Schijf van 5: clowns

Gelukkig inspireert mijn familie op meerdere fronten, maar in het geval van deze Schijf van 5, die hebben jullie aan mijn broer te danken. Ik liet hem vorige week zondag een vijfde titel noemen bij het samenstellen van de Schijf van 5, zijn antwoord luidde 'de clown met zijn lach'. Zie daar de keuze voor vijf clowneske nummers... nee dat is wat anders... Nummers over clowns, dat is beter. Is er veel keuze? Ja en nee. De meeste liedjes over clowns zijn gek genoeg grote hits geweest. Ik probeerde Ben Cramer te ontwijken, dat is ternauwernood gelukt en had ook ethische bezwaren tegen 'Send In The Clowns' van Judy Collins. Tenslotte herinnert Peter mij nog aan een héle grote hit die ik even over het hoofd had gezien. Meedenken kan soms erg wenselijk zijn bij de samenstelling van een Schijf, dat bewijst dit maar weer eens.

Ben Cramer stond gisteravond in de eerste schets op deze plek. Het is eigenlijk een plaat waar je niet omheen kan. Hoewel tenenkrommend, is deze ook weer hilarisch en dát dan liever dan het kostuumdrama van Judy Collins. Door de waardevolle aanvulling van Peter is het niet nodig gebleken en kunnen we een kwalitatief hoogstaande Schijf presenteren. Neem nou de hekkensluiter in deze Schijf, hij heeft in één schets even bovenaan gestaan, maar we gaan er geen traditie van maken om Tamla-Motown op 1 te zetten en dus is deze vier plaatsjes gezakt. Desondanks een plaat waarvan ik goede luim krijg, ook al heb ik sinds een week de b-kant herontdekt: 'I Second That Emotion'. Op vijf staat Smokey Robinson & The Miracles met 'Tears Of A Clown'.

Zo bleef het stuivertje wisselen. De mooiste clown in dit gezelschap zal vast geen fotohoesje hebben en er moet een mooie prent bij... En zo was 'Ha Ha Said The Clown' van Manfred Mann een potentiële kandidaat. Niet dat-ie zo'n stuk beter is dan de andere liedjes, maar het is wel zo'n ding waar ik een goed humeur van krijg als ik hem hoor. Toen bleek Peter dan toch nog de gedoodverfde nummer 1 in fotohoes te hebben en daar ging Manfred! Op naar de vierde plek in deze Schijf van 5...

Even zocht ik naar een vijfde muzikale clown en probeerde mijn geluk op Youtube. Ik werd bijna verliefd op een Japanse Shakira, als je haar ziet zou je niet verwachten dat er zo'n stem uit komt. Nee, ik heb hem dus niet gedaan, het nummer heette volgens mij 'Clowns Love', zoek hem zelf maar op... Toen werd ik baldadig en toetste 'clown' in bij Rarenorthernsoul. Ik verwachtte op zijn minst Smokey, maar kreeg één resultaat: The Radiants. Typisch zo'n groep uit de jaren zestig-soul die hun eerste slechte plaat nog moeten opnemen. 'Clown Is Clever' staat voor twaalf pond geadverteerd, dat zou ik er niet voor betalen, maar als je van The Radiants houdt... Dan ga je je heel hard afvragen waarom deze niet op 1 staat. Zelfde reden als die ik eerder gaf, er moest een fotohoesje bij het verhaal. Op drie staat dus 'Clown Is Clever' van The Radiants uit 1965.

En dan komen we bij het plaatje dat ik helemaal over het hoofd had gezien. Dave Davies! Notabene één van de grootste hits uit deze Schijf, een van de bestsellers waar het woord 'clown' in voorkomt. Nee, ik had er niet aan gedacht, maar met deze in de achterzak kan ik moeiteloos Ben Cramer en/of Judy Collins eruit gooien. De suggestie van Peter wordt gewaardeerd met een tweede plek voor 'Death Of A Clown' van Dave Davies.

De uiteindelijke nummer 1 zou het niet geworden zijn vanwege het ontbreken van een fotohoes. Maar... dan herinner ik me dat The Everlys deze plaat op Warner Bros. heeft uitgebracht en dat die firma al vroeg met fotohoesjes in de weer was. Dat in combinatie met een verzamelaar als Peter, die al dertig jaar verzameld en duizenden exemplaren heeft. Ik doe dus een gok op The Everly Brothers en jawel... de allerlaatste in de rij, dus vermoedelijk nog vrij recent gekocht? Dan komt mijn wens helemaal uit. Ik doe anders praktisch geen platen van voor 1965, maar 'Cathy's Clown' vind ik wel van zo'n schoonheid dat ik graag een uitzondering maak. Deze mag dus op 1 in de Schijf van 5.

Na een Schijf van clowns zou het voor de hand liggen om een Schijf van acrobaten te doen, want ja, ik ben in de jaren tachtig opgegroeid. Ik zou geen enkele titel met acrobaat weten, maar wel enkele met kapiteins. Omdat de crisis ook de scheepvaart heeft getroffen, gaan we de volgende Schijf wijden aan deze beroepsgroep. Vijf liedjes met 'Captain' of 'kapitein' in de titel. Nee, ik ga niet de naam van dat Nederlandse duo uitspreken, die hebben hier een lokaalverbod!

York: Het feest

Tussen kerst en oud en nieuw kwam het al even ter sprake, precies vijftien jaar geleden vertrok ik voor een onbepaalde tijd naar Engeland. We zijn in dat verhaal in eerste instantie blijven steken tot op het moment dat ik het besluit heb genomen om in Engeland te blijven. Toen twijfelde ik er eveneens aan of ik in staat zou zijn om met een vervolg te komen en ik heb de afgelopen drie weken daar ook stevig over na gedacht. Maar op een dag als vandaag, dan komt het ineens weer dichtbij. Niet dramatisch of sentimenteel dichtbij, meer een oude vriend die je in jaren niet hebt gezien. Hoewel die drie maanden in York loodzwaar zijn geweest, heb ik ze al lang geleden afgesloten en vertrouw erop dat ik er nu, vijftien jaar later, bijna in de derde persoon erover kan schrijven. Laten we imemrs niet vergeten dat die drie maanden York de grondslag zijn geweest van de Gerrit zoals jullie die nu kennen. Dus toch wel even aardig om erbij stil te staan. De beloofde raddraai-veteraan schuift ervoor naar maandag, vandaag een persoonlijk verhaaltje uit den ouden doosch.

Ja, ik kan inmiddels relativeren ten opzichte van de weken in York. Ik was natuurlijk ook niet een klein beetje naïef. Er is niets mis mee om in het goede van de mens te geloven, maar je klakkeloos overgeven aan anderen? Goed, het verhaal begint dus op de vrijdagmiddag als ik eigenlijk terug moet, omdat mijn driedagen-retourtje dat zegt, maar in plaats daarvan in de kantine van de Youth Hostel aan Bishophill Senior een brief schrijf aan mijn ouders. In het begin probeer ik echter toch nog zoveel mogelijk bij Bill en Del te zijn, maar die zijn me op een bepaald ogenblik ook helemaal beu. Dan brengt Bill me weer terug naar Bishophill Senior. Hij kent de eigenaar goed, ook al begrijp ik achteraf de connectie niet zo goed. Ik heb ook geschreven dat ik op oudejaarsavond even in de Methodist Church in Clifton ben geweest, niet alleen vanuit religieuze interesse, maar ook om even te 'warmen'. Welnu, vanaf de allereerste zondag ga ik wekelijks naar de Clifton Methodist en leer al snel Ian kennen. Hij zal me her en der wat bijsturen als het aankomt op sollicitaties en dergelijke, want ja, de kachel moet wel branden. Of, beter gezegd, Bishophill Senior moet betaald worden. De derde week ben ik trouwens al wel van de slaapzaal af en heb een meer permanente eigen kamer tot mijn beschikking. Ik ben één va de vele 'langkampeerders' in Bishophill.

Mijn ontslag uit het Jeugdwerkgarantieplan houdt in dat ik een halfjaar lang geen recht op uitkering heb in Nederland, maar betekent eveneens dat ik nog restanten vakantiegeld en dergelijke op mijn rekening krijg gestort. Omdat ik eigenlijk maar voor drie dagen kleding heb meegenomen, wacht ik het geld even af en boek dan een driedagen-retourtje de andere kant op. Dat wordt een dramatisch weekend. Ik onderhoud op dat moment helemaal geen contact met thuis en verschijn zo opeens die vrijdagochtend in Jutrijp. Behalve dat de familie zorgen heeft gemaakt, blijkt ook dat tante Klaasje in tussentijd overleden en begraven is. In de daaropvolgende maanden zal het contact met thuis, van mijn kant, even beroerd blijven. En als ik eens bel vanuit York, dan moet ik heel snel een 'lulverhaal' bedenken, want ik kan ze moeilijk met de feiten opzadelen. Het is bijna een beetje als in 'Mother Mother' van Tracy Bonham. De dinsdag daarna ga ik weer terug en het voelt onwennig aan. 'Through The Barricades' van Spandau Ballet is voor mij de soundtrack van die middag van mijn terugkeer naar Engeland. Terug in York weer naar Bishophill Senior waar ik nu de zolderkamer krijg. Ik spreek meteen af dat ik geen schoonmakers op mijn kamer wil. Ik begin de reputatie van Bishophill Senior onder ogen te komen.

Maar voorlopig is het nog even dik feest. Ik koop een racefiets en een stereo, tweedehands singles en een nieuwe persing van 'Waiting For The Sun' van The Doors en gedurende drie avonden zak ik door. Die 'laatste' woensdagavond is legendarisch. Ik ga nog steeds naar Old Orleans, die verschrikkelijk dure kroeg vlakbij de Ouse. Ze hebben er live-muziek en ik kan me een eigenzinnige cover van 'Mr. Blue Sky' herinneren. Vlak voor sluitingstijd steek ik de weg over naar de Ierse pub, daar hebben ze net de laatste ronde en ik drink drie pints Guinness in tien minuten, terwijl deze eigenlijk tien minuten moeten 'settelen'. Ik ga met twee jongens mee die me een nachtclub willen binnen smokkelen. Halverwege de trap word ik aan mijn schouder getrokken en op de klinkers gebonjourd. ,,U bent dronken, u mag er niet in". Het barretje in Bishophill Senior is nog wel open en Ralph schenkt me daar nog een pint vol. De volgende middag wil ik pinnen om ontbijt te halen, maar dan wordt de pinpas ingeslikt. Tja... ik wist het eigenlijk ook wel... Ik heb mezelf gewoon duizend gulden in het rood gepind. Ik heb desondanks nog wel iets over en heb inmiddels iets ontdekt in Bishophill. Het is geen zuivere koffie daar!

De herberg is eigenlijk geen herberg, maar staat op het adres van een klussenbedrijf ingeschreven. Het personeel komt om acht uur de kantine binnen, hangt daar de halve dag rond en zijn met de klussenbus hooguit een half uurtje weg. De klussenbus-chauffeurs zijn gewoon koeriers incognito en de 'klussen' zijn drugs. Ook het herbergpersoneel is stevig aan de snuif en een meisje gooit iedere avond opnieuw de gokkast vol zonder er ook maar een kwartje uit te halen. Als ik de volgende ochtend na het ontbijt er 50 pence in stop, heb ik dus dertig pond. En, geloof het of niet, maar zo gaat het drie weken goed. Dertig pond per dag en ik hoef er niks voor te doen!Totdat eens die vijftig pence verdwijnt zonder een succes. Dan heb ik nog een pond die ik nog weken zal koesteren! Ik begin inmiddels ook met solliciteren en het aanvragen van een uitkering. Ik moet dan eerst wel een National Insurance Number hebben en dat duurt een tijdje. Ook weet ik maar half dat als dat wordt afgewezen, dat ik dan binnen 24 uur het land uit moet. Paniek om niks, want ik haal hem op mijn sokken binnen. Geen geld, geen eten en toch solliciteren... het valt niet mee! Ik leer uiteindelijk via een buurman de 'Carecent' kennen, een initiatief van de Methodist Church in hartje York, dat iedere dag een onbeperkt ontbijt aanbiedt voor dak- en thuislozen. De tweede ochtend dat ik daar mijn maag kan vullen met heerlijkheden. Ik loop met de huur van Bishophill Senior al drie weken achter en probeer dus ongemerkt erin en eruit te komen. Deze ochtend staan ze me op te wachten. Mijn spulletjes zijn al ingepakt. Ik sta op straat!

En daar besluit ik voorlopig het verhaal. Binnenkort het vervolg van 'het spannende jongensboek' dat de eerste maanden in York mag heten!

hoesbui: Yvonne Baker & The Sensations

Ook wel bekend als de 'smoesbui', de hoesbui was twee jaar geleden een geregeld voorkomend onderwerp op Soul-xotica. Als ik hoegenaamd geen inspiratie had (vandaar de smoesbui), publiceerde ik een gezellig fotohoesje uit de collectie van Peter. Vaak was het omdat ik geen zin had, mijn kop er niet naar stond of als ik het te druk had. Als ik nu een keuze moet maken uit die laatste drie, dan denk ik dat de laatste het beste van toepassing is. Het is inmiddels ruim na middernacht en ik heb zojuist mijn programma opgenomen. Moe, maar voldaan! Ik wil aanvankelijk gaan raddraaien, maar de raddraaier in kwestie (zal morgen wel zijn entree maken) is niet bepaald een eenvoudige. Jawel, er zijn Wikipedia's vol geschreven over de man, maar het plaatje is niet een beetje uit de oude doos en spitten in de jaren veertig en vijftig spreekt me even niet aan. Ik was toch nog steeds op zoek naar een hoesje van de boosdoener toen ik deze van Yvonne Baker & The Sensations zag staan. Aaaah! Wat is die Yvonne Baker toch een lief meisje. En opeens past ze ook in het verhaal, want ik heb een aanvulling op woensdag en nog wat meer...

Woensdag droeg ik op aan Lillian Dupree. Welnu, ik kijk toch stiekem tweemaal in de week even op Ebay met Lillian als zoekfunctie, maar ook The Para-Monts en Little Jewell. Opeens sta ik oog in oog met een 'Hide And Seek', die echter middels de b-kant 'Shield' wordt aangeprezen. Het exemplaar ligt in Michigan, Detroit en de handelaar heeft een sound-clip van 'Shield' bijgevoegd. Omschrijving: Een keurige VG met WOL. Wat? Tja, dat is platenverzamelaarsjargon. VG is na Ex (bijna nieuw) en Mint (hagelnieuw) de derde beste gradatie voor een plaat. Enig achtergrondlawaai is toegestaan, maar het mag het draaien niet hinderen. Dus geen ernstige krassen die de plaat doen overslaan of laten hangen. WOL is 'writing on label'. In veel andere platenverzamelaarswereldjes wordt vooral gelet op krasjes en betekent een pen- of viltstift op het label of een stickertje niet zoveel. In de Northern Soul is het precies andersom. Lillian Dupree is dus een fijn exemplaar om te draaien. Er is één bieder en de plaat staat nog op de startprijs: 10 dollar. Ik mag mezelf twee uren de hoogste bieder noemen met 28 dollar (met een maximumbod van 34,50), maar wordt kort daarna overboden. Ik heb geprobeerd degene in te halen, maar het is me niet gelukt. De teller staat nu op 52 dollar, dat is ongeveer veertig euro en eigenlijk ook mijn maximum. De veiling loopt dinsdag af en ik hou jullie op de hoogte!

Verder was ik sinds maandag de enige bieder op 'If You Loved Me' van Peggy March, dat is 'Soul Coaxing' van Raymond Lefevre met een nieuwe Engelse tekst. De leek zal het voornamelijk kennen als herkenningsmelodie van de Top 2000. Het blijft angstvallig stil tijdens de laatste minuten, net zo stil als de afgelopen dagen. Ik voel dat er iets gaat gebeuren. En jawel... drie seconden voor het einde word ik uitgeschakeld. De Engelse demo uit 1979 in bijna-nieuwstaat gaat weg voor 17 pond. Dat is twee keer mis op één dag. Sindsdien heb ik besloten om dan maar wat singles uit te zoeken bij Rarenorthernsoul.com en zie dan dat een andere wens is uitgekomen. Outta Sight, bekend van vele Northern Soul-heruitgaven op single, is bezig met de Fairmount-catalogus en tot mijn grote vreugde is 'Packin' Up' van Damon Fox opnieuw uitgekomen. Acht pond klinkt beter dan de 45 pond voor een bootleg uit de jaren zeventig. En de zevenhonderd pond voor een origineel... Als de dames en heren van Outta Sight nu ook eens Lillian Dupree op die manier beschikbaar kon maken... Kon handig zijn! Ik heb nog geen definitieve keuze gemaakt, maar 'You Didn't Say A Word' van Yvonne Baker is nog lang niet uitverkocht en kan dus nog wel even wachten? The Tan-Geers moest ik toch eens hebben en vind die nieuwe heruitgave van The Demures ook ontzettend fijn. Qua oud werk heb ik al 'Doomsday' van Evelyn Thomas, 'Be Young Be Foolish Be Happy' van The Tams en 'Tighten Up' van Archie Bell & The Drells in mijn winkelmandje liggen...

Normaliter was een hoesbui écht een kattenbelletje, maar dit is evengoed nog een gevuld bericht geworden. Morgen gaan we raddraaien met een veteraan, maar... morgenmiddag eerst naar Do The 45 luisteren op www.wolfmanradio.co.uk. Dat is tussen twee en drie 'onze' tijd.

raddraaien: Mistral

Natúúrlijk heeft Soul-xotica een gezicht! Het zit vast geplakt op een lichaam van bijna twee meter, dus dat kun je niet over het hoofd zien? Ik begin mijn bijdrage vandaag eens met een persoonlijk nieuwtje. Ik heb in begin september mijn intrede gemaakt in de WSW (na een wachtlijst van bijna vier jaar) en in eerste instantie voor een halfjaar. Dat was nodig omdat de kabinetsplannen voor 2013 nog niet bekend waren. Vandaag is mij medegedeeld dat mijn contract is verlengd tot 1 januari 2014. Dat is de dag dat de nieuwe WSW-wet in werking treedt. En dan? Waarschijnlijk zal ik worden gedetacheerd, maar of dit mogelijk is in de postverwerking is maar zeer de vraag. En dus mag ik dit jaar nog even extra genieten van het werk! Dan gaan we nu maar over naar die andere orde van de dag, de invulling van wat ruimte op Soul-xotica. Dat doen we wederom met een raddraaier en niet zomaar eentje... The Pooh Sticks hadden ooit een liedje genaamd 'Million Seller': ,,I'm gonna write a million seller tonight". Het liedje verkocht overigens voor geen meter... Ik ga vanavond ook een 'million seller' schrijven. Als ik terug kijk op bijna drie jaar Soul-xotica en daarbij de kijkcijfers in ogenschouw neem, dan springen er een paar berichten uit. Alles waar The Shoes in voor komt, maar ook Robbie Van Leeuwen is een magische woordcombinatie. Vooruit..., daar gaan we: De raddraaier van vandaag is 'Starship 109' van Mistral.

Robbie Van Leeuwen heeft geen vrienden gemaakt met het Mistral-project, 'Starship 109' is dan ook goed te vergelijken met 'Weekend' van Earth & Fire. Het kost hem, evenals Earth & Fire, enkele oude 'fans', maar het platenkopend publiek denkt er anders over en beloont beide Nederpop-producties met een vette hitnotering. Ook ik ben heel lang in de veronderstelling geweest dat ik kilometers om Mistral heen moest fietsen, maar kom daar in 2007 op terug. Van deze single weet ik exact waar en wanneer ik hem heb gekocht, bijna tot op het tijdstip nauwkeurig, en het ademt vooral een mooie herinnering. In 2007 zijn mijn ouders 45 jaar getrouwd. Om de vijf jaar gaan we dan met de familie een weekendje weg, maar tot 2007 was dat steeds rond de huwelijksdag. Qua weer hebben we het zeer afwisselend getroffen, want ze waren in half maart getrouwd. Voor 2007 hadden ze een ander plan in petto: Met het hemelvaartweekeinde van 2007 met zijn allen naar Bakkeveen. De sfeer was als vanouds, er werd weer veel gelachen en tijdens dit soort bijeenkomsten kun je de familieband bijna aanraken. We werden allemaal heerlijk vrij gelaten, er moest niets, maar één ding sprak ons allen wel aan: Op zaterdagochtend werd er een grote vlooienmarkt gehouden in het centrum van Bakkeveen. Allemaal met verschillende interesses (mijn broers hebben beide een uitgebreide vinylcollectie, maar kopen geen 'nieuwe' platen meer) en ik ga dus uitsluitend voor de 45-toeren-draaiers. Ik heb er mooie dingen op de kop getikt, maar ook fijne koopjes. Mistral valt namelijk in die laatste categorie.

De tijd vliegt en zondagmiddag komt in het vizier. Zondagochtend hebben we nog een eind gelopen, het is broeierig warm, maar hoe dichter tot het afscheid, hoe grijzer het wordt. Ook de emoties laaien op. Louwsma's laten niet graag hun tranen zien, maar bij allen zijn ze niet héél ver weg. We realiseren ons heel goed dat dit wel eens de laatste keer met zijn allen samen kan zijn. Wellicht dat de volgende keer minder feestelijk is. Dat zal ook uitkomen, want de eerstvolgende kans dat we als broers, zus, partners én kinderen bijeenkomen, is na het overlijden van 'heit'. Dankbaar over het mooie weekend en dus een beetje melancholiek gaan we uit elkaar. Mijn ouders brengen me naar Steenwijk, waar ik me meteen stort op de gekochte singles. Mistral is één van de eerste die ik draai en schrik dan op van een klap onweer en een daaropvolgende heftige regenbui. Mistral absorbeert het gevoel en dan glijden ook bij mij de tranen over de wangen. Voor iemand die eens per jaar huilt, maar soms ook wel eens een 'sabbatical' houdt, voelt het aangenaam en uniek aan. De tranen zijn snel gedroogd, maar ik voel me altijd weer melancholiek als ik het plaatje van Mistral opzet.

En daar zijn we dan: Het einde van het bericht is in zicht en twee woorden gespendeerd aan de single zélf. Ach... er kunnen nog wel wat kijkcijfers bij:
http://soul-xotica.blogspot.nl/2011/05/telefoontoppertje-11-trio-robbie-van.html.
Daar heb ik uitvoerig over de carriére van Van Leeuwen geschreven, dus we staan weer quitte? De zoveelste keer het verhaal van 'Venus' afdraaien? Hoewel... er is natuurlijk wel een nieuw feitje bij gekomen. Op het moment van schrijven staat een deelneemster van The Voice Of Holland, Sandra Van Nieuwland, in de Mega Top 100 met haar bewerking van 'Venus'. Nee, ik heb hem niet beluisterd en was het ook niet van plan. Als ik dat juist wél moet doen, dan moeten jullie maar een mailtje sturen...

raddraaien: Deodato

Alstjeblieft... Omdat ik een bericht achter lig en nog helemaal geen plannen heb voor een extra bericht, ga ik weer verder met het raddraaien. Misschien kan ik deze serie op 1 maart besluiten en dan weer bezig met een nieuwe volgorde. Vooral in de slagorde van de 'Blause Bakken' is sinds de opstelling in september het nodige veranderd, dus kan ik niet wachten totdat ik met een nieuwe serie kan beginnen. Nog achttien raddraaiers te gaan eer het zover is. De jaren tachtig zijn een beetje oneerlijk verdeeld in deze serie, ze zitten vooral in het eind. Na een tiental raddraaiers uit de jaren zestig en zeventig is vandaag Deodato aan de beurt met een single uit 1984: 'S.O.S. Fire In The Sky'. Ik moet bekennen dat ik de single even uit het hoesje heb moeten halen en op de draaitafel heb moeten leggen, want... ik was hem even vergeten. Conclusie is dat ik hem het beste instrumentaal ken, als deze bestaat, alleen dat refreintje komt me niet bekend voor...

De jaren tachtig horen 'mijn' tijd te zijn, want ik ben geboren in 1975. Dankzij oudere broers en een zus krijg ik nog een staartje van de jaren zeventig mee, maar de jaren tachtig is zo'n decennium dat ik muzikaal helemaal beleef. Van 'The Winner Takes It All' van ABBA uit de eerste maanden van 1980 tot en met 'Let Love Rule' van Lenny Kravitz (dan slechts een héél bescheiden hitje) van eind 1989. Hoewel het geen trauma is geworden, maar me wel in zekere zin heeft gevormd, ben ik op de lagere school de pispaal van de klas. Dat is gedurende de jaren tachtig, een tijd niet die niet 'lekker' aanvoelt en waar de muziek lang onder heeft moeten lijden. Het is pas in 2003 als ik de hand over het hart kan halen en de jaren tachtig-muziek stukje bij beetje ga waarderen. Dat begint overigens met 'Suddenly Last Summer' van The Motels, maar breidt zich steeds verder uit. Terwijl ik rond 2005 zó vaak jaren tachtig draai dat er een 'vermoeidheid' optreedt, geniet ik Nieuwjaarsdag weer met volle teugen als ik een paar klappers uit het decennium draai.

Deodato heeft een minpuntje bij mij. Als er één genre is waar ik een gigantische hekel aan heb, dan is dat wel de fusion uit de vroege jaren zeventig. Dat gepriegel in het kwadraat, ik moet er niks van hebben. Eumir Deodato is ook zo'n knakker die middels die verschrikkelijke fusion aan het oppervlak komt. Maar dan... zijn versie van 'Also Sprach Zarathustra' van Richard Strauss kan ik best waarderen, hoewel ik de versie van The Les Reed Orchestra beter vind! Deodato borduurt verder in het stramien met 'Rhapsody In Blue' en 'Moonlight Serenade', maar dan zijn de verkoopsuccessen alweer opgedroogd. Pas in de jaren tachtig meldt hij zich opnieuw in de hitparade. Vrijwel alleen in Nederland in 1982 met 'Happy Hour', maar onze raddraaier is een internationaal succes. Niet zo vreemd, want het mes snijdt aan twee kanten. Enerzijds kan de plaat prima mee in de Hi-NRG die dan op gang is geholpen in Engeland, maar past ook in elke discotheek thuis. Ik heb een plezierige twee minuten gehad bij het beluisteren van de single, totdat een kras de naald hindert om verder richting het einde te gaan.

Dan leer ik vervolgens dat Deodato als arrangeur heeft meegewerkt aan één van mijn meest favoriete nummers aller tijden. Ik ben even te lui om overeind te komen en de plaat te zoeken, maar volgens mij krijgt hij geen 'credit' op de hoes van 'Greatest Hits' van Björk. Het orkestrale arrangement op 'Isobel' van Björk zou van zijn hand zijn. Wat ik ervan moet begrijpen, heeft Deodato een opzet gemaakt die later door Nellee Hooper is omgezet naar het huidige arrangement. Hoe dan ook: Het is een pluspuntje op het conto van Deodato dat hij 'iets' te maken heeft gehad met dat prachtige stuk muziek!

uit de jeukdoos: Lillian Dupree (en nog een paar...)

Het leven was een stuk eenvoudiger geweest als ik net zoals de massa al tevreden zou zijn met een mp3-tje. Maar nee hoor, we moeten het zo nodig op vinyl hebben. Eergisteren had ik daarover nog een discussie met iemand in de chatroom van Wolfman Radio. Hij waarschuwde me voor de handel, er kon immers zo 250 pond voor een single worden gevraagd. Het werd even angstig stil van zijn kant toen ik een paar titels noemde, die al ver boven de duizend pond zijn uitgestegen en desondanks als warme broodjes worden verkocht. Ook Lillian Dupree kwam even ter sprake. Hoewel dat plaatje bovenaan op mijn zoeklijst staat en deze ongetwijfeld Week Spot wordt als ik eens gelukkig ben, is het geen probleem om hem nu al te behandelen. We zijn namelijk erg snel klaar met de feitelijke informatie over het plaatje, van mevrouw Dupree is niets bekend en ontbreekt elk spoor. Of het moet de Lillian Dupree uit North Carolina zijn, maar dat is nogal een eindje fietsen vanaf Detroit. De lofprijzingen aan de Allemachtige op haar profiel doen me niet in de pen klimmen en het haar te vragen...

De 'Northern Soul Jukebox'-dvd, onderwerp van deze serie, is een kopie van de harddisk van een Engelse verzamelaar/dj. In de advertentie beloofde hij 'meer dan 1500' tracks. Als hij nog 13 opnames had toegevoegd, hadden het er precies 2000 geweest. Het is een ratjetoe van opnames in allerhande bitrates. Het Motown en geijkte werk van verzamel-cd's is vaak 320, maar er zitten ook zeer slordige vinylrips tussen. Dat daar ook weer 'lastige' dingen tussen zitten, mag duidelijk zijn. De kans op een exemplaar van 'I Want To' van Little Jewell wordt met de dag kleiner en als er dan overmorgen een exemplaar opduikt? Gekkenwerk! De halve soul-wereld zoekt er naar, de kans dat je die voor zeventig cent bij de lokale kringloper vindt? Gelukkig is Lillian Dupree ietsje beter verkrijgbaar, maar is momenteel razend populair onder Europese (vooral Duitse, Spaanse en Italiaanse) deejays en dat zijn jongens en meisjes die kapitalen betalen voor een origineel. Een paar maanden geleden ben ik even héél dichtbij geweest. Dertig pond is voor mij zo'n beetje de grens. Aanvankelijk ben ik de enige bieder met een startbedrag van 12 pond. Drie dagen voor het einde krijg ik te maken met concurrerende partijen. Een halve dag van tevoren zet ik hem op 25 pond, maar wordt direct overboden. In de laatste seconden probeer ik dan eenendertig pond... 'Helaas, u bent overboden'. Ofwel: Ik ben het maximale bod van de ander niet gepasseerd. Die persoon heeft het koopje van het jaar! De originele 'Hide And Seek' van Lillian Dupree met een beetje achtergrondgeluid voor 31.50 Britse ponden. De volgende optie is het exemplaar bij John Manship, die moet 150 pond kosten!

Het is een plaatje dat tot waanzin drijft. Een intro om voor te sterven en dan een 'groove'! Om het geheel nóg interessanter te maken, hoewel het solide Detroit soul is, rommelt het her en der een beetje. Fantastisch! Vooral de brug is een kippevelmomentje voor mij. Ik heb zelfs al verschillende keren gedroomd over deze single, dit is een ware obsessie! Maar Lillian is niet alleen, het wordt direct gevolgd door The Para-Monts. De single is een aantal malen op Youtube te vinden, dus hij bestaat écht! In de handel heb ik hem nog niet gezien. Ik weet erg goed het verschil tussen 'mijn' en 'dijn', maar ik denk dat ik de lokale supermarkt ga overvallen als er een exemplaar beschikbaar komt. Op 7 augustus 2012, vlak vóór ik de plaat leer kennen, is een exemplaar geveild voor 145 dollar. De 'laagste' veiling die Popsike aangeeft, vermeldt 61 dollar. Ook een hoop geld! Maar, je krijgt er ook een hoop plaat voor terug...

Zie daar: De drie-eenheid van mijn zoeklijst. 'Hide And Seek' van Lillian Dupree, 'Come Go With Me' van The Para-Monts en 'I Want To' van Little Jewell. Hoewel ik die laatste al heb opgegeven. Van alle platen weten we evenveel, namelijk: Niets. En dat is niet handig als je een weblog hebt...

Week Spot: Derek Martin

Het feit dat er gedurende de twee maanden van Do The 45 nimmer een 'gewone' Soul-x-rated is geweest, laat het al een beetje raden: Ik heb het druk met Do The 45. Het samenstellen van de lijst voor een show is niet zomaar even gepiept, het vindt eerst op papier plaats. Maar zelfs als de singles bijeengezocht zijn, wordt er nog geregeld omgeruild en geschoven. En zijn er platen die iedere week opnieuw naast de boot vallen. Eentje daarvan ben ik al sinds de kerst van plan om te draaien, maar gaat er steeds weer in de laatste minuut uit. Een single die niet bepaald 'nieuw' is, want ik heb hem reeds sinds augustus 2008, maar heb hem afgelopen mei leren waarderen. Om ervoor te zorgen dat deze prachtplaat eens Do The 45 zal halen, heb ik besloten hem deze week uit te roepen tot 'Tune Of The Week' (op Wolfman Radio) en Week Spot op Soul-xotica: 'Moving Hands Of Time' van Derek Martin (1970).

Toch is deze Week Spot niet alleen een hommage aan Derek Martin, maar eveneens aan songschrijver Teddy Randazzo. Liefhebbers spreken van de 'Randazzo-magic'. Wat dat precies in houdt? Dat is lastig te omschrijven, zijn liedjes hebben 'iets' dat je pakt. De liedjes van Randazzo zijn meer in de traditie van de grote songschrijvers uit de jaren twintig en dertig dan die van Lennon en McCartney. De man heeft heel veel liedjes op zijn conto die door duizenden artiesten zijn uitgevoerd. In een interview laat Randazzo desgevraagd weten de tel te zijn kwijt geraakt en dan heeft hij het alleen nog maar over zijn 'evergreen' 'Goin' Out Of My Hand', maar ook 'It's Gonna Take A Miracle' is door praktisch iedereen op de plaat gezet. De Week Spot ken ik maar in één uitvoering, bescheiden weg gezet op een b-kantje, hoewel de liefhebbers dat kantje massaal hebben ontdekt. Als je de single tegen komt op Ebay wordt-ie ook steevast met de b-kant aangeboden. Wat zoiets kost? Ergens rond de twintig tot dertig pond voor een gaaf exemplaar.

In die categorie valt mijn exemplaar niet echt. Ik heb hem tijdens mijn 'wereldtournee' (1 avond Steenwijk, 2 avonden Hellevoetsluis) in 2008 bij het kledingboetiekje Very Cherry in Rotterdam gekocht. Schade was toen een euro, hoewel ik hem nóg goedkoper heb gekregen omdat ik zoveel heb afgenomen. Ik maak de eerste drie jaar de fout door de plaat op de a-kant af te rekenen en, nee, dat is niet mijn mok thee met twee suikers en een sloot melk (op een mengsmering van twee theezakjes). Het is pas rond Pasen 2012 dat mijn hart smelt voor 'Moving Hands Of Time'. Als Derek Martin zijn 'Hey Jude' heeft gemaakt, dan is het deze wel! Derek Martin hoopt dit jaar zijn 75e verjaardag te vieren. Hij is geboren in Detroit en leert, zoals velen, het zingen in de kerk en breekt op zijn zeventiende door in de professionele muziekwereld. Aanvankelijk nog als lid van enkele groepen. The Pearls is één van de eersten. Hun pianist, Dave Clowney, zal in 1959 wereldberoemd worden als Dave 'Baby' Cortez. Derek gaat pas in 1963 solo en maakt zijn debuut met 'Daddy Rolling Stone'. Het is oorspronkelijk een nummer van Otis Blackwell dat eveneens door The Who op de plaat wordt gezet. En dat geeft meteen mooi aan in welke richting Martin het meeste succes heeft. De Engelse Mods omarmen Martin en in het bijzonder de single 'You Better Go'. Zijn platen op Roulette uit de midden jaren zestig zijn redelijke successen, maar daarna gaat het commercieel bergafwaarts. Hij tekent in 1969 bij het minuscule Buttercup Records, waar de single 'You Blew It Baby' verschijnt. Het is geen hit, maar de b-kant, onze Week Spot, zal dat later alsnog worden in de verzamelwereld.

Sinds een paar jaar is Derek Martin weer actief in de muziek. Hij bivakkeert tegenwoordig in Frankrijk, waar hij als 'The Golden Voice' een soort van cultstatus heeft. Teddy Randazzo is daarentegen al jaren niet meer onder ons, hij is in 2003 in zijn huis in Orlando, Florida overleden, nog maar 68 jaar. Zijn muzikale testament is groots en het kost bijna een mensenleven om alle cover-versies van zijn liedjes te beluisteren. Ze hebben echter allemaal dat stukje 'magie' dat niemand, mijzelf incluis, onder woorden kan brengen. 'Moving Hands Of Time' is die magie in het kwadraat en heeft in Derek Martin wellicht de ultieme uitvoerder gekregen. En dus mag de plaat alsnog een week lang in de schijnwerpers staan, ook al zijn er recent een paar leuke singles binnen gekomen. Deze zaterdag ga ik hem ein-de-lijk draaien in Do The 45!