race tegen de klok

Drie jaar geleden 'won' ik de muziekkwis in De Karre, voornamelijk omdat Marianne met haar kwispartner Ed tegenover me zat. Zij hadden een jaar daarvoor een kwis gemaakt en hadden nu een lichte voorsprong op mij. Ik bakte er na de pauze weinig van, maar doordat zij zich inhielden, won ik. Daar zat ik. Gebakken peren en een wisselbeker, plus het vooruitzicht dat ik volgend jaar een kwis moest maken...

Marianne bood onmiddelijk aan me te helpen, maar na een paar onstuimige weken en een bizarre relatie hield ik het voor gezien. Begin 2009 beloofde ik De Karre nog wel om in april met een kwis te komen, maar tegen die tijd zat ik op de Paaz. Kort daarop volgde de hereniging met Marianne, maar nu louter als 'soulmates'. Vorig jaar werd het andermaal niets. De last begon steeds zwaarder te worden en toen...

,,Ik hoorde dat je 8 april de muziekkwis houdt". Ik moest het in de kroeg horen. De datum was gepland zonder overleg. Een probleem? Enerzijds niet, we hadden al verschillende kwisdelen klaar. Maar de wijze van organisatie stuit me wel tegen de borst. Mijn motivatie is bedroevend!

Toen ik vijftien jaar geleden op de redactie van de Sneeker zat, flikte ik het eens op een woensdag, een uur voor de deadline en halverwege een artikel, om op mijn dooie gemak naar de wc te gaan en in drukkerij een sjekkie te roken. Mijn geroutineerde collega's in alle staten! Ik ben weer achter de computer gaan zitten en een kwartier voor de deadline kon het op de fax.

Ik ben dol op deadlines! Er valt dan een bepaalde rust over mij, die maakt dat ik me beter kan concentreren op datgene. Ik had vandaag nog bergen werk te verzetten en... heb het gedaan! Met zelfs nog een cafébezoekje erbij in! Maar we zijn er nog niet, morgenmiddag om vijf uur ben ik klaar, ruim drie uur voor aanvang van de kwis. Tijd zat...

Ja zeg, ik ga hier niet antwoorden voor de kwis weggeven? We zoeken een door Roxy Music bezongen plaatsnaam met een A. Nee hoor, hulde aan Peter, hij heeft smaak! Op 'Jealous Guy' na niet die aalgladde wegwerppop, maar de kneiters uit de jaren zeventig. Waaronder dit fijne nummer van de onlangs (?) nog lof toegezwaaide elpee 'Siren'.

20 Years Ago Today: 303-309

Ik heb het al vaker gezegd: Ik was in 1991 voor het laatst een budget-verzamelaar. Ik was zestien en kreeg zes gulden zakgeld per week. In 1992 ging ik als recensent werken en, zuinig als ik was, hield vaak nog wel iets over van de vergoeding van 25 gulden en schreef soms twee per week. En dus kon ik opeens zonder blikken of blozen een tientje neerleggen. Zeven singles voor drie gulden vijftig is echter veel leuker. Zeker als het om relatief niet-alledaagse singles gaat.

Een mooie zonnige lente dag, deze zaterdagochtend. Ik ben niet naar de molen geweest en zoek verkoeling in de Sneker Veemarkthal. Ik ben voor het eerst sinds januari (zie 279) weer op de vlooienmarkt. Het eerste standje dat ik aandoe, vraagt een kwartje per single. Als het 1992 of later was geweest, had ik ze vast allemaal gekocht! Nu pluis ik er vier tussenuit. Zelfs voor 1991 is een kwartje ietwat té goedkoop, zeker voor Neil Young!
303 The Police- Can't Stand Losing You
304 Olijfje & ELO- Xanadu
305 Sergio Mendes & Brasil '66- With A Little Help From My Friends
306 Neil Young- Only Love Can Break Your Heart

Bij de volgende kan ik iets afdingen en verdwijnen de laatste centen van de afgelopen week:
307 Cuby & The Blizzards- Nostalgic Toilet
308 Electric Light Orchestra- 10538 Overture
309 Ekseption- A La Turka

Ik zou graag die parel van een 307 extra in het zonnetje willen zetten, ook al is dat funest voor het vinyl. Het begint al met het fotohoesje, overwegend geel en oranje. Als je daarvan geen zomers gevoel krijgt? Naast 'Back Home' is 'Nostalgic Toilet' de fijnste Cuby-single uit de jaren zestig. Een bluesje met een vage tekst, natuurlijk gaat het niet over de 'poepdoos' achterop het erf. De b-kant '116A Queens Way' rockt ietsje meer. Ik ben nog steeds benieuwd wat er nu aan de hand is op de Koningsweg 116A, we weten alleen dat hij er graag naartoe gaat.

Toen ik een paar jaar geleden als vrijwilliger 'backstage' werkte op Plugplantsoenpop in Deventer en Harry aldaar optrad met Cuby, zag ik kans even met hem te praten. Ik vroeg hem of hij 'Nostalgic Toilet' wilde spelen. ,,Man-nog-an-toe, dat is lang geleden. Het is inderdaad een goed nummer". Maar hij zong het niet. Harry heeft lang geweigerd 'Window Of My Eyes' te zingen, 'Nostalgic Toilet' komt uit dezelfde periode van 1968. Natuurlijk was het een minimale hit, 2 weken Top 40 met 37 als hoogste plaats, maar het aantal zoekresultaten op Google Afbeelding suggereren dat meer bloggers dit kleinood lof hebben toegezwaaid.

Dus, kom op Harry, niet zo eigenwijs, stof deze klassieker weer eens af!

hoesbui: The Doors

Gebrek aan inspiratie? Ik had een afmattende dag. Ik heb tot dusver mijn situatie op de werkvloer ver van Soul-xotica gehouden. Immers, als ik de dagelijkse routine van Soul-xotica zou missen, had ik het waarschijnlijk niet gered! Vanmiddag een zwaar gesprek gehad bij UWV. Ik was 'opsternaad', dat is een Fries woord dat zich nauwelijks laat vertalen. En nu? Nu is de batterij leeg...

Gelukkig ben ik morgen vrij, maar heb ik ook een afspraak gemaakt, die ik graag zou afzeggen. Ik wil zon en bos! Lekker bakken op mijn favoriete stekje. Maar de weerboeren zijn vaag. Werd gisteren nog voorspeld dat het woensdag overwegend zonnig zou zijn, nu kan het in het noorden nog regenen. Veertien graden wordt niet-tropisch, maar we blijven wachten!

een mopje soep

Eigenlijk had ik dit bericht vrijdag willen publiceren. Maar het stoppen met de drank had met iets anders te maken en deze herinnering plaagde me die avond. En dus volstond ik met een hoesbui. Maar Mushroom Soup was evenmin een 1 april-grap, maar wel een uiterst geslaagde! Tot enkele weken geleden geloofde ik stellig in het bestaan van de groep en was ik jarenlang druk met de zoektocht, ook al brachten de gevestigde bronnen weinig soelaas...

De vinylverzamelaarswereld is 'booming business'. De hoesjes die ik geregeld 'leen' van Singlehoesjes.nl hebben nooit meer dan vijf euro gekost. Mijn duurste single is 'I See Your Image/ Play Vivaldi' van The Key (zie april 2010: 'de sleutel tot een rookvrij bestaan') die me 25 euro kostte. De elpee 'Songs III- Bird On The Water' van Marissa Nadler was 35 euro. Maar dat is kinderspel, vooral bij 'private pressings'.

Tien jaar voordat de indie-scene een opmars begon, verschenen rond 1969 de eerste 'private pressings'. Op zeer beperkte schaal uitgebrachte, in eigen beheer opgenomen, elpees. Vaak zijn die platen het aanhoren niet waard, maar de zeldzaamheid drijft verzamelaars tot wanhoop. De titelloze elpee van The Bread And Beer Band, met een onbekende Elton John, zou 1700 pond waard zijn. Er is slechts eentje van bekend. Van Hoboken zijn er zeven bekend. Zelf heb ik een 'private pressing', waarvan ik de titel hier niet noem om nare emails te voorkomen, waarvan ongeveer 9 bekend zijn. Waarde? Ik heb ooit een bod van 1600 dollar afgeslagen. Hij blijft mooi bij mij!

Mushroom Soup wordt genoemd in de Record Collector Rare Record Price Guide 1995. De discografie is té mooi om waar te zijn. Het debuut 'And Other Recipes' zou in een oplage van 25 zijn uitgebracht en dan ook nog vroegtijdig uit de handel gehaald. Hetzelfde gebeurde ook met de heruitgave. Een album uit 1972 zou in een oplage van zeven-en-een-half zijn verschenen. De single met de geniale titel 'Frodo's Green Trip Machine' had een pluche fotohoes. Zoals verwacht zijn de prijzen absurd.

In de jaren tachtig ging de groep over in Mushroom Biriani en de grappen bleven komen. De elpee 'Hotter Than Ever' is met origineel zakje peper het topstuk... 'The Tapestry Of Delight', Vernon Joynson's bijbel van de Engelse progressieve muziek, noemt géén Mushroom Soup. Logisch. Band en discografie waren een verzinsel, waar zelfs het gerespecteerde Record Collector-magazine met beide benen in tuinde!

Ik heb eens op een blog gelezen dat iemand een overschot platen had gekocht, waaronder iets van Mushroom Biriani. Erg vreemd, want over die groep en de plaat 'Hotter Than Ever' is evenmin iets te vinden.

Record Collector werd dermate voorzichtig dat 'mijn' 'private pressing' lang niet werd genoemd, omdat bij hun geen fysiek exemplaar bekend was. Wellicht dat die er nu in staat? In 2007 bracht een exemplaar 900 pond op op Ebay.

De 'grap' heeft me 12,5 jaar in de ban gehouden...

Schijf van 5: Alcoholvrij

Ik had nu willen beginnen over klopgeesten in mijn hoofd en ander ongerief, opgelopen na de alcoholische Schijf van gisteren. Maar... ik kan niet het gevoel van een kater oproepen. Wat zei je? Inderdaad, kortetermijngeheugen. Ook weggezopen! Maar even zo goed ga ik mezelf laven aan de suikers, pietamientjes en andere gezondheid. Hierbij een Schijf van 6 waar je géén kater van krijgt, hooguit wat last met de darmen...

Ik had gisteren een dubbele 1, vandaag is 5 een pijnpunt. Op het gebied van vruchtensap ken ik 'Frozen Orange Juice' van Peter Sarstedt (1969) alleen van titel. Het was een Britse top tien-hit. 'Lakini Juice' van Live (1997) was echt vernoemd naar een sapje. Hoewel ik ten tijde van 'Throwing Copper' de band goed kon waarderen, was de eerste single van het nieuwe album ietwat een teleurstelling. 'Freaks' was een stuk aangenamer. Maar ja, die kun je niet drinken...

Het is alweer een tijd geleden dat ik de (voorlopig?) laatste Haatdraaier heb behandeld. De 'vergeten nieuwgekochte langspelers' raken door Schijf en 20 Years Ago Today ook een beetje ondergesneeuwd. 'Noah's Ark', het tweede album van Cocorosie uit 2005, kan in een combinatie van beide rubrieken. Toch zet ik 'Milk' van veertig seconden op 4. Toen Devendra Banhart het duo in de studio bezocht, brachten de zusjes hem deze aubade: 'I wanna give you my milk'. Banhart heeft toen zijn keuze voor een levenspartner gemaakt.

Coca Cola had in 1966 een grensoverschrijdende campagne. Uit ieder land een populaire groep die een promotie-single mocht opnemen. Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich waren de uitverkorenen in Engeland, Nederland pakte uit met The Golden Earrings. Op de A-kant een bewerking van 'Rum And Coca Cola', op de flip het campagnelied 'Things Go Better With Coca Cola'. Om het een persoonlijk tintje te geven, plakten de Hagenezen het intro van hun nieuwste single, 'That Day', eraan vast.

Ik ben te laat geboren, maar gelukkig bestaat er nog voldoende beeld van Van Oekel's Discohoek. De humor is nu ook nog als vanouds en was niets minder spraakmakend geweest als het nu was opgenomen! Legendarisch, Captain Beefheart op tv en Kevin Coyne die zijn geduld verliest. Bij 'The Hostage' was Donna Summer de enige die er de lol wel van in zag! De producent, Ir. Evert Van Der Pik, nam in dezelfde tijd een single op, een parodie op 'Beer Or Sangria' van Circus. 'Geen Bier Maar Karnemelk' uit 1974 had bijna op 1 gestaan...

Hoe had Pink Floyd eruit gezien als Syd Barrett was gebleven? Barrett was niet alleen van de gimmicks, maar ook de man achter de perfecte 1967-hits 'Arnold Layne' en 'See Emily Play'. Nadat hij uit de groep werd gezet (David Gilmour werd op aanraden van Barrett zélf aangenomen), maakte die in 1970 twee albums. 'The Madcap Laughs' geeft andermaal het bewijs dat gek en geniaal erg dicht bij elkaar vertoeven. Op 'Barrett' doet de hele Floyd mee, behalve Roger Waters. Openingstrack 'Baby Lemonade' staat verdiend op 1, ook al geef ik de voorkeur aan zijn debuut!

Wat gaan we volgende week doen? Eigenlijk zou ik vijf liedjes met doden als gevolg van een ongeluk willen doen. Alleen als we 'Manuela 2' uit 1996 negeren, zou 'Manuela' van Jacques Herb kunnen. Albert Hammond stelt zich voor hoe hij zou sterven in een vliegtuigcrash. Als het té moeilijk wordt, tellen we af van 15 naar 11. Of nog iemand een 14 weet?

Schijf van 5: Alcohol

Of ik het wel eens mis? Ik kan daar eigenlijk wel volmondig NEEN op antwoorden. Hoewel, als ik Willemijn zie genieten van een tripel? Als ik in België op de camping zie dat ze een lokaal abdijbiertje schenken? Even ruiken aan een flesje is puur sadisme, maar om het nu zelf te bestellen? Wel begin ik me ongemakkelijk te voelen bij de geur van rode wijn. Even een glaasje wordt al snel een fles en dus blijf ik flink aan de ijsthee, bitter lemon of cola!

De keuze in alcoholische titels is groot. Gezien ik geen suggesties heb gekregen, heb ik sinds gisteravond een paar bedacht. Over een jaar, zeker weten, volgt weer een hele andere alcoholische Schijf. Ik heb bij de samenstelling van deze erg gelet op de drankjes. Ik heb van deze Schijf in zeventien jaar heel wat liters weggetikt!

Ik ben nooit een liefhebber van pils geweest, maar als je wilt nachtbraken is het een ideaal middel om te overleven. De meesten kennen me dus ook als pilsdrinker, maar eigenlijk ging ik meer voor amberkleurig tot gitzwart. Op vijf zet ik 'Mama Woar Is Mien Pils' van Normaal (1982). Herinneringen aan het Zwolse Bevrijdingsfestival in 2007, waar Normaal ook speelde. Een raar etmaal, maar gebeurde vaker met bier en hasj...

Ik noemde al de rode wijn. Een Engelse vriend zei altijd: 'Er zijn twee soorten alcoholisten. Zij die het niet kunnen permitteren hebben een alcoholprobleem. Ik ben alcoholist!'. En dus dronk hij tussen elf uur 's ochtends en negen uur 's avonds uitsluitend rode wijn. Als ik op visite kwam, deed ik dapper mee. De rode wijn van Neil Diamond is uit wisselende wijnjaren. Ik kies voor 'Red Red Wine' uit 1968, in de oer-reggae-versie van Tony Tribe.

Hoewel ik eens geproefd heb van een twintigjarige Balvernie uit The Scottish Borders, merkte ik weinig verschil met Famous Grouse. Het mag duidelijk zijn, ik pretendeer niet een whiskyliefhebber te zijn. Het ergste wat me ooit overkwam, heet Jack Daniels. Wat een bocht! Daar hoort 'Poison Whisky' van Lynyrd Skynyrd (1973) bij!

Ik mocht enige tijd De Singel in Zwolle tot mijn dj-residentie rekenen. Een overdaad aan La Chouffe deed de deur dicht. Nu passeert de fles tequila regelmatig de bar, op één avond bepaalde ik wanneer. Met The Champs en hun 'Tequila' (1958) natuurlijk. Het laatste jaar vond ik twee verschillende Duitse covers. Ik zing tegenwoordig Rivella...

En we noemen haar...? Met zo'n naam zijn je ouders ook alcoholist en dus schenk je voortaan drank en liefde aan bezopen zeelui. Op 1 staat 'Brandy (You're A Fine Girl)' van Looking Glass uit 1972. Maar omdat je op vijf benen niet kan staan en je niet zat wordt van een meisje, is 'Apricot Brandy' van Rhinoceros (1969) de 'megasuperallerleste', zoals ze dat in De Karre zeggen. En er nog vijf nemen...

De alcoholvrije Schijf is een stuk lastiger, maar gaat wel lukken!

proostbui: 2 jaar alcoholvrij!

Op woensdag 1 april 2009 raakte ik hem nog eenmaal goed, ondermeer met een dodelijke rum uit Suriname. Zesenzeventig procent, maar kostelijk spul! Na een halve liter blik lauw bier besloot ik dat het welletjes was. Nooit meer uitkateren! Omdat ik geen enkele suggestie heb gekregen voor een alcoholische Schijf: Dit weekend maar liefst twee Schijven. Morgen een weerzinwekkende cocktail en zondag gaan we aan de frisdrank. Gezondheid!