meer funky opnames van Santana uit de vroege jaren zeventig. De percussie is onnavolgbaar maar ook frisse blazers in de mix. Echt een feestje! Een naam die ik associeer met de Rare Record Price Guide en dat klopt wel. Seventh Wave is een duo geformeerd uit Second Hand, een groep met een héle dure elpee. Als synthduo is het feitelijk de voorloper van Soft Cell en Pet Shop Boys maar op deze single is Seventh Wave vooral in de hoek van Be Bop Deluxe met een reggae-deuntje en enkele gezellige keyboard-effecten. Deze single is alleen in Nederland uitgebracht en doet beduidend minder dan de vijfhonderd euro voor de tweede elpee van Second Hand.

* The Singing Boys- Ton Doux Visage (België, Week End, 1968)
* Sparks- Get In The Swing (Duitsland, Island, 1975)
* Spotnicks- If You Could Read My Mind (Duitsland, Polydor, 1972)
* Stephen Stills- Turn Back The Pages (NL, CBS, 1975)
'We hebben in Spijk geen locaties gevonden. We helpen je dus met discotheken en clubs in andere plaatsen'. Tja, had ik anders verwacht? Toch blijkt in 1975 een discotheek te hebben gezeten in Spijk want daarvan is de Stephen Stills-single afkomstig. The Singing Boys is een tango met accordeon en trompetsolo. Zelfs de blonde dame op het fotohoesje is stomverbaasd. Er is inderdaad geen klap aan. Sparks is altijd fijn en Ron en Russell treden hier op met de plaatselijke fanfare. Geen hitmateriaal als 'This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us' maar wel lekker eigenwijs! 'If You Could Read My Mind' is mooi in iedere versie maar geldt dat ook voor The Spotnicks. Het is gebruikt als thema voor een Duits tv-programma. Ja, het is geen Gordon Lightfoot of Viola Wills maar deze melodie is zó sterk dat het zelfs overeind blijft in dit oeverloze gepingel van The Spotnicks. 'Turn Back The Pages' is een fijn nummer van Stephen Stills met een vrij vlot refrein dat de dansvloer in Spijk in lichterlaaie zet?

Singles round-up: februari 4

Hoeveel wegen er naar Rome leiden is een onderzoek dat nog altijd niet is afgerond. De wegen naar Dedemsvaart zijn er talrijk. Ik laat maandag een aantal wegen voor berekenen en dat zijn er drie vanuit Uffelte. Eentje over Hoogeveen en Elim dat ik wel beschouw als een buitenlandse reis. Verder is Ruinen, Echten en Zuidwolde eentje die ik voor de terugreis wil bewaren. Als laatste blijft dan over om via Koekange, Groot Oever en Oud-Avereest naar Balkbrug te gaan. Als ik me namelijk niet vergis zit er aan de doorgaande weg tussen Balkbrug en Dedemsvaart ook een kringloopwinkeltje. Toch begrijp ik nog altijd niet wat er mis is gegaan. Andersom vanuit Dedemsvaart zou ik het wel moeten kunnen vinden, maar dinsdag wil het me richting Dedemsvaart-Zuid hebben. Ik kom op een punt waar ik Eerste Kerstdag ook ben geweest. Hoewel ik wel weet dat het centrum aan mijn rechterhand hoort te zijn, passeer ik het aan de linkerhand. Als ik dan toch eens links ga weet ik niet hoever ik ben aan de doorgaande weg en welke kant ik moet op fietsen. Ik fiets terug totdat ik de afslag naar Linde en Drogteropslagen zie. Dan weer omkeren en onderweg nog maar eens vragen. Ja, ik heb de straatnaam onthouden en het schijnt dat de winkel is verhuisd. Sinds oktober? Ja, het zit in een veel ruimer pand en het is nu beduidend eenvoudiger te vinden zolang je de straatnaam hebt onthouden. Vandaag ga ik twintig singles met jullie delen. Er zijn dan nog zevenendertig over en ik wil de 'Singles round-up' eigenlijk voor het weekend klaar hebben. Hetzelfde recept als in de voorgaande twee afleveringen.

En dus begin ik met de dubbele singles.

* Tom Jones- I'll Never Fall In Love Again (UK, Decca, 1967)
* Robert Knight- Love On A Mountain Top (UK, Monument, 1968, re: 1973)
* Monica & The Voices Of Freedom- Empty Words (NL, Imperial, 1971)
* Lynsey De Paul- Sugar Me (UK, MAM, 1972)

In oktober tref ik een aantal 'interessante' platen uit de Northern Soul. De voornaamste reden om de duizenden singles door te spitten is om uit te vinden of er nog méér ligt. Robert Knight is dan één van de weinige 'klassiekers'. Ik heb reeds de heruitgave uit 1979 met 'Everlasting Love' op de keerzijde en die mag mooi blijven staan voor dat kantje. Deze uitgave uit 1973 heeft 'Power Of Love' op de keerzijde. Ik moet bekennen dat ik nooit zoveel heb gehad met 'Mountain Top' en dus hoop ik op een meer interessante b-kant. Het blijft heel erg aan de poppy kant maar het is op zichzelf niet onaardig. Ik denk dat het beter kan verduren dan de a-kant. Tom Jones heb ik al in de Nederlandse uitdossing. Van mijn oude Monica ligt het hoesje in twee delen of mist het zelfs de achterkant. Het zou me niets verbazen dat ik 'Sugar Me' reeds in een Engelse persing heb.

* The Hollies- Boulder To Birmingham (NL, Polydor, 1976)
* Mick Jackson- Blame It On The Boogie (UK, Atlantic, 1978)
* Tommy James & The Shondells- She (Duitsland, Roulette, 1969)
* Klaatu- Calling Occupants (NL, Capitol, 1976)
Er ligt vrij veel van The Hollies uit de jaren zeventig. In oktober heb ik hier 'Wiggle That Wotsit' gekocht met het fotohoesje, 'Boulder To Birmingham' moet het stellen zonder dit accessoire. Het is een countryballade waarin Allan Clarke zich lekker mag aanstellen en dat past hem over het algemeen goed. Best een mooi nummer! De leek zal veronderstellen dat de 'M. Jackson' op het label van 'Blame It On The Boogie' van The Jacksons Michael moet zijn. Hij heeft het ook nog eens geschreven met een zekere Dave Jackson en Elmar Krohn. Toch is het niet Michael maar Mick Jackson die het origineel doet van 'Boogie'. Mick's uitvoering is meer funky in vergelijking met de versie van The Jacksons, maar de laatste heeft zeker geen wanprestatie geleverd. Het is weer eens wat anders. Voor Tommy James & The Shondells is het einde bijna in zicht als 'She' uitkomt. Bijna een 'straight starter' en dan een fraaie popballade met orkest en alle gimmicks uit 'Crimson And Clover'. Net als 'Sweet Cherry Wine' een underdog in de catalogus en wellicht dat dit maakt dat ik hier wel soep van lust. Na City Boy uit de vorige afleveringen hebben we opnieuw een band waarvan dj's in eerste instantie denken dat het de wederopstanding van The Beatles is. Het begint immers als 'I Am The Walrus' maar de leadzang is niet terug te leiden naar The Fab Four. 'Calling Occupants' zal meteen worden opgepikt door The Carpenters maar zelf hoor ik liever de versie van Klaatu. Blij om deze eindelijk eens op vinyl te hebben.

* Julie London- The Boy On A Dolphin (UK, London, 1957)
* Magna Carta- Airport Song (NL, Vertigo, 1970)
* Dave Mason- Baby... Please (NL, CBS, 1973)
* Harold Melvin & The Blue Notes- Baby You Got My Nose Open (US, ABC, 1977)
In Mossley is het één van de ultieme pronkstukken op de vinylafdeling. 'Whatever Julie Wants' van Julie London, de originele 1960-uitgave in stereo. Toch moet ik ook deze achterlaten in 1999 en in 2001 is er geen spoor meer van het album (hoewel ik hem dan ook niet kan permitteren om mee te nemen). Julie zal dus voor altijd een warm plekje in mijn hart houden. 'The Boy On A Dolphin' is een lieflijk liedje van London en oef... wat een mooie stem heeft deze vrouw. Magna Carta is zo'n single die al jaren op mijn verlanglijstje staat maar ik vergeet altijd om hem te zoeken. Ik heb deze in de jaren negentig op een verzamel-cd staan en het nummer neemt me terug naar de tijd van de Solex, folkconcerten en het eerste optreden van Horrible Dyin in 1995. Het vinyl kan er ook prima mee door. Op het hoesje is hij zo zuinig op zijn sjekkie dat hij deze onder de snaren heeft geklemd. 'Baby... Please' is lekkere seventies rock. Het zet de wereld niet op zijn kop maar ik ken mindere kanten van Mason. Ik heb een andere single van Harold Melvin op ABC en dat nummer is zowaar een 'hit' geworden in mijn huis. Bobby Eli laat geen kans onbenut om terug te grijpen naar de glorietijd van Melvin met Gamble & Huff want dit is pure Phillysoul. En helemaal niet onaardig! Op de b-kant zijn The Blue Notes vervangen door Sharon Paige en wordt E.J. Rice aan het publiek voorgesteld. Dat is echter een pure ballade waarbij mijn interesse beperkt blijft tot 'Nose'. Uiteraard voor de Blauwe Bak!

* Walter Mitty- Caroline (UK, Jam, 1972)
* The Chris Moon Group- Good (NL, CBS, 1970)
* Mothers Finest- Baby Love (NL, Epic, 1977)
* Mott The Hoople- One Of The Boys (NL, CBS, 1973)
De achterkant van de hoes is iets gescheurd en dat is jammer. Dit is de tweede single op het Jam-label en nu met het originele label-hoesje. Walter Mitty is eigenlijk songschrijver en zanger Jeremy Paul Solomons en dit is zijn enige plaat voor Jam en als Walter Mitty. 'Caroline' is ietwat flauwe pop maar erg leuk in combinatie met het hoesje en de interessante geschiedenis van de zanger. Gelukkig blieft de eerste kringloop niet meer dan een euro voor The Chris Moon Group want bij Robin Hoed vind ik meerdere exemplaren van deze single. 'Good' klinkt alsof John Fogerty de verkeerde deur heeft geopend en opeens met The Ohio Express staat te jammen. Het is typisch van die upbeat Engelse pop welke erg populair is in Duitsland. Overigens is de single in Nederland geperst voor de Duitse markt. Elpees doen niet mee in de collectie en dus ook niet 'Another Mother Further' van Mother's Finest. Ik maak echter dankbaar gebruik van de elpee bij kroegoptredens en dan meest vanwege 'Baby Love' welke nog altijd ontbreekt op single. De eerste eigenaar heeft het op 15 februari 1978 ingeboekt. Mott The Hoople is altijd gezellig en welkom en dat geldt ook voor deze 'One Of The Boys'.

* Gary Numan- Cars (NL, Beggar's Banquet, 1979)
* The Osmonds- Having A Party (UK, MGM, 1974)
* Paper Lace- Billy Don't Be A Hero (NL, Philips, 1974)
* The Passions- Hunted (NL, Polydor, 1979)
We trappen dit rijtje af met een hele echte grote klassieker. The Osmonds mag mee omdat het de Engelse persing is en bij thuiskomst blijk ik hem nog niet te hebben. Het is niet de sterkste single van de broers maar wel eentje die ik nog wel eens nodig ben voor een radioshow. Paper Lace heb ik zojuist 'live' kunnen checken als ik op zolder de foto neem van het twintigtal. Niet dus... Van alle Paper Lace-singles is dit wellicht de meest lullige. Het wordt weer erg gezellig op de zondagavond! The Passions klinkt in het intro al een beetje als The Police met de popreggae ondergrond. Zeker niet een onaardig plaatje!

Week Spot: El Chicano

De dagelijkse gang naar de brievenbus heb ik vandaag overgeslagen maar ik heb er een hard hoofd in. Het is volgens mij vier weken geleden dat Mark de singles op de bus heeft gedaan en tot op het heden geen spoor hiervan. Als ze niet intussen zijn binnengekomen moet ik morgen maar weer gokken bij het PostNL-punt maar daar ligt het afgelopen zaterdag evenmin. Ik ga de 'Singles round-up' even onderbreken voor de kersverse Week Spot want deze rubriek moet na dertien jaar ook gewoon zijn doorgang vinden. Ik heb vorige week een nieuwe heruitgave gehad en daarvoor twee oudjes en dus wil ik kijken voor een geschikte Week Spot uit de seventies. Ik kijk dan maar bij de vorige partij van Mark en zie dan meteen El Chicano staan. Ja! Dat plaatje verdient het helemaal om Week Spot te zijn in deze week. De weerboeren hebben het over vijftien graden morgenmiddag en dan wil ik eigenlijk wel met mijn achterwerk op een fietszadel zitten. Heel langzaam aan gaat het voorjaar zich aankondigen en ik neem een voorproefje met het 'breezy' geluid van El Chicano. Hun 'Tell Her She's Lovely' uit 1973 is deze week de Week Spot. Ik heb de Amerikaanse persing maar wil bij zo'n grote hit wel een fotohoesje hebben. De Nederlandse heeft alleen letters op de hoes, de Duitsers tonen een foto van de zes boosdoeners.

De term 'chicano' komt de laatste tijd vaker voor op Soul-xotica vanwege een nieuw gevonden interesse. Het woord staat voor Amerikaanse burgers met een Mexicaanse roots en deze houden er nogal een speciale jongerencultuur op na. Chicano-jongeren investeren in de jaren zestig en zeventig een flinke duit geld in hun automobiel, vaak een fraaie coupé of cabriolet van jaren daarvoor. De suspensie van de auto wordt dermate aangepast dat de bodem nét niet over het asfalt schuurt. Verkeersdrempels zijn hun vijanden. Het is de bedoeling om met je lief in de armen te cruisen over de boulevard tegen de achtergrond van een ondergaande zon. Daar hoort natuurlijk passende muziek bij en dat is zéér langzame doowop. Chicano Soul is sindsdien een begrip geworden en hun verzamel- en dj-scene is vergelijkbaar met die van de Northern Soul en de Popcorn. De verzamelaars zijn voortdurend op zoek naar dat onontdekte plaatje van weleer. De plaatjes kunnen dan ten gehore worden gebracht op een barbecue met een show van de mooiste auto's.

De heren van El Chicano komen uit dezelfde hoek maar moeten blijkbaar weinig hebben van trage doowop. El Chicano is ritmisch zoals het ritmisch kan zijn. De groep breekt vanuit het niets in 1970 door met 'Viva Tirado'. Oorspronkelijk een liedje van Gerald Wilson over een stierenvechter, El Chicano verandert het in een swingend latin soul rock-geval dat erg populair blijkt te zijn in de discotheken. 'Viva Tirado' brengt het tot de top 30 in de Billboard en zal de grootste hit worden van de band. Ze hebben echter nog twee die doorbreken tot in de Top 100. Ten eerste is daar de cover van Van Morrison's 'Brown Eyed Girl' in 1972 en een jaar later 'Tell Her She's Lovely'. De laatste piekt op 40 in de Hot 100 en dus klopt de tekst op de hoes. Het is inderdaad een hit in de USA en dat kan ook bijna niet anders met zo'n aanstekelijk deuntje als 'Tell Her She's Lovely'.

El Chicano houdt zich al 56 jaar staande in de muziekbusiness maar wel met de nodige personeelswisselingen. Een aantal van de oorspronkelijke leden hebben het tijdelijke gewisseld voor het eeuwige. Wally Reyes Jr. is één van de meest opvallende namen uit de latere bezettingen van El Chicano. Deze Latin-percussionist beroert zijn instrument van 2010 tot 2012 bij El Chicano maar heeft vooral furore gemaakt als lid van Santana. Hammondorganist Bobby Espinosa wordt veelal gezien als de 'leider' van El Chicano en hij is reeds in 2010 overleden.

Overigens heb ik 'Viva Tirado' al een paar jaar in de Blauwe Bak staan, maar kom er niet vaak aan toe om het te draaien. Anders is dat met 'Tell Her She's Lovely' dat inmiddels een grote hit is in huize Louwsma.

Singles round-up: februari 3

Een 'trip down memory lane' heb ik het gisteren genoemd. Ik doel daarmee op één specifieke weg in deze bewuste richting. Het is de weg die begint tussen De Wijk en Veeningen. Eerst heet het de Heerenweg, vervolgens Groot Oever, Luttenoever en uiteindelijk Oud-Avereest. Het eindigt in Balkbrug. De andere kant fiets ik vrij regelmatig, zeg maar eens tot twee keer per jaar. De laatste keer is in oktober geweest als het al donker is. Van De Wijk naar Balkbrug fiets ik het bijna nooit. Ik hoor opnieuw de muziek in de oren waar ik naar luister als ik in 2009 met vakantie ga. Ik wil dan in Ommen de Vechtdalroute op pakken. Het is vaker in het kader van deze Vechtdalroute dat ik dit stuk fiets. Ik fiets het ook de allereerste keer dat ik naar de Hondenkoekjesfabriek in Nieuwleusen ga, maar daar leer ik dat het handiger is om door het bos naar IJhorst en Meppel te gaan. Op zichzelf zijn er mindere wegen te bedenken. Er is tot Balkbrug voortdurend een fietspad en de weg kent een paar bochten met buurtschappen onderweg. Je kan de portemonnee thuis laten of het moet inmiddels een boerderijwinkel zijn of het café van Pieperij. Op deze dinsdagmorgen is het allesbehalve schilderachtig en het heeft als voornaamste doel om via Balkbrug naar Dedemsvaart te fietsen en Zuidwolde voor de terugweg te bewaren. Vandaag ga ik jullie voorstellen aan de volgende negentien singles die ik gisteren in Dedemsvaart heb gekocht. Hetzelfde laken een pak als gisteren: Eerst de 'dubbele' singles en vervolgens de 'nieuwe' per drie of vier.

* Ann Cole- Don't Stop The Wedding (Jamaica, Roulette, 1962)
* The Detroit Spinners- Could It Be I'm Falling In Love (UK, Atlantic, 1973)
* Herman's Hermits- Silhouettes (NL, Columbia, 1965)
* Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet- Down South (NL, Philips, 1970)

Ann Cole is een hele echte Popcorn-klassieker en dus vaker opnieuw uitgebracht in België. Ik heb zo'n latere heruitgave, tot zover deze Jamaicaanse origineel is. Hij is er ook met een iets andere lay-out van het label en daar wordt eveneens aan de echtheid getwijfeld. Ik heb hem nog niet gedraaid maar vermoed dat deze in de Blauwe Bak komt te staan zodat de heruitgave terug de jaren zestig-bak in kan. The Detroit Spinners heb ik nu driemaal. De Franse fotohoes met de Nederlandse single, maar dat setje mag terug de jaren zeventig in nu ik de Engelse persing heb. Bij Herman's Hermits heb ik de keuze: De Engelse of de Nederlandse. Nee, aan eentje heb ik wel genoeg want ik heb de single ook in de Amerikaanse uitdossing. Dan schat ik in dat de Nederlandse de meer zeldzame is want dat is nimmer een hit geweest. Bij Rob Hoeke twijfel ik of mijn oude exemplaar er nog wel is of dat die draaibaar is. Hij is er nog steeds inclusief persoonlijke herinnering van de eerste eigenaresse op het hoesje. Deze ziet er zeer keurig uit en, vooruit, voor een euro kan ik hem niet laten liggen. 'The day after' bedenk ik een paar platen die het niet hebben gehaald en daar zou ik op zichzelf nog wel een paar van willen hebben. Dedemsvaart is geen wereldreis maar toch nét even te ver weg om morgen of vrijdag meteen weer terug te gaan.

* Alvin Cash & The Crawlers- Un-Wind The Twine (US, Mar-v-lus, 1965)
* Chicago- Does Anybody Really Know What Time It Is (NL, CBS, 1970)
* City Boy- What A Night (NL, Vertigo, 1978)
City Boy is goed gegokt want daarbij twijfel of ik de single al heb of niet. Dat is niet het geval. Ik begin echter bij Alvin Cash & The Crawlers. Een single die op voorhand al de Blauwe Bak in mag. Het is de opvolger van zijn 'Twine Time' en de eerste variatie op het thema. Hij zal dit concept gedurende twee jaar helemaal uitmelken. De twist-rage is immers ook pas drie jaar na de oorspronkelijke release van 'Let's Twist Again' begonnen? Monotoon, fantasieloos.... je kan heel veel argumenten bedenken om de plaat niet goed te vinden, maar ik hou van het 'chunky' geluid van Cash en zijn kornuiten en deze plaat is dus erg welkom in de koffers. Dat geldt eveneens voor Chicago maar dan voor de Gele Bak. Ik heb 'Does Anybody Really Know What Time It Is' wel geteld één keer op de radio gehoord. Het is in de jaren negentig en ik denk dat het de show van Henk Westbroek is geweest. Ik kom allerhande singles tegen van Chicago maar deze nooit. Nu is het opeens raak met een fraai exemplaar in de fotohoes. Deze is voor mij alleen al de fietstocht waard geweest! City Boy zorgt in de late jaren zeventig voor een flinke hype in de Engelse popmuziek. Er bestaat zelfs het vermoeden dat het de herrezen Beatles zijn onder een nieuwe naam. Nou nee, dat is het niet. Een van de leden is Lol Mason die in de jaren tachtig nog wel een hele grote hit zal scoren als The Maisonettes met 'Heartache Avenue'. 'What A Night' klinkt een beetje Beatles maar dan opnieuw ook weer een beetje als ELO, maar bovenal een fijne popsong.

* Johnny Cymbal- It Looks Like Love (US, Musicor, 1967)
* Drum Theatre- Eldorado (NL, Epic, 1985)
* Stephen 'Tin Tin' Duffy- Kiss Me (Duitsland, 10 Records, 1985)
Drum Theatre zit zelfs een beetje boven het maximum dat ik normaal zou betalen, maar goed... ik maak er geen punt van. De single komt van de eerste kringloop waar ik dinsdag binnenstap. Johnny Cymbal heeft voor 'The British Invasion' een grote Amerikaanse hit met 'Mr. Bass Man'. In 1967 is zijn succes op de hitparade lang verdwenen maar maakt hij nog altijd zeer prettige popmuziek. Later in 1967 zal hij een single maken als Derek welke ik eveneens in de bakken heb. 'It Looks Like Love' haalt ook niet de Billboard maar zou het zonder meer hebben verdiend. Drum Theatre is natuurlijk een grote hit geweest en voor dit soort singles betaal ik nooit meer dan een zuinige euro. Ik zie nu dat deze twee euro heeft gekost. Ach, dat had erger gekund. De vorige eigenaar heeft een plaatje achterop de hoes geplakt, dat valt me nu voor het eerst op. De single ziet er op het oog keurig uit. 'Kiss Me' is een plaatje dat ik leer kennen middels mijn Wolfman Radio-collega. Op een moment dat ik nog niet onderdeel ben van het station en de plaat zit de rest van de week in mijn hoofd. Ik zou er geen bezwaar tegen hebben als het nu ook weer het geval is. Ik krijg goede luim van dit plaatje.

* The 5th Dimension- The Declaration (Duitsland, Bell, 1970)
* Frijid Pink- We're Gonna Be There (UK, Deram, 1971)
* David Garrick- Unchained Melody (NL, Pye, 1968)
Er is een tijd geweest dat ik iedere single van The 5th Dimension 'gok' maar dat heb ik afgeleerd. Er zijn een paar singles populair in bepaalde kringen van de Northern Soul maar het leeuwendeel is middle-of-the-road popmuziek. Als deze Duitse niet in het fotohoesje had gezeten, had ik hem waarschijnlijk laten liggen. Het is zeer letterlijk de verklaring uit de declaratie van de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten. In het begin twijfel ik nog even maar als het meer uptempo wordt, haak ik af. Op de keerzijde wordt thema voortgezet met een medley van 'A Change Is Gonna Come' en People Gotta Be Free'. Gewoon in de Gele Bak dus. Frijid Pink heeft in 1970 een hit met de hardrock-uitvoering van 'The House Of The Rising Sun'. Ik heb door de jaren heen verschillende opvolgers gehoord en, nee, geen daarvan is van het niveau van deze single. Ook deze niet maar altijd leuk om te hebben in de Engelse uitdossing. Van David Garrick heb ik de fotohoes met de Engelse persing van 'I've Found A Love'. Nu heb ik 'Unchained Melody' dan compleet. Een waardeloze versie maar dat maakt niet uit. Ook even de keerzijde proeven: David's uitvoering van de hit van 'Then You Can Tell Me Goodbye' van The Casinos maar dat wordt ook niet spannend.

* Barry Goldberg Reunion- Hole In My Pocket (US, Buddah, 1968)
* Gonzalez- I Haven't Stopped Dancin' Yet (NL, EMI, 1977)
* R.B. Greaves- Oh When I Was A Boy (Duitsland, Atlantic, 1970)
Het is vooral in de jaren negentig dat ik iedere Amerikaanse Buddah-single koop die ik tegenkom, in de hoop weer een psychedelische 'gem' te vinden. Ik eindig vooral met een voorraadtrommel 'bubblegum'. In Dedemsvaart heb ik er twee gekocht. De tweede blijkt ook nog een paar dubbeltjes waard te zijn. Geen idee wat ik kan verwachten bij de reünie van Barry Goldberg. Nou? Is dit het soort plaatje waar ik in 1992 wild van zijn geworden? Een Hendrix-pedaal en een stevige basis. Ik zie net dat Barry Goldberg ons vorige maand is ontvallen. Hij is de toetsenist die later in de supergroep The Electric Flag zal spelen. Zijn eigen 'Sittin' In Circles' staat op de b-kant terwijl Steve Miller Band dit als a-kant zal uitbrengen. Best een interessant plaatje waarvan 'Hole' het meest psychedelisch is maar 'Circles' ook erg fraai is. Gonzalez hoef ik niet op te zetten. Het is een discokraker die ik meerdere malen per maand hoor dankzij Engelse radio-collega's. Best vreemd dat het in Nederland is uitgebracht en niet eens in de buurt van de Tipparade is gekomen. Schuif het meubilair maar aan de kant voor deze! 'Take A Letter Maria' krijgt in Duitsland een 'That's Soul'-vermelding op het fotohoesje. Alleen... is dat zo? Ik vind R.B. Greaves vooral een popzanger met een kleurtje en het neigt vaker naar country dan dat het pure soul is. 'Oh When I Was A Boy' heeft ietsje meer soul dan de grote hit maar nog steeds te minimaal voor inclusie in de Blauwe Bak. 'Always Something There To Remind Me' gaat daar niets aan veranderen.

* Harley Quinne- New Orleans (Australië, Bell, 1972)
* Heaven 17- This Is Mine (UK, Virgin, 1984)
* Rob Hoeke Rhythm And Blues Group- Drinking On My Bed (NL, Philips, 1968, re: 1979)
Harley Quinne is een grote hit geweest in Engeland en is dus een single die ik altijd moet wegstrepen in een show over de hitparades. Het is een aardig revival-plaatje met een knipoog naar de jaren vijftig. Gezellig genoeg voor de zondagavond. De platensorteerder in de eerste kringloopwinkel heeft te lang in de zon gezeten want er zitten enkele singles tussen van een tientje die nog geen tien cent waard zijn. Deze van Heaven 17 mag voor een keurige euro. Het vinyl moet even worden gepoetst maar dan kan die weer een tijdje vooruit. Er ligt opvallend veel van Rob Hoeke. Ik heb in oktober al 'Margio' en 'When People Talk' gekocht en dinsdag in ieder geval 'Down South' en deze heruitgave. Eigenlijk staat 'Down South' hier eveneens op de a-kant maar het gaat mij om 'Drinking On My Bed' voor zolang ik de originele nog niet heb. De buitenste rand heeft nog een tikje maar daarna klinkt die gewoon lekker.

Niet op de foto's maar een leeg hoesje dat ik heb meegenomen. Helaas heb ik de single niet kunnen vinden maar het maakt me nieuwsgierig. Het is het hoesje voor de Nederlandse single 'Seaside Ladies' van Bright Red Tandem. Luckywolf heeft er eentje zonder hoes op Discogs voor een tientje. Het grappige is dat dit een sampler-plaatje is en dat het hoesje ook zo'n sticker bevat. De single is overigens op het Vertigo-label. Als ik eerst eens kan horen wat voor vlees ik in de kuip heb? Wellicht kan ik dan altijd nog gaan speuren naar het vinyl.

Singles round-up: februari 2

De kringloopwinkel in Hardenberg ben ik nog altijd niet geweest! Ach, voor hetzelfde geld ligt er ook helemaal niks, maar toch heeft dat sinds de vakantie al mijn interesse. De laatste poging om de winkel tijdens openingstijden te bereiken, stamt uit de week van het 'therapeutisch bewegen'. Therapeutisch bewegen is daarentegen iets dat ik nu ook wel kan gebruiken. Ik zet de wekker vroeg en ben al voor zeven uur klaarwakker. Kleren aan en gaan! De telefoon is thuis gebleven en ik heb geen flauw idee hoe laat ik ben weg gegaan en hoe lang ik in de winkel ben geweest. Het is vroeg geweest, een uurtje of half negen of daaromtrent? Vier bakken koffie achter de kiezen en goed dik ingepakt. Het is niet de meest memorabele fietstocht. Een herhaling van bekende zetten, een 'trip down memory lane' en nog even verkeerd fietsen en veel zoeken in Dedemsvaart. Ik wil terug naar de winkel waar ik in oktober ben geweest en waar ik meteen het plan maak om hier nog eens terug te komen als ik het me wél aan tijd doe. Inmiddels is de zaak ook nog eens verhuisd, maar ik kom in eerste instantie gewoon aan de verkeerde kant Dedemsvaart binnen fietsen. Ik word wel beloond met een eerste kringloopwinkel maar ik ga deze singles samenvoegen met de vangst bij Robin Hoed. Dat zijn er totaal 94 die ik in afleveringen van achttien en negentien aan jullie ga voorstellen. Er zitten namelijk heel veel 'dubbele' singles bij en plaatjes waarover ik nu nog niet zoveel kwijt kan. In de inleidingen tot de 'Singles round-up' ga ik de fietstocht dunnetjes overdoen aangezien het geen 'Diagonaal zeven letters' waard is.

Deze eerste aflevering bevat 18 singles waarvan een aantal dubbele. Die ga ik eerst behandelen.

* Act One- Tom The Peeper (UK, Mercury, 1974)
* Althia & Donna- Up Town Top Ranking (UK, Lightning, 1977)
* Aphrodite's Child- Rain And Tears (Frankrijk, Mercury, 1968)
* Eric Burdon & The Animals- San Franciscan Nights (Duitsland, MGM, 1967)
* Byrds- Chestnut Mare (Duitsland, CBS, 1970)

Act One heb ik al in de Blauwe Bak voor de betere b-kant, 'Goodbye Love'. Ik moet even bekijken welke van de twee het fijnste klinkt, de andere mag in de Gele Bak. Althia & Donna heb ik al in de Nederlandse uitdossing. 'Rain And Tears' koop ik in 1992 en deze is dan al zo krom als een hoepel. Van Eric Burdon weet ik niet of mijn oude een upgrade nodig heeft of niet. Voor een euro kon ik hem niet laten liggen. The Byrds gaat pijn doen want de oosterburen hebben de schaar erin gezet. De Nederlandse persing bevat de lange albumversie maar de Duitsers kunnen het onder de drie minuten houden.

Voordat het een heel lang bericht wordt, ga ik de overige singles per drie of vier behandelen. Ik ga ze 'live' draaien. Ik laat de biografieën even voor de 'Honderd achteruit 2025' als ze daarin voor komen.

* Alessi- All For A Reason (NL, A&M, 1977)
* Frankie Avalon- Venus (Duitsland, Polydor, 1976)
* Baccara- Yes Sir I Can Boogie (NL, CNR, 1977)
Alessi hoorde ik onlangs nog voorbij komen op RTV Drenthe. Eentje voor de zoeklijst? Welnu, daar is die dan in vol ornaat. Een gezellig kraakje op de achtergrond maar het stoort me niet. Ik wil beginnen over een film die ik recent nog heb gezien op Youtube maar deze blijkt niet met Frankie Avalon te zijn maar met Fabian. Uit dezelfde hoek natuurlijk, de voormalige 'High School'-jongens uit de late jaren vijftig en vroege jaren zestig. Avalon speelt wel in een aantal strandfilms in de jaren zestig maar dat is niet de film die ik heb gezien. Enfin, de disco heeft haar intrede gedaan en menig oudgediende voorziet zijn oude hit van een disco-beat. Frankie Avalon heeft zo nog enig succes met zijn disco-uitvoering van 'Venus'. Het disco-jasje past het ook nog eens goed. Op de keerzijde staat een 'Disco Version' die een minuutje langer door gaat dan de reguliere single, maar het houdt niet over. En dan... Baccara. Hebben we die nu wel of niet? Hij staat in ieder geval niet op zijn plek in de jaren zeventig-bak. Er staat me iets van bij dat ik de single in 2009 van iemand heb gekregen, maar reken hem desondanks als 'nieuwe aanwinst'. Een glimlach van oor tot oor als de dames zachtjes in mijn oor kreunen.

* Betty Beck- Cause I Love You (NL, Negram, 1976)
* The Bell Notes- I've Had It (NL, CNR, 1959)
* Bolland & Bolland- Leaving Tomorrow (NL, Negram, 1973)
* Boy George- The Crying Game (Duitsland, Polydor, 1992)
Betty Beck en Bolland & Bolland komen van de eerste kringloopwinkel die ik bezoek. Daar zijn de singles afzonderlijk geprijsd waarbij de medewerker te lang in de zon heeft gezeten. Een puntgave 'A Whiter Shade Of Pale' van Procol Harum mét fotohoes ligt voor (nog altijd) voor een euro te wachten op een klant. Sommige singles hebben niet eens een hoes en moeten vijf of tien euro kosten. Betty Beck is gelukkig een euro, Bolland & Bolland moet drie euro kosten. Ach vooruit dan maar. Betty Beck is lekkere zompige disco geproduceerd door Peter Tetteroo van de Tee Set. The Bell Notes is oorspronkelijk in 1958 uitgegeven in Amerika maar verschijnt pas een jaar later in ons land op het CNR-label. Het klinkt een beetje als The Kalin Twins en rockt op zichzelf wel gezellig. De gebroeders Bolland kunnen weinig verkeerd doen bij mij en 'Leaving Tomorrow' staat al een tijdje op mijn zoeklijstje. Voor drie euro heb ik hem in een keurige staat en met de fotohoes dus ik weiger om heel moeilijk te doen. Als ik 'The Crying Game' van Dave Berry weer eens heb gedraaid, begint mijn Engelse collega altijd over de cover van Boy George. Welnu, die ligt ook in Dedemsvaart. De instrumentatie is uiteraard meer elektronisch dan in de jaren zestig maar verder is het een 'carbon copy cover'.

* Joe Brown & The Bruvvers- That's What Love Will Do (UK, Piccadilly, 1963)
* Jackson Browne- Doctor My Eyes (NL, Asylum, 1972)
* The Buffoons- Sister Theresa (NL, Imperial, 1968)
De lieftallige echtgenoot van Vicki Brown en de vader van Sam Brown. Joe Brown levert een flinke doos singles af in de jaren zestig en zeventig. Deze Engelse Piccadilly oogt erg fraai en het is meer vanwege het uitzicht dan enige interesse in het werk van Brown. Okay, 'A Picture Of You' is altijd een fijn nummer maar ik heb recent een jaren zeventig-single gescoord van de man die je het liefste zou willen begraven. Dit zit nog in de hoek van 'A Picture Of You', erg gezellige pop van vóór de komst van The Beatles. Ik heb niet gelezen dat alleen verzegelde platen geruild kunnen worden. Jackson Browne kan dan niet meer terug. Verzegeld? Ja, het zit in een later zacht plastic hoesje en dat was geseald. Nu niet meer. Nadeel is wel dat het plastic hoesje nu definitief stuk is, maar ik zou mijn laatste papieren hoesjes nog gaan besteden aan deze singles. Maar weer eens een doosje vol bestellen. The Buffoons uit Enschede heeft een 'double-sider' met twee covers van Amerikaanse hits. 'Sister Theresa' heet eigenlijk in vol 'Sister Theresa's East River Orphanage'. Oh, die blijk ik dus toch al te hebben. Nou, deze is in geen geval een upgrade maar had dus bij de dubbele singles gemoeten.

* Butterscotch- Can't You Hear The Song (UK, Jam, 1972)
* Jim Capaldi- It's All Up To You (Duitsland, Island, 1974)
* Cape Canary- Let There Be Light (NL, Polydor, 1974)
Ik geloof niet dat de singles heel veel waarde hebben maar ik kom in Dedemsvaart maar liefst twee singles tegen op het Jam-label waarvan eentje met de 'birth sleeve'. Ik zou beginnen over een Engelse hit maar dat is 'Don't You Know'. Dat staat in 1970 in de Engelse top 20. Deze single op Jam heeft het blijkbaar niet gehaald. Het is mierzoete pop met fraaie harmonieën en een orkestje op de achtergrond. De b-kant klinkt ietsje wilder maar het is wel keurig afgesneden tot perfecte popliedjes voor een groot publiek. Jammer dat het publiek het alleen niet heeft opgemerkt. Jim Capaldi borduurt verder op het werk van Traffic net als Steve Winwood en Dave Mason. 'It's All Up To You' is echter een zeer geslaagde poging. Wat een lekkere plaat van meneer Capaldi! Cape Canary heeft een ex-lid van The Kwyet in de gelederen. Deze Cees Vlottes heeft ook 'Let There Be Light' geschreven, maar ik verwacht dat deze single beduidend minder primitief klinkt. Dat kun je wel stellen, het getuigt meteen al van het gegeven dat de mannen goed hebben geluisterd naar Lynyrd Skynyrd want het heeft de Southern Rock-sfeer helemaal te pakken. Bijzonder fijn plaatje! Dat had ik niet verwacht.

Honderd achteruit 2023: P.J. Proby

De tweede 'zieke' week. Ik heb aangegeven bij het bedrijf dat het nog even niet gaat lukken. De stand van zaken is dat ik verschrikkelijk moe ben en moeiteloos de hele dag kan slapen. Dat doe ik uiteraard niet, tenminste... geen dagen achtereen, maar de vermoeidheid blijft. Is het iets lichamelijks? Moeten we naar de dokter? Ach welnee, ik heb jaren geleden een zelfonderzoek gedaan en weet sindsdien waartoe ik in staat ben en waar ik tekort schiet. Op de tijd op de rem drukken en niet genadeloos door beuken is een zekere zwakte waar ik mezelf tekort mee doe en dat is ook wat er nu speelt. Gelukkig gaat de temperatuur flink omhoog gedurende deze week en hopelijk kan dat eveneens een positief effect hebben. Op Soul-xotica wacht ik nog altijd op de singles van Mark en zolang die er niet zijn, ga ik lekker door met de 'Honderd achteruit'. Met vandaag de nummer 15 in de Gele Bak Top 100 van 2023. Hoewel ik de Engelse persing heb op het Liberty-label in een neutraal hoesje vind ik de Nederlandse Favorieten Expres wel aardig als illustratie voor dit bericht.

In 1997 heb ik in de Popkelder gewerkt, de muziekoefenruimte van Sneek. Daar leer ik Mario kennen. Ik ken hem overigens al langer van gezicht maar het is nooit tot een ontmoeting gekomen. Hij is de zanger geworden van een bevriende band en het is tijdens het jaar in de Popkelder dat hij me op een avond vertelt waar hij een enorme fascinatie voor heeft. Het antwoord? P.J. Proby! Ik ken hem dan alleen als zanger van een paar hitjes die ik overigens ook niet vaak op de radio heb gehoord. Eind 1997 schaf ik 'Today I Killed A Man' aan en in Engeland vind ik 'Together', de opvolger van 'Hold Me'. Ik ken in 1997 ook de controverse rondom P.J. Proby die wel erg gemakkelijk uit zijn broek scheurt. Dat hij tot op de dag van heden het gedrag van een 'shockrocker' heeft, is iets dat ik nooit heb geweten. Op 4 mei 2023 komt de single mee in een bestelling bj Midas Touch met overige Engelse persingen.

Je hebt 'shockrockers' in maten en soorten. Vaak maskeert het overdreven gedrag de talenten van de muzikant of zanger en het is zeldzaam dat iemand goed is in zijn vak en tegelijk van alles doet om het publiek tegen hem in het harnas te werken. P.J. Proby is een zeldzaam geval van het laatste soort. James Marcus Smith wordt op 6 november 1938 geboren in Houston in de Amerikaanse staat Texas. Hij is een achterkleinzoon van de beroemde outlaw John Wesley Hardin en zijn vader is een bankier. Als hij negen is gaan zijn ouders uit elkaar en er wordt besloten dat James groot moet worden binnen verschillende militaire academies. Als hij zijn schooldiploma's heeft gehaald, heeft Smith echter andere ambities. Hij wil aan de slag als acteur en zanger. Voor dat laatste krijgt hij eerst de naam Jett Powers cadeau van zijn nieuwe managers. Onder deze naam maakt hij twee singles voor kleine onafhankelijke platenlabels die genadeloos floppen. Dan komt songwriter Sharon Sheeley in zijn leven. Zij suggereert de naam van een ex-vriendje tijdens haar schoolperiode: P.J. Proby. Proby schrijft in het begin vooral voor andere artiesten en neemt zelf de demo's op. Sheeley en Jackie DeShannon brengen Proby in contact met de Engelse promotor Jack Good en zo vertrekt Proby naar Londen. Zijn debuut is in een tv-show met The Beatles en beter kan zijn loopbaan niet van start gaan. 'Hold Me' is de eerste grote hit voor Proby en er zullen nog een aantal volgen.

In 1998 lees ik een uitgebreid interview met Charles Blackwell, de producent van de eerste platen van Proby, en hij staat uitgebreid stil bij deze markante zanger. Het is volgens Blackwell geregeld hetzelfde liedje. Als er een opnamesessie staat gepland voor P.J. Proby, staat de band in de startblokken het te spelen maar is de hoofdpersoon nog niet komen opdagen. Dan een telefoontje van de andere kant van Londen dat P.J. het niet gaat halen om welke smoes dan ook. De platenmaatschappij moet dan een taxi bestellen en een uur later kan de plaat alsnog worden opgenomen. 'In het begin ben je nog kwaad', herinnert Blackwell zich in 1998, 'Maar zodra hij zijn strot open trekt, weet je weer waarvoor je het doet en waarom je hem vergeeft'. Tijdens een optreden in 1965 scheurt hij uit zijn broek en dat is een gimmick die hij nog vaak zal gebruiken. Het resultaat is dat hij overal in de ban wordt gedaan. De hits drogen op in Engeland, maar hij wil duidelijk niet worden herinnerd als gewoon een hitmaker uit de jaren zestig.

In 1969 maakt hij het album 'Three Week Hero'. Een album waarbij hij meer de kant op gaat van de sentimentele country, een stijl waar zijn ietwat huilende stem prachtig past. De muzikanten op het album is The New Yardbirds dat enkele maanden later bekend zal worden als Led Zeppelin. Jimmy Page werkt overigens al gedurende het hele decennium nauw samen met Proby. In 1977 maakt hij opnames met onze eigen Focus voor de elpee 'Focus Con Proby'. Dat is de zwanenzang van Focus maar voor Proby komt er nog altijd geen einde aan. Hij wordt op sleeptouw genomen door verschillende producenten die hem allemaal uiteenlopende popcovers willen laten doen. Proby kweelt daarentegen veel liever country, maar hee... een mens moet ergens zijn geld mee verdienen. Daarnaast is hij tevens actief als toneelacteur en doet mee aan musicals over Roy Orbison en Elvis. In het laatste geval wordt hij ontslagen als hij weigert de scripts uit te voeren.

Proby is inmiddels 86 jaar en in principe nog altijd actief. Als hij een afscheidstournee wil geven, wordt hem dit niet gegund? Nou, dat zit anders. In een interview doet hij blijken dat zijn laatste vriendinnen 16, 17 en 18 zijn geweest maar dat hij dat eigenlijk al té oud vindt. P.J. heeft het liefste vriendinnen van 12 of 13. Zo kan hij ze tenminste nog een beetje fatsoenlijk opvoeden en op de juiste manier naar religie laten kijken. Ook hebben ze dan nog niet de ervaring van een gebroken hart. Als het interview is afgedrukt, trekken de eerste theaters waar hij de afscheidstournee zal houden zich terug. Op het laatst wordt de hele tournee maar gecanceld. Proby woont nog altijd in Engeland in het landelijke Worcestershire.

'Hold Me' is goed voor een derde plek op de Engelse hitparade, een zeventigste plek in Amerika en in Nederland piekt het op nummer negen.