In juli heb ik de singles van de 'Monstertocht' afgesloten. Dan meld ik dat de volgende maand iets in de fik gaat vliegen maar dat wordt door de droogte van de afgelopen weken uitgesteld. Hoewel ik nog heel veel details van 2001 weet te herinneren, is het niet bepaald de vrolijkste tijd om op terug te kijken. Het ligt hem dan vooral ook aan de weerzin om 'wéér terug te gaan naar dat Woodstock' dat ik besluit om de twee singles van augustus maar bij september te rekenen. Dat maakt achttien singles voor september en dus krijgen jullie deze maand maar liefst drie afleveringen van 'Het zilveren goud'. In oktober heb ik een meer definitieve top 80 van de jaren 80 in gedachten en dat is dan voor de woensdagen in oktober. In november en december is het andermaal druk met 'Het zilveren goud' en meerdere afleveringen per maand waarna het in 2002 weer kan inzakken als een pudding. Vandaag combineer ik de herinnering aan augustus 2001 met de herinnering die we allemaal lijken te hebben. 'Waar was je toen?', is wellicht de meest gestelde vraag op 11 september 2026. Ik weet het nog precies...
De maanden van zwerven in Brabant en buiten slapen zijn weliswaar 'vrijwillig', toch is er een zekere noodzaak voor mij. Het is een 'vlucht', hoe je het ook wendt of keert. Ik hou het niet meer uit in Tuk met de andere kostgangers en de huisbaas die me keihard in de steek laat. 'De volharding' is een opstap naar maanden dat ik in Ulvenhout of directe omgeving bivakkeer. Iedereen kent 'Swiebertje' en de meeste hondenbezitters en wandelaars zijn er aan gewend om mij in het wandelbosje te treffen. Toch is zwerven zonder geld ook niet wat en dus ga ik halverwege juli maar weer terug naar Tuk. Mede geholpen door Herman Brood. Eenmaal 'thuis' ben ik een ongeleid projectiel geworden. Aan het begin van Woodstock heb ik mijn plan al rond gebazuind. Het lijkt me lollig om de caravan in de fik te zetten. 'Doet-ie vast niet', wordt over het algemeen gedacht. Maar nogmaals... ik ben een ongeleid projectiel geworden en als ik iets zeg? Ben ik er trots op? Nee, allerminst! Het risico dat ik heb genomen met andere tenten, caravans en auto's op het terrein. Pal naast een boerderij met rieten dak. Wat als de vonken waren overgeslagen naar de feesttent? Om het idee zélf kan ik ook al twintig jaar niet meer lachen. Wat het extra pijnlijk maakt is dat er een getuige uit Jutrijp aanwezig is bij het schouwspel. Buurvrouw Thea, ons inmiddels ontvallen, spreekt me er maanden later nog eens op aan. Ze staat met haar man op een naburige camping en hebben me zien dansen in de onderbroek rondom de brandende caravan. Door de wind liggen opeens allemaal stukjes bordkarton in de bermen langs de weg. Ik word daar eind augustus op aangesproken door de vader van één van de kostgangers die naast het terrein woont. 'Je zou een goede sier maken als je dat even ging opruimen', zegt hij. Zo trek ik het boetekleed aan en ga een middag met kruiwagen langs de Baarsweg en door het weiland om stukjes caravan van de grond te rapen. Na afloop wacht een biertje bij de vader die een handelaar in van alles is. Hij heeft ook een paar singles en dat levert de twee singles op van augustus 2001.
Zou ik hebben geleerd van deze maand? Welnee. Ik drink in die tijd geregeld rode wijn. Niet per glas maar per fles. Het heeft iets te maken met 'imago'. Bier is te volks in mijn optiek en ik wil me graag profileren als een serieuze schrijver en meer van dat alles. Zo zeil ik op vrijdagmiddag neer in het café en mag een fles burgemeester maken. Dan begint dan ook het piekuur en ik geloof dat ik een biertje van iemand krijg. Zo blijf ik dus hangen maar ben flink laveloos aan het worden. Opeens wil ik met mijn vuist op de bar slaan maar oh.... die rot-motoriek plus dat ik lazarus ben. Ik sla tegen het rek boven de bar en opeens regent het drankflessen. Hetzelfde moment sta ik buiten. Eruit gezet door een stamgast die me wel goed kent. Ik huil voortdurend en sta helemaal te schudden. Ik loop naar de pinautomaat en daar word mijn pas ingeslikt. Ook dat nog! Ik moet mijn neus voorlopig even niet laten zien in het café en bovendien begint het idealisme weer te jeuken. Is dit het juiste moment om me te melden bij de Emmaus nabij Maastricht? Met een fietstocht uiteraard! Op zaterdag verdien ik een paar grijpstuivers bij het opbouwen van een feesttent en zo kan ik op zijn minst een pakje shag veroorloven.
Inmiddels is de SNS overgegaan naar ASN Bank, maar ik had gisteren wel een doos gebak verwacht van de bank. Het was gisteren precies vijfentwintig jaar geleden dat ik de SNS-rekening heb geopend. Ik ga maandagmiddag naar het kantoor van de Rabobank in Steenwijk en meldt mijn probleem. De pinpas kan nog een week op zich laten wachten en dat geduld heb ik niet. Iets dat in september 2001 nog mogelijk is en waar je nu niet meer om hoeft te komen. Ik neem het positieve saldo ter plekke contant op en loop met het geld naar de SNS Bank om het daar te storten op een nieuwe rekening. Omslachtig? Ja. Tegelijk heeft het anno 2026 wel iets nostalgisch dat je nog letterlijk contant geld kon ophalen bij de bank. Het is dan maandag 10 september. Ik heb dan al gepland om in de vroege uren van woensdag 12 september op de fiets te vertrekken naar Limburg. Het is rond een uur of drie als ik bedenk dat ik even wat dingetjes voor onderweg moet kopen. Ik loop hiervoor naar de buurtsuper in Tuk.
Dat heeft doorgaans Sky Radio op staan maar terwijl ik door de gangen loop, hoor ik plechtige stemmen spreken. Ik denk het eerst aan Wimbledon of een ander sporttoernooi, maar nee... het is té plechtig voor een sportwedstrijd. Bij de kassa vraag ik wat er aan de hand is. 'Er is in Amerika een vliegtuig neergestort', is het antwoord. Vreemd? Er storten wel vaker vliegtuigen neer en de radio past zich ook niet aan als er een vliegtuig neerstort in Bangladesh. Met die vraagtekens loop ik naar huis. Ik ga de woonkamer in en vermoed dat Harrie een actiefilm zit te kijken. 'Weet je wat ik net hoor?', zeg ik tegen hem. 'Een vliegtuig neergestort in Amerika'. Hij wijst naar de televisie. Het is geen actiefilm maar de realiteit? Dat vraagteken staat er bewust want ik heb teveel aanwijzingen verzameld die maken dat het 'niet klopt' dat ik aan mijn eigen ogen durf te twijfelen. 'Morgen zal de wereld er heel anders uit zien', hoor ik later op de dag iemand zeggen. Als de ochtend gloort, zit ik al een paar uren op de fiets en kan tevreden vaststellen dat er niets is veranderd. De zon komt gewoon op, de natuur gaat op de oude voet verder en Arrow Classic Rock heeft gewoon de jukebox aan. Volgende week vervolg ik de fietstocht.
3338 Cry Me A River - Joe Cocker (NL, A&M, 1970)
3339 Achterhoek Boogie - Normaal (NL, WEA, 1981)
3340 Denis - Blondie (NL, Chrysalis, 1978, rode letters op groen label)
3341 Strike A Match - Orville Couch (US, Vee Jay, 1964)
3342 Only You Know And I Know - Delaney & Bonnie & Friends (NL, Atlantic, 1971)
3343 Dodenrit - Drs. P. (NL, Polydor, 1974)
Bij Blondie staan de extra details over het label omdat ik ook de zwarte letters op groen label heb. Eigenlijk té minimaal om beide exemplaren te houden maar bij radioshows switch ik wel eens tussen beide exemplaren. De laatste vier zijn singles uit De Bilt waar we later deze maand nog terug zullen komen. Uiteraard in de berichten want ik heb geen behoefte om in persoon naar De Bilt te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten